Maandelijks archief: november 2013

Column

Share Button

cryOverblijfmoeder

Sommige zaken zijn eigenlijk te vies voor woorden. En er woorden aan vuil maken is dan ook precies dat wat het is. Maar soms moet het en kondigt ‘eigenlijk’ het feitelijke al aan. Zoals nu. Je bent dus gewaarschuwd.

Wat er zo smerig is? Een 25-jarige vrouw uit Engeland maakt fotolijstjes van placenta’s. Inderdaad, van het uitgewoonde overschot dat normaal gesproken de prullenbak in gaat. Sorry, voor als je net hebt gegeten of nog aan tafel moet.

Ene Amanda Cotton bedacht dat het zonde is om dingen weg te gooien. Ze besloot daarom over te gaan tot de productie van de moederkoek-windows. Ze zegt veel positieve reacties te hebben gekregen en dat een aantal vaders en moeders al een bestelling heeft gedaan. Ik denk dan: het zullen je ouders maar zijn. Er zijn er die voor minder de ouderlijke macht is ontzegd.

Dat we, zoals Amanda zegt, ánders tegen afval moeten aankijken, prima. En dat het normaal is dat mensen een haarlokje bewaren van hun baby, oké. Maar om nu een placenta te koken, in kleine stukjes te hakken en het met hars en andere materialen in de vorm van een fotolijstje te persen, dat gaat mij te ver. Waarom is het Amandamens niet gewoon patholoog-anatoom geworden? Of slager voor mijn part.

Je moet er toch niet aan denken. Dat je vlak na de geboorte van je kroost wordt gevraagd: ‘Mevrouw, zal ik de restjes weggooien of wilt u ze mee in een doggybag?’ Gadverdamme! Dat zijn ongewenste zwangerschapspraktijken waar de doodstraf op moet staan. Wel bij de tenuitvoerlegging natuurlijk eerst even checken of de veroordeelde een donorcodicil heeft ingevuld.

Nee, dit moeten we met z’n allen echt niet willen. Vooral niet omdat er als er één schaap over de dam is, het hek open staat. Open staat voor allerlei ongure types die zaken bedenken als posterbuddies van neuspulk, lavalampen met zwevend teelbalvocht en lampenkappen van schedels. Alsjeblieft niet zeg. Laten we het in vredesnaam houden bij creatief met kurk. Daar zitten we wat mij betreft al aan een grens.quest

Share Button

Recensie

Share Button

‘Ik denk nog steeds, dat Antonie niet dood wilde’

Toen ik je zagIsa Hoes – Toen ik je zag

In dit openhartige en ontroerende boek, blikt actrice Isa Hoes terug op haar leven met acteur en zanger Antonie Kamerling. Tijdens de eerste opnames van de soap Goede Tijden, Slechte Tijden (1990), komen ze elkaar voor het eerst tegen. Het klikt direct en in mei 1992 gaan ze samenwonen.

Als Antonie op 6 oktober 2010 een einde aan zijn leven maakt, is dat voor velen een verrassing. Niet vreemd want de buitenwereld ziet jarenlang het beeld van een stralende man. Isa weet intussen beter. Antonie heeft steeds vaker en steeds langer last van zware depressies.

In het nazien beschrijft Isa de zoektocht naar een oplossing en stelt ze zichzelf vragen als: Wat was de oorzaak? Waarom herkenden we dit alles niet als manisch-depressief zijn? Waarom was ik soms zo onhandig?

Hoe va­ak heb ik dat niet tegen je gezegd? ‘Zet die knop eens om.’ Nu kan ik mezelf wel vo­or m’n kop slaan. Zoiets kun je niet zeg­gen tegen iemand die depres­sief is. Maar ik wist het niet.

Duidelijk wordt waarom Antonie en Isa lange tijd geen hulp buiten de deur zochten. Dit kwam omdat het na een moeilijke periode altijd weer beter ging, Antonie zijn problemen per se zelf wilde oplossen en ze als bekende Nederlanders voorzichtig waren om de vuile was buiten te hangen.

Tijdens de eerste jaren lukt het nog aardig om het kwaad te bezweren. Veel praten, ontspannende vakanties en therapieën geven verlichting. Maar dat is altijd tijdelijk en in steeds mindere mate.

Als hij op een dag weer in bed ligt, sta ik naar hem te kijken. Hij slaapt, of doet alsof. Een leegte overvalt me. Ik voel niets. Ik ga naast hem liggen.

Antonie kijkt op. ‘Wat is er?’

Ik zeg niets. Ik weet niet meer wat ik moet zeggen. Ik lig hier en probeer me te verplaatsen in Antonie. En dan vraag ik het weer. Wat er toch is. Wat hij zou willen.

‘Het liefst zou ik dood willen zijn.’

Ik ben als door de bliksem getroffen.

Pas wanneer Isa er zelf aan onderdoor dreigt te gaan schakelt ze professionele hulp in. Het lijkt er dan op dat het de goede kant op gaat. Maar helaas is dat maar even, want het loopt anders af.

Na de dood van Antonie moeten Isa en haar twee kinderen leren leven met het gemis. Isa beschrijft hoe ze dat doet, iets wat ze aan het einde van het boek op een prachtige wijze verwoordt.

Met dit vlot geschreven boek zet Isa alles voor zichzelf op een rijtje. Maar ze heeft meer doelen. Zo hoopt ze dat haar boek ertoe bijdraagt dat depressief zijn uit de taboesfeer komt en dat het inzicht biedt. Daarmee hoopt ze tevens de lijdensweg van anderen te verkorten en te verlichten.

Inzicht geven lukt Isa heel goed. Ook al is de ene depressie de andere niet, ze weet de kern te raken. En het uit de taboesfeer halen lijkt ook te lukken. In de eerste week na publicatie waren er maar liefst drie herdrukken en ook de belangstelling voor de Facebookpagina is overweldigend. Niet verwonderlijk, want iedereen die zelf of in zijn omgeving te maken heeft gehad met een depressie zal veel in het boek herkennen.

Al met al een mooi verslag van een sterke vrouw, dat vergezeld gaat met mooie foto’s van Isa en haar man. De man waar Isa nog steeds van denkt dat hij niet echt dood wilde.

sterren 8

Kamerling collageIsa Hoes – Toen ik je zag. Mijn leven met Antonie

Uitgeverij Artemis & co

Paperback € 19,95 / E-book: 12,99

Share Button