Categorie archief: Columns

Blikken op de wereld

Zelfreflectie

Share Button

Geld maakt wél gelukkig. Dat moet PvdA-fractievoorzitter in de Eerste Kamer Marleen Barth hebben gedacht, toen ze bedelde om verlaging van de huur. Mevrouw vond de maandelijkse 1.400 euro wel wat veel, nadat haar man in januari 2017 aftrad als burgemeester van Wassenaar en hij er qua loon 20 procent op achteruit ging. Op het blote oog een redelijk verzoek, want van de ene op de andere dag gaan van kaviaar naar een boterham met hagelslag, is natuurlijk een hard gelag.

Het partijbestuur van de PvdA dacht er echter anders over en riep Barth op het matje. Waarom? Omdat haar echtgenoot Jan Hoekema (D66), met zijn opvolger Aptroot (VVD) een geheime overeenkomst sloot, waarin stond dat het verlies zou worden goedgemaakt. Barth was hiervan op de hoogte, waardoor het redelijke verzoek veranderde in een ordinaire poging voor bijna niets op de eerste rang te willen zitten. Nog afgezien van het feit dat als je er 20 procent aan inkomen op achteruit gaat, het dan ook redelijk is 20 procent minder huur te vragen (280 euro) en geen 400 euro, zoals onze Marleen eiste.

Nadat de NRC over de dubieuze praktijken van de partners in crime publiceerde – de krant moest een beroep doen op de Wet openbaarheid van bestuur (Wob) om de informatie los te krijgen – volgde er evenwel geen storm van kritiek. De pers hield zich vrij rustig en de PvdA hield het bij het waarschuwende vingertje. Maar wat wil je? Net als bijna iedereen weten ze ook bij de PvdA dat de sociaal-democratie nooit echt heeft bestaan en dat de woorden van Barth op de site van de PvdA, dan ook poeppraterij zijn.

Toch is het goed dat er nog media zijn die dit soort akkefietjes aankaarten. Vooral in deze tijd, waarin men moet concurreren met nieuws dat véél belangrijker is, bijvoorbeeld over De Luizenmoeder, over het optreden van Renate in Voetbal Inside en over allerlei achterklap aangaande BN-ers die bijna niemand kent. Waarom goed? Niet alleen omdat Barth en Hoekema een stel recidivisten van het zuiverste water zijn (ik zeg: google en huiver), maar ook omdat deze mensjes deel uitmaken van een grote groep zogenaamde progressieven, die zich al decennia terug lieten inpalmen door het geloof van rechts dat alles draait om geld. Het gevolg? De PvdA doet al jaren aan pappen en nat houden. Of zoals schrijfster en activiste Naomi Klein het verwoordt in haar boek Nee is niet genoeg:

‘Ze beloven wat meer kinderopvang, meer kansen voor vrouwen en niet-blanke mensen op een toppositie en misschien een paar zonne­panelen erbij. Maar onlosmakelijk verbonden met deze optie is de oude bezuinigingslogica, hetzelfde blinde vertrouwen in de markt, hetzelfde gelijkstellen van eindeloos consumeren en geluk, dezelfde pleisters op gapende wonden.’

Intussen kijken mensen zoals Barth en Hoekema, verbaasd naar Henk en Ingrid. Naar de gewone burger, waar ze maar niet van begrijpen waarom die stemt op een populist als Wilders of Baudet. Zou dat onbegrip héél misschien, wellicht een ietsepiesje maar, te maken kunnen hebben met het ontbreken van enige zelfreflectie en met het verkeerde voorbeeld geven, zodat mensen zich van je afkeren? Lees één interview met het asociale stelletje en je weet het:

Hij: ‘En we betalen de genormeerde huur, niet de marktwaarde, dat is door Binnenlandse Zaken nou eenmaal zo bepaald.’
Zij: ‘Als de minister de huur van ambtswoningen laat stijgen, zul je ons niet horen. Maar we moesten verhuizen, het was een voorwaarde. We woonden in Haarlem, waar we heel gelukkig waren.

‘Het doet best pijn als je als zakkenvuller wordt weggezet, terwijl je geen keuze hebt. Wassenaar verplicht de burgemeester in dat huis te gaan wonen. Wij kunnen zelf zo’n huis helemaal niet betalen, wij zijn echt de arme sloebers van de straat. Jan is er in inkomen op achteruit gegaan hier. We hebben het goedkoopste parket, de goedkoopste gordijnen. Alles om de kosten te bewaken. We genieten van het huis, maar we baden niet in luxe. Iedereen mag komen kijken naar de gouden kranen die we niet hebben!’

Volkskrant, 27-08-2011

Het mag duidelijk zijn dat we het met deze gemene delers, niet gaan redden in deze wereld. Dus willen we geen kredietcrisissen, geen milieurampen en geen holle frasen meer, dan is, zoals Klein zegt, meer nodig, nl. zelfanalyse en onszelf veranderen.

Dat dit mogelijk is, laat niet alleen Klein, maar ook econoom Kate Raworth zien. In haar boek Donuteconomie, beschrijft ze tal van inspirerende voorbeelden van organisaties en mensen die niet alleen ‘Nee’ zeggen, maar ook ‘Ja’ zeggen tegen het tegemoet komen aan de behoeften van iedereen, zonder dat dit ten koste gaat van onze planeet. Een boek dat ik van harte aanbeveel en waarvan ik hoop dat de heer Hoekema en mevrouw Barth het lezen, nu ze met hun luie reet op het strand van de Malediven liggen. En hebben ze het boek nog niet in hun bezit? Ze kunnen het van mij krijgen. Gratis!

Met dank aan collega columnist Peter Ludikhuize voor zijn bijdrage.

Share Button

Doe ’s raar

Share Button

Eerder deze week maakte Peter mij erop attent dat 10 januari Rare Mensendag is. Daarbij keek hij mij vrolijk aan en voegde eraan toe: ‘Hebben wij eindelijk óók eens een dag’.

Eerst wilde ik nog reageren met: ‘Hoezo wij?’ maar ik slikte dit in omdat ik diep vanbinnen voelde dat er een kern van waarheid in zat. Sterker nog: al na drie en een kwart seconden had ik het idee volledig omarmd.

Nadat ik Peter thuis afzette en ook afscheid nam van het idee, hoorde ik het vanmorgen vlak na de koffie, in mijn hoofd terugkeren. Dat ik behoor tot de categorie ‘rare mensen’, ging vergezeld van de vraag wat ‘raar’ nu eigenlijk precies is. Een belangrijke vraag, zoals zal blijken.

Ja, wat is ‘raar’? Is het bijvoorbeeld raar dat eerder deze week veel Groningers de griesel over de grauwe gong, toen er maandagmiddag een trilling met een kracht van 3,4 op de schaal van Richter door hun bakkie leut ging? Lijkt me niet. Daarentegen was de opmerking van Minister Wiebes wel raar, die zei dat de schade-afhandeling al bijna een jaar lang stillag. Héél raar, wat duidelijk maakt dat het de hoogste tijd is dat er ook eens een flinke schok door het ministerie gaat.

En wat te denken van dat gloednieuwe vliegdekschip van de Britse marine? Het pronkstuk van slechts 3,5 miljard euries, bleek behalve lek, ook te zijn geënterd door computerpiraten. Wat op zich weer niet zo raar is, want het computersysteem liep op Windows. Op XP, welteverstaan.

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Bijvoorbeeld door je erop te wijzen dat sinds de verkiezingen in juni vorig jaar, vanuit het Britse parlement maar liefst 24.500 pogingen zijn gedaan om pornosites te bezoeken (dat is per lid van het Hogerhuis en per medewerker, 160 keer per dag) en dat er een grote groep Thaise mannen is die sinds kort wil voldoen aan het jongste schoonheidsideaal: het bleken van de penis.

‘Wilt u de glow-in-the-dark-variant?’

‘Ach, welja. Doe ‘s gek.’

Hoewel uit deze voorbeelden blijkt dat we allemaal ongeveer wel weten wat raar is, betekent dat nog niet dat we het er in alle gevallen over eens zullen zijn. Zo vind jij het misschien normaal dat Sinterklaas in Spanje resideert, maar ik zeg dan dat ik dat raar vind, omdat Nederland een belastingparadijs is en je hier voor hetzelfde geld dus veel meer cadeaus kan kopen. Nog afgezien van het feit dat die stoomboot vandaag of morgen een keer lek gaat en we dan met de gezonken peren zitten.

Nu we het erover eens zijn dat we het er niet altijd over eens zullen zijn, terug naar Rare Mensendag. Want hoe vier je het? Welnu, het is de bedoeling dat je je vrienden- en kennissenkring aan je geestesoog voorbij laat gaan en daarbij stilstaat bij de rare types. In mijn geval denk dan direct aan Peter, maar jij misschien aan je buurman of buurvrouw. Geef daarna antwoord op de vraag: wat kan ik van zijn of haar gedrag leren?

Vind je niet zo snel een antwoord, dan helpt het misschien te denken aan al die zogenoemde mafkezen, die er in het verleden voor zorgden dat de wereld er vandaag de dag een stukje beter uitziet. Bijvoorbeeld aan die schilder die zijn oor eraf sneed, aan de broers die als eersten het luchtruim kozen (waarbij de pers niet kwam opdagen omdat iedereen ervan overtuig was dat vliegen onmogelijk was), of aan dat Pakistaanse meisje, die streed voor het recht voor meisjes om naar school te mogen gaan en er een Nobelprijs voor ontving. Dan krijgt het woord ‘raar’ ineens een heel andere betekenis en wordt duidelijk waarom het oorspronkelijk Franse woord ‘rare’, zeldzaam’ betekent. Want zoals we allemaal weten is dat wat zeldzaam is, vaak van onschatbare waarde. Denk bijvoorbeeld aan een Gronings huis zonder scheuren.

Hoewel het moeilijk is bescheiden te blijven (zeker wanneer je zo raar bent als ik), wil ik me niet gelijkstellen met de zo-even genoemde helden. Vergeleken met hen, gedraag ik me vrij normaal. Dat laat echter onverlet dat ik stiekem wel een beetje jaloers ben op hen, omdat ook ik wil bijdragen aan een betere wereld. Vandaar dat ik opmerkingen zoals die van Peter en gisteravond nog van vriendin Anne, die me liet weten bij zoiets als out-of-the-box-denken direct aan mij te denken, beschouw als een groot compliment. Dat stimuleert enorm en bij dezen ben je dan ook gewaarschuwd.

Share Button