Categorie archief: Recensies literatuur & lectuur

Voor jou gelezen

Recensie

Share Button

De passie spat er vanaf

Peter Ludikhuize – Platen voor mijn hoofd

Columnist en radiopresentator verhaalt met humor over muziek uit de jaren ’80.

De als Hagenees geboren Peter Ludikhuize is een liefhebber. Dat uit zich in bezigheden als columns schrijven en radioprogramma’s presenteren. Om aan iedereen die het maar wil horen te verhalen over, zoals hij het zelf zegt ‘zijn uit de hand gelopen hobby’.

De liefhebberij in kwestie is muziek en wel speciaal popmuziek uit de eerste helft van de jaren tachtig. Het is Peters favoriete muziekperiode, waar hij niet alleen dol op is, maar ook veel over weet. Zijn laatste boek getuigt daarvan.

Wie denkt dat dit 3e boek alleen maar gaat over grootheden als David Bowie, Blondie of U2, komt voor een verrassing te staan. Peter laat ons namelijk ook kennis maken met artiesten die gewoonlijk alleen bekend zijn bij een select gezelschap, zoals daar zijn Skids, Echo & The Bunnymen en Sigur Rós. Ze zijn door Peter opgenomen in een of meer van de vele lijstjes die het boek telt, lijstjes zoals een Uitvaart Top 20, een Tob 100 en een alternatief Eurosongfestivallijstje. Het was voor Peter nog een hele klus om ze samen te stellen, want de keuze was reuze.

Blijft Peter alleen maar hangen in het begin van de jaren tachtig? Nee, gelukkig niet. Ook de hedendaagse muziek komt aan bod, al moet worden gezegd dat hij de link met de jaren tachtig snel weet te leggen Maar dat mag, want hier spreekt een gepassioneerd mens die bovendien weet waar hij het over heeft.

Nog meer verrassingen? Jazeker, want Peter zou Peter niet zijn als hij niet af en toe de rode draad zou loslaten. De lezer maakt dan ook kennis met zijn andere favoriete bezigheden: literatuur en toneel. Zo treffen wij hem aan, aan de voeten van zijn held Kees van Kooten en is er een smakelijk verhaal over een optreden in de Rijswijkse schouwburg met Lenette van Dongen.

Maar terug naar de muziek, de hoofdmoot van dit boek. Wat tijdens het lezen kan leiden tot nóg meer verrassingen, tenminste als je een muziekdienst als Spotify, of een kanaal als YouTube bij de hand hebt. Dan kan het gebeuren dat je aanloopt tegen iemand als de IJslandse multi-instrumentalist, componist en muziekproducent Ólafur Arnalds. De man bracht vorig jaar het waanzinnig mooie nummer Particles uit, waar we dankzij Peter kennis mee maken.

Voeg bij dit alles het grote gevoel voor humor en de taal die Peter aan de dag legt en de conclusie luidt dat Platen voor mijn hoofd een aanrader is. Een met humor en passie geschreven boek, waardoor je je gerust kunt laten verleiden. Of zoals een door Peter bewonderd, berucht Haags duo uit de jaren tachtig gezegd zou kunnen hebben: ‘La gerus uw krûs bustûvûh’.

Peter Ludikhuize – Platen voor mijn hoofd

Uitgeverij Bookscout

1e Druk, 2017

Blz. 160

ISBN: 978-94-0223-623-1 / 9789402236231

Paperback € 19,50

Share Button

Recensie

Share Button
Moedige auteur schrijft een juweeltje

Griet op de Beeck – Het beste wat we hebben

Eerste deel van een trilogie over incest, door de ogen van een volwassen geworden kind.

Op een dag staat rechter Lucas op de rand van een eenentachtig meter hoge brug, klaar om de dood tegemoet te springen. Alleen, zijn willen wordt geblokkeerd door het niet durven. Wat te doen?

Nadat de drieënveertigjarige magistraat zichzelf enigszins hervindt, besluit hij een andere route uit zijn labyrint van onaangename gevoelens en gedachten te kiezen. In een impulsieve bui koopt hij het huis dat dicht bij de brug staat, waar hij direct kan intrekken. Het wordt zijn burcht tegen en tegelijkertijd zijn uitvalsbasis naar de buitenwereld, een wereld waarin hij opnieuw de weg wil leren vinden.

Om iemand te worden met wie hij kan leven, gaat Lucas’ o.m. de brug in de gaten houden. Vanuit zijn nieuwe woonkamer heeft hij er goed zicht op en ook loopt hij er iedere dag, meerdere keren overheen. Dit om andere potentiële zelfmoordenaars, voor hun daad te behoeden.

Verder praat hij met verschillende bekende en onbekende mensen en ondervindt daarbij de meeste steun van degene die het meest zwak lijkt, zijn iets jongere zus Suzanne die al jaren in een inrichting zit. Het is alsof de lamme en de blinde elkaar helpen, om zo goed en zo kwaad als dat kan, in het reine te komen met hun incestverleden.

Qua verhaal draait het in deze roman om de vraag of het Lucas lukt zijn leven weer op orde te krijgen. Hoe verwerkt hij zijn verleden en lukt het hem uiteindelijk zijn ware zelf te vinden?

Vanuit een algemener perspectief, zijn er andere vragen. Is het mogelijk verloren of verdrongen jeugdherinneringen te hervinden en van een jeugdtrauma te herstellen? Vragen waarop moeilijk antwoord is te geven, wat wel blijkt als de lezer de discussie volgt die losbarstte, nadat Op de Beeck op de Nederlandse televisie vertelde over haar vermeende misbruik.

Het voert in het kader van deze recensie te ver om alle argumenten voor en tegen, te beschrijven. Belangrijk is echter wel dat de lezer onthoudt, dat het debat over hervonden herinneringen tot nu toe slechts voorlopige conclusies kent. Ja, het gevaar is levensgroot dat er valse herinneringen worden geschapen aan gebeurtenissen die nooit hebben plaatsgevonden[i]. Anderzijds is het hervinden van herinneringen niet onmogelijk en is er ook nog zoiets als indirect bewijs. In het geval van Op de Beeck: twee anderen herinneren zich ook het misbruik door haar vader en zij zegt meer dan honderd aanwijzingen te hebben. Daarmee lijkt ze een sterke ‘zaak’ te hebben.

Nadat de auteur in de media haar verhaal deed, lieten enkele recensenten zich er nogal negatief over uit. Onterecht, want zij halen het thema en de wijze waarop dit in een verhaal wordt uitgewerkt door elkaar. Daarnaast zijn er lieden die gewoon niet van het werk van Op de Beeck houden, maar kennelijk niet de moed hebben dat hardop te zeggen. Dit laatste valt vooral op bij Dirk Leyman[ii], die Op de Beeck bijvoorbeeld beschuldigt van ‘wollig’ taalgebruik. Echter, leest men zijn recensie, dan ziet men dat hij het zelf ook doet. De pot verwijt de ketel.

Nu dan écht terug naar het boek. Want houd je van boeken met een stevig onderwerp, van bloemrijk taalgebruik, van mooi verwoordde gevoelens, prikkelende gedachten en scherpe observaties, dan zal je Het beste wat we hebben een juweeltje vinden. Uiteraard niet omdat je als lezer van tevoren al weet dat de problemen van Lucas en zijn zus voor een groot deel zijn te wijten aan incest. Maar wel, omdat de weg naar het einde van het verhaal, vele verassingen kent.

Daarnaast is het een uitstekend boek omdat het Op de Beeck lukt een zwaar thema, op een niet zware manier aan te snijden. Ja, Lucas lijdt maar hij zit niet bij de pakken neer. Integendeel, hij kijkt zijn monster recht in de ogen, iets waarvan Op de Beeck hoopt dat veel meer mensen dat zullen doen. Het biedt geen garantie op ‘verlossing’ (alweer een onjuiste aanname, dit keer van Hannah van Wieringen in NRC), wat het verhaal laat zien, dat geen en-hij-leefde-nog-lang-en-gelukkig-einde kent. Gelukkig niet.

Al met al een roman met een beladen thema, met een boodschap van hoop. De boodschap dat problemen aanpakken begint met het uiten van gevoelens, ook als die lelijk zijn. Met veel moed geschreven in een goed verhaal, dat bovendien prachtig is verwoord en recht uit het hart komt. Een eerste deel dat hevig doet verlangen naar het volgende.

Griet op de Beeck – Het beste wat we hebben

Roman

Uitgeverij Prometheus

Druk 1

Blz. 320

September 2017

ISBN10 904462937

ISBN13 9789044629378

Hardcover: €22,50 / E-book €13,99

[i] Zie bijvoorbeeld: Loftus, E. en K Ketcham, Graven in het geheugen. De mythe van de verdrongen herinneringen, Atlas Contact, 1995.

[ii] Boekenrecensent voor de Volkskrant en de Vlaamse krant De Morgen

Share Button