Desnoods de hele wereld

Share Button

Sterk literair debuut

Een jonge vrouw gaat op zoek naar de onbekende die dertigduizend euro op haar rekening heeft gezet.

De meeste mensen zouden blij zijn als ze op een dag dertigduizend euro op hun bankrekening kregen gestort. Zo niet Anna Berg, die er nogal van in de war raakt. Is het een fout? Mag ze het bedrag houden? En wie is toch die mysterieuze, gulle gever genaamd J. Cohen? Het duizelt Anna aan alle kanten.

De reden dat Anna ontregeld raakt, is omdat zij het syndroom van Asperger heeft. Typerend is dat het overzicht vaak ontbreekt, vooral wanneer zaken op een onverwachte manier gaan. Terugtrekking, vluchtgedrag, kwaadheid, paniek of een huilbui, kunnen het gevolg zijn. Voor de buitenwereld niet altijd te begrijpen.

De lezer die weinig bekend is met de verschillende vormen van autisme, zal het dan ook vreemd vinden dat Anna niet gewoon de bank belt om opheldering te vragen. Ze doet weliswaar een poging, maar is beter in het beredeneren van een andere oplossing: een reis langs iedereen die zij ooit gesproken heeft. Het zal haar vanzelf bij de gever brengen, denkt ze.

Met een sterke fixatie op het willen oplossen van haar probleem, begint Anna aan haar reis. Zo spreekt ze met naasten, maar ook met mensen die ze al jaren niet meer heeft gezien of gesproken. Gezien haar moeilijkheden in sociaal contact en het hypergevoelig zijn, een bijna onmogelijke opgave, zo blijkt. Maar toch doet ze het en dat is begrijpelijk als de lezer tenminste het motief begrijpt dat in het begin van het boek wordt verwoord door een citaat van Gerrit Komrij:

‘Geluk is een seconde die eeuwigheid wil zijn.’

Desnoods de hele wereld is een uitstekend literair debuut, van de vrouw die sinds 2008 weet dat ze zelf Asperger heeft en eerder het kinderboek De wereld van Piep schreef, ook toen vanuit de behoefte om te delen hoe het voelt om autisme te hebben. Nu dus een boek voor volwassenen, waarin ze er goed in slaagt de vertaalslag van gevoel naar papier te maken.

Ook een boek met een mooie opbouw. Niets wordt van tevoren weggegeven, wat motiveert tot het einde toe nieuwsgierig te blijven en door te lezen. Met behalve de oplossing van het raadsel, ook een onverwachte wending als toetje.

Misschien dat de lezer nog het meest geniet van de stijl van deze vlot geschreven roman. Voorzien van gortdroge en goed gedoseerde humor (‘De sokkenindustrie draait op mensen die hun teennagels niet vijlen.’) mooi bedachte metaforen (‘Ze rook naar onbetrouwbaar’) en heerlijk intellectuele hersenspinsels:

Het vergeetboek. Ik zie het nog levendig voor me. Groot, dik, een beetje vergeeld en helemaal vol met al die dingen die niet direct uitgevoerd of genoteerd waren. Het zat in het hoofd van mijn vader en liet mijn vader dreigen met wat er allemaal in zou kunnen verdwijnen als het niet direct gedaan of opgeschreven werd. Erg verwarrend, want in mijn beeld was het een zeer geordend boek. Het leek me juist heel handig om te hebben. Alles fijn gecategoriseerd. Waarom vond mijn vader het dan zo vervelend als er iets in dreigde te raken?

Al met al een sterk literair debuut dat met veel liefde en zorg is geschreven. Een roman over geloven dat er op een dag iets kan gebeuren, waarvan je pas achteraf door zal hebben dat die gebeurtenis je in beweging heeft gebracht. Een boek dat je maar moeilijk kan wegleggen en dat smaakt naar meer.

Eva Louise Bakker – Desnoods de hele wereld, Uitgeverij Prometheus, Pag. 224, 1e druk, Maart 2019, ISBN 9789044638875, Paperback € 19,99

Eva Louise Bakker (1978) schrijft, tekent en schildert. Met behulp van ervaringen uit haar eigen leven zet zij zich in voor meer begrip en openheid omtrent psychische aandoeningen. Zo publiceerde zij diverse columns en een kinderboek over autisme.

NB. Een interview met Eva Louise is te beluisteren tijdens het programma Maak Kennis Maandag op MeerRadio, maandagavond 25 maart, even na 8 uur.

Share Button

Mannengriep

Share Button

Wat is dat toch met vrouwen? Dat wanneer je als man eens een keer ongesteld bent, ze dan beweren dat jij je aanstelt. Dat de doorgaans begeerlijke wezens je ervan beschuldigen een bijna-doodervaring voor te wenden, zelfs als korsten snot je oogleden bedekken en het uit je oren komt. Waarom dan toch minachtend spotten en roepen: ‘Griep? Mannengriep zal je bedoelen!’

Is het dat de vrouw jaloers is, omdat de schepper de man afleverde zonder maandelijkse update van de hormoonhuishouding? Misschien een vorm van omgekeerd feminisme, waarbij zij zich groter voelt door hem kleiner te maken? Of is een oeroude angst de boosdoener, vervat in het bang zijn dat als vader ziek is, hij niet in staat is om op berenjacht te gaan en er dus geen vlees op de plank komt? Wie het weet mag het zeggen.

Wat de oorzaak van het natrappen ook is, we doen er wijs aan er geen verklaring voor te zoeken. Ook niet voor wat onterecht als aanstelleritis wordt aangemerkt. Want ook al zou het waar zijn dat jongens écht zieker worden van een griep- of verkoudheidsvirus dan meisjes, dan nóg is dat tegen dovevrouwsoren spreken. De Paus proberen te overtuigen dat God niet bestaat, heeft méér kans van slagen.

Maar ja, wat dan? Moeten wij mannenbroeders het ons dan maar laten welgevallen onterecht te worden beschuldigd van aandachttrekkerij? Of in therapie gaan, om in een zweethut ons man-zijn te herontdekken? Of het er toch niet bij laten zitten en in kotsgroen gekleurde hesjes de straat opgaan? Wat is wijsheid?

Op die laatste vraag kreeg ik antwoord tijdens een heuse koortsdroom. En hoewel de meeste dromen bedrog zijn, kwam ik er badend in het zweet achter wat ons kerels te doen staat als we door de vrouwelijke kunne weer eens valselijk worden beschuldigd. Dat is eerst heel diep ademhalen (gebruik wel eerst een neusspray) en daarna zo overtuigend mogelijk zeggen: ‘Maar toch hou ik veel van je’. Ze zal ogenblikkelijk zijn genezen.

Share Button