Eric Clapton. De biografie

Share Button

Topauteur vertelt fascinerend levensverhaal

Eric Clapton. De biografie – Philip Norman

Hoe de grootmeester van de elektrische gitaar, uiteindelijk toch nog volwassen werd.

De meeste mensen worden rond hun twintigste levensjaar volwassen. Zo niet Eric Clapton, die het als gitaarvirtuoos weliswaar heel ver schopt, maar er als mens decennia lang maar niet in slaagt zijn persoonlijke leven op orde te krijgen. Zo kan de grootmeester op zijn dertigste nog steeds geen koffie zetten en vindt zijn manager het zelfs nodig hem enige tijd ‘s nachts in de gaten te houden via een babyfoon.

Hoe slaagt dit grote kind er toch in een wereldster te worden? We lezen het in de door Philip Norman geschreven biografie, de auteur die eerder uitstekende biografieën schreef over Paul McCartney, John Lennon en Mick Jagger. Met veel kennis van zaken schotelt hij ons het turbulente leven van Clapton voor.

Volgens Norman zijn veel van de strubbelingen Claptons leven, terug te voeren op het feit dat zijn moeder hem op 2-jarige leeftijd verlaat voor een Canadese militair. Pas als hij negen is komt Eric erachter dat zijn opvoeders, niet zijn ouders, maar zijn grootouders zijn. Een schok voor de toch al verlegen jongen, die daarna jarenlang grote moeite heeft om anderen te vertrouwen. En is er eenmaal een relatie (zoals die met Pattie Boyd, de echtgenote van Beatle George Harrison), dan is het hebben van de zaak, vaak het einde van het vermaak.

Ondanks alle problemen weet Clapton keer op keer te overleven. Niet alleen omdat hij door anderen wordt geholpen, maar ook omdat het knagende gevoel van afgewezen zijn, leidt tot een sterke drang om zich te bewijzen. Een steun en toeverlaat daarbij is de muziekstijl die hem als jongeling tot in het diepst van zijn ziel raakt en die hij altijd min of meer trouw blijft: de blues.

Talloze uren besteedt Clapton aan het luisteren naar de klanken op vinyl, net zo lang tot hij ze perfect kan naspelen. En zijn virtuositeit wordt opgemerkt, wat al snel leidt tot de eerste successen met de groepen Cream en de Yardbirds, waarmee de Engelse en Amerikaanse hitlijsten worden beklommen.

Toch is het talent niet de alles bepalende factor. Het succes is ook een kwestie van er zijn, op het juiste moment, op de juiste plaats: in de jaren zestig is Londen the place to be, op het moment dat de zgn. ‘Britse invasie’ aan de gang is, waarbij in het kielzog van The Beatles tal van Britse popgroepen de VS veroveren. Een kwestie van geluk hebben dus, dat echter opvallend vaak voorkomt in Claptons leven, zo vaak dat Norman het ‘Clapton-mazzel’ noemt.

Hoe groter het succes, hoe groter de problemen. Zo zijn er zware verslavingen aan zowel heroïne, drank als seks. Twee zelfmoordpogingen volgen, evenals een ziekenhuisopname waarbij het leven van Clapton even aan een zijden draadje hangt. En kennelijk moet de gifbeker helemaal leeg, want net als het leven van Clapton in rustiger vaarwater komt, valt zijn vierjarige zoontje Conor uit het raam van de drieënvijftigste verdieping van zijn appartement in New York.

Hoe het Clapton lukt dit alles te boven te komen, lees je in dit beeldend en vlot geschreven boek. Een biografie die niet moet worden gezien als een uitputtende gids bij Erics albums, tournees en bandbezettingen. Wel als een document dat vertelt hoe de grootste hits tot stand kwamen en een waarbij het Norman lukt om onder de huid van Clapton te kruipen. Voor degenen die niet veel weten van de geschiedenis van de popmuziek in die tijd, met misschien wat teveel feiten, maar voor de kenners interessant. Bovendien voorzien van de nodige humor, wat er mede voor zorgt dat de man die wel ‘God’ werd genoemd, een menselijk gezicht houdt. Al met al een zeer fascinerend verhaal, dat leest als een spannende roman.

 

Eric Clapton. De biografie – Philip Norman

Uitgeverij: Thomas Rap

Oorspronkelijke titel: Slowhand

Vertaald door Sylvie Hoyinck en Irene Paridaans

Druk: 1e

Pag.: 416

EAN: 9789400401433

Paperback 24,99 / Ebook 14,99

Share Button

Daar is ie weer

Share Button

Je moet het me maar niet kwalijk nemen, maar soms leg ik verbanden die er misschien helemaal niet zijn. Van de week bijvoorbeeld, moest ik denken aan de Bijbelse parabel van de verloren zoon (Lucas 15: 11-32), net toen mijn viervoeter ervandoor ging. Meneer had kennelijk Oost-Indische bananen in zijn oren en koos het hazenpad, ondanks het commando ‘Kijk eens’. Het verband met het krijgen van een koekje werd dus niet gelegd.

Heb ik eenmaal een associatie in mijn hoofd, dan is dat voor mijn weinige hersencellen het teken om méér verbindingen aan te gaan. Want van verloren zoon, is het maar een kleine stap naar het nieuws van vorige week, dat de STER erover nadenkt om Loeki de Leeuw uit zijn inmiddels vijftien jaar durende slaap op te wekken. Asjemenou!

En als ik dan lees dat Loeki is gemaakt van hout en stof, dan triggert dat het denken aan het nieuws dat Nederlanders steeds meer hergebruiken, ook al is dat nog niet genoeg, aldus het onderzoek Circulaire economie in kaart. Waarbij me dan opvalt dat het logo van Nederland Circulair! bestaat uit 2 keer de letter ‘c’, inderdaad een niet circulaire letter. Beter had men voor de letter ‘o’, of voor het getal nul gekozen.

En dan zijn we er nog niet, want na het woord ‘gekozen’, gaat het in mijn brein naar het woord ‘kiezen’, waardoor mijn aandacht gaat naar het bericht dat de man die jarenlang homo’s wilde ‘genezen’ van hun geaardheid en beweerde seksualiteit van mensen te kunnen veranderen, nu zelf uit de kast is gekomen. Halleluja.

Intussen vraag je je misschien af, hoe ik met zulke hersenkronkels er ooit in slaag in slaap te komen. Welnu, dat was deze keer vrij makkelijk, want de conversietherapeut zag ik als een verloren zoon, evenals mijn hond die na een uur van de vrijheid te hebben genoten, vrolijk kwispelend naar de voordeur liep. Dus was de cirkel rond en vielen we samen op de bank in slaap.

Share Button