Categorie archief: Columns

Blikken op de wereld

Chill op 1 bil

Share Button

Homo sapiens maakt het zichzelf niet gemakkelijk. Zo is hij niet alleen hard op weg om van de aarde een opgewarmd prakkie te maken, maar aapje 2.0 wil ook de afterparty vieren: onsterfelijkheid kan over 30 jaar worden bereikt.

Leuk, dat eeuwige leven, maar mag dat dan alstublieft wel in een hemel op aarde? Want levenslang zitten opgescheept met zaken als discussies over Bleke Piet en het afschaffen van de verkeerde belasting, daar zit natuurlijk geen hond op te wachten.

Over honden gesproken: van hen kunnen we veel leren om ons meer joepie-de-poepie te voelen. Dan doel ik natuurlijk niet op hoe de blaffers elkaar doorgaans begroeten, omdat ze daarbij aan elkaars kruis ruiken, of erger nog: likken. De mens doet er wat dat betreft beter aan, het te houden bij zwaaien, handen schudden, huggen, of als het echt niet anders kan: kussen.

Leerrijk is wel dat de beestjes na het vervullen van hun basisbehoeften, uitermate tevreden zijn. Zo liggen mijn twee Jacks na hun maaltijd, hier heerlijk uit te buiken in het zonnetje. En wordt het zo meteen te warm? Dan zoeken de mormels de schaduw op, om heerlijk te gaan zitten staren in het niets. Chill op één bil.

Het leerzame aan de haarballen is, dat ze zich vaak in een staat van ‘niet weten’ bevinden. Een manier van zijn, die door allerlei wijzen wordt beschouwd als de hoogste vorm van intelligentie. De leraren van mijn dochter zullen het daar niet mee eens zullen zijn, maar da’s een ander verhaal.

Nu zeg je misschien dat honden wel degelijk iets moeten leren. Immers, voorkomen moet worden dat ze gewoontes ontwikkelen, als het piesen tegen het antieke tafeltje van oma. Ben ik met je eens. Zoals ik het ook eens ben met mijn vrouw, die zegt dat honden leiding nodig hebben. Hoewel ik wel sterk twijfel aan wat ze eraan toevoegt: “Het zijn net mannen”.

Maar terug naar het nogal stil zijn daarboven. Het gekke is dat de hond ons daardoor in sociaal en emotioneel opzicht, vaak de baas is. Dit omdat de rakker niet wordt gehinderd door idiote kennis, wat ervoor zorgt dat hij geen Trumpiaanse of Erdoganese trekjes gaat vertonen. En is het schepsel toch neurotisch, dan ligt dat vaak aan de hersenkronkels van het baasje.

Een betere wereld door ‘niet weten’. Zorgen voor ruimte in onze hersenpan. Zodat er ruimte komt voor goede ideeën, zoals bijvoorbeeld die van Boyan Slat, die knakker die werkt aan het halveren van de plasticsoep in onze oceanen. Hij bewijst dat Einstein gelijk had, toen deze zei:

‘We kunnen een probleem niet oplossen met de denkwijze die het heeft veroorzaakt.’

Het genie was ongetwijfeld een hondenliefhebber.

Share Button

Wastobben

Share Button

Omdat ik het niet fatsoenlijk kan verwoorden, zeg ik het maar zoals het is: het washandje is drie keer ka-u-tee. Een gebruiksvoorwerp dat vloekt met de moderne tijd. Alleen al omdat het de irritante eigenschap heeft om uit een volle wasmand te vallen, buiten de menselijke wil om. Het is alsof je hond tussen je benen door naar buiten glipt en ervandoor gaat, precies op het moment dat je met je volle boodschappentassen in je handen de voordeur op een kiertje hebt weten te krijgen. Pak me dan, als je kan.

Toen ik maandagmorgen een schoongewassen handdoek uit de wasmand haalde, was het weer zover. Het eerste washandje sprong achter zijn grote broer aan, waarna het zich overgaf aan de zwaartekracht. Daarna riep het witte geval me vanaf het parket toe: ‘Raap me op’. Ik wilde eerst nog antwoorden met ‘Doe ‘t lekker zelf’, maar ik zag daar toch maar van af. Ook al was er niemand in de buurt, ik wilde me niet voor mezelf voor Jan Joker zetten. Wel zuchtte ik: ik schat zo’n anderhalve meter diep.

Eens was er een mens, die op een regenachtige zondagmiddag het washandje uitvond. Een goed idee in de tijd dat je jezelf nog moest wassen met water uit een lampetkom. Zie dan maar eens je oksels en edele delen te reinigen, zonder een waterballet te veroorzaken. Maar anno nu moet de waslap verleden tijd zijn. Ik bedoel, het ding heet niet voor niets washandje.

Zeg je misschien dat de poetsdoek nog steeds reuze handig is, bijvoorbeeld om je voorbips of harige bilspleet mee te reinigen. Prima, maar dan is er het volgende probleem: waar laat je het ding? Niet in de wasmand, want dat gaat schimmelen. En ook te drogen hangen over een handdoek is geen optie: zeker niet als die van een ander is, omdat die niet weet in welk gat het heeft gezeten.

En dan is er nog dat kleine klotelusje aan de bovenkant. Dat is zó verrekte klein, dat je de boenlap nergens aan kan ophangen. Want je dure Italiaanse marmeren douchwand ontsieren met een haakje, dat wil je natuurlijk niet. Ook omdat je daar geheid een keer aan blijft hangen met je rechtertepel.

Wat een zegen is het dan als je op vakantie bent en er in het Portugese huurhuis in geen velden of wegen een washandje is te bekennen. Dubbel zo fijn, omdat het pand van Nederlanders is en je ze dus wel verwacht aan te treffen. Maar niets van dat al. Dat wil zeggen: totdat mijn schat haar koffer open doet.

Share Button