Als het vuur gedoofd is

Share Button

Nu het nieuwe jaar met één been uit bed is gestapt en de berichten in de media over vuurwerk uitdoven, denk ik terug aan oud- en nieuw. Niet omdat ik per ongeluk de champagne van mijn vrouw op dronk (wat mij op een fikse vermaning kwam te staan), maar omdat onze viervoeter weer behoorlijk van de leg was.

Het beest (merk Jack Russell) is er normaal gesproken als de kippen bij om uit te gaan. Daar bereidt hij zich op voor, door in starblokhouding mij een uur lang indringend aan te staren. Totdat het derde kerstdag is en de eerste strijkers van het type ‘imported from Polen’ zijn te horen. Aankijken verandert dan in wegkijken. ‘Ja graag’, wordt: ‘Nee, alsjeblieft niet’.

Dat het oorverdovende geweld onze stoere terriër doet veranderen in een bolletje trilharen, is op zich wel te begrijpen. Immers, een hond kan veel beter horen dan een mens en het zou me dan ook niet verbazen dat hij af en toe gromt, omdat die schele in Noord-Korea weer eens een raket lanceert.

Toch blijft de jaarlijkse zenuwinzinking vreemd, want onze vorige hond was van hetzelfde type en ging zonder te verblikken of verblozen aan elke mortiergranaat voorbij. Dit omdat ik hem als pup liet wennen, door hem op zijn eerste oudejaarsavond in mijn armen mee het balkon op te nemen. Vandaar dat ik zeven jaar geleden dezelfde truc uithaalde met Jack II, die echter een veilig heenkomen zocht onder de bank. Rara, hoe kon dit?

Tot nu toe doen we er alles aan om het leed zoveel mogelijk te verzachten: uitlaten tijdens etenstijd omdat er dan minder mensen op straat zijn, de bench bedekken met een kleed en zelfs rustgevende pilletjes kwamen er een keer aan te pas.

‘Wilt u pinnen?’

‘Ja, graag.’

‘Dat is dan tweeëndertig euro vijftien.’

Geen punt, ware het niet dat de bijwerkingen het beoogde resultaat ver overtroffen en onze huisvriend een kwartier na inname stond te beven alsof hij op een trilplaat stond.

Het was dan ook heerlijk dat er op 2 januari al nauwelijks meer een knal was te horen. Fijn omdat we zagen dat de spanning, langzamerhand uit het lijfje verdween. Iets wat ik aan den lijve ondervond, toen ik mijn vriend onder mijn arm de trap af droeg en ineens voelde dat mijn linker lichaamshelft, warm en vochtig werd. Iets te vroeg gejuicht.

Share Button

2 gedachten over “Als het vuur gedoofd is

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *