Column

Share Button

vrede2Lang leve de vrede

De Britse psycholoog Cliff Arnall bedacht ‘Blue Monday’. Hij doelt daarmee op de maandag van de laatste volle week van januari. Volgens Arnall de meest treurige dag van het jaar omdat het een maandag is, de vakanties nog ver weg zijn en de goede voornemens bij het grofvuil staan. Erger kan niet. Nou, beste Cliff, dat kan wél.

Neem afgelopen zaterdag. De zaterdag na het uitspreken van de Troonrede en het opvoeren van het miljarden kostende toneelstuk van de PvdA, getiteld ‘Let’s join the Strike Fighter’. Ik ben van plan om daar even van bij te komen, maar helaas blijkt het de Internationale Dag van de Vrede te zijn.

Wat is er – in vredesnaam – mis met een Vredesdag? Nou, van alles. Want is het geen zwaktebod – en dan druk ik me nog zwak uit – dat de mensheid als antwoord op oorlog en geweld, niet veel beters kan bedenken dan één dagje een staakt-het-vuren? Oké, het is beter dan niets. Maar mag het alstublieft een onsje – ach weet u, doet u maar een kilo – méér zijn?

Geestelijke armoede. Die term komt bij mij op als ik zie dat er op zo’n dag door een groep mensen wordt gemediteerd op het Museumplein. ‘Om de mensen in Syrië te laten voelen dat we er zijn’. Goed bedoeld, zal best. Maar is dat nu het enige dat men kan verzinnen?

Of wat dacht je van het Peace-One-Day-concert in Den-Haag? Volgens initiatiefnemer Jeremy Gilley, dé manier om 600 miljoen mensen (=8,5% van de wereldbevolking) bewust te maken van de Dag van de Vrede. Dus wat alle geloven al duizenden jaren niet lukt, denkt Jeremy in 24 uur even te fixen. I can’t wait Jeremy. Maar niet heus.

Nee, willen we écht wereldvrede, dan moeten we dat in de eerste plaats niet willen. Huh? Niet willen? Ja, precies, niet willen. Waarom? Omdat het streven naar, hetzelfde is als het tekenen van een kaart. Het ziet er misschien prachtig uit, maar het is niet het gebied, niet de werkelijkheid.

De werkelijkheid zien we alleen dan, als we eerlijk naar onszelf kijken en onze ogen open hebben. Dat is pas mediteren. Niet dat gedoe met gekruiste benen en dichte ogen. Dat is flauwekul. Net als zo’n bewustwordingsconcert. Het enige dat daar mooi aan is, is dat het een mooi Scrabblewoord is.

Intussen hoopt Jeremy Gilley dat de Internationale dag van de Vrede een dag wordt als Moeder- en Vaderdag. Het moet ervoor zorgen dat kinderen niet meer worden gepest, dat vrouwen niet meer worden geslagen en dat geweren niet meer worden afgevuurd. Een sympathiek idee, maar ook niet meer dan dat. Want ik vrees dat zo’n dag een Blue Saturday wordt. Niet omdat het een zaterdag is, of omdat de vakanties nog ver weg zijn. Maar wel omdat dit soort goede voornemens bij het grofvuil belanden. Simpelweg omdat vrede geen kwestie is van een dag, maar van een heel leven lang.

vredesduif

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *