Column

Share Button

AppelGenetisch niet gemanipuleerd

Ken je dat? Dat je een vraag wordt gesteld zoals: ‘Op een schaal van nul tot tien, wat voor cijfer ken je op dit moment toe aan je leven?’ Bijna iedereen weet daar direct, zonder na te denken, het antwoord op. Denk je daarentegen wél na, dan kom je niet veel verder dan een half gebakken antwoord.

Een vraag waarop ik in een split second het antwoord wist, werd me jaren geleden eens gesteld. Weliswaar op papier, maar het effect was er niet minder om. Ik herinner het me omdat met het beantwoorden, er een stukje van mijn blinde vlek verdween. Ja, die is bij mij nogal groot. Dank u.

Hoe dan ook, de vraag was: ‘Welke doelen probeer je via je kinderen te verwezenlijken?’ Voor mij destijds een nogal confronterende vraag. Vandaar dan ook dat ik het antwoord direct wist.

Overigens, om de vraag te beantwoorden, hoef je geen kinderen te hebben. Vervang ‘kinderen’ dan ook gerust door ome Kees, collega Truus of vriend Ruud. Het effect is hetzelfde: je stuit gegarandeerd op onbewuste motieven die in elke relatie een rol spelen. Ik werd me er in ieder geval van bewust dat ik via mijn kind probeerde zelfverzekerd in het leven te staan. Het gevolg? Het tegenovergestelde effect, oftewel een nogal bezorgde vader.

Ik dacht terug aan de vraag tijdens de afgelopen week, toen zoonlief – samen met enkele klasgenoten van 3 HAVO – aan ons als ouders een presentatie gaf over de keuze voor een vakkenpakket. Had ík eens moeten doen toen ik zo oud was. Ik had het zeven kleuren gedaan.

Mijn oude ik had van te voren natuurlijk allerlei vaderlijke raad klaar staan. Maar zoals gezegd, ik herinnerde mij de vraag en hield dus wijselijk mijn mond. Al moet ik bekennen dat ik wel af en toe op mijn tong beet. Oude patronen bieden soms hardnekkig weerstand.

Enfin, daar stond ie dan. Het digitale schoolbord ging aan en de eerste dia verscheen op het scherm. Meneer nam het woord, vertelde waar het over zou gaan en liet – tot algemene hilariteit – eerst enige vrijetijdsfoto’s van alle presentatoren voorbij flitsen. Gewoon, voor de gein.

Toen mijn nazaat aan het einde het woord weer kreeg, bedankte hij iedereen voor de aandacht en zei met uitgestreken smoel: “Aangezien er nog tijd over is en dit de laatste presentatie was, kijken we nog even naar Ajax”. En een halve seconde later was het digibord dan ook gevuld met een beeld van de Amsterdam Arena.

Dat Ajax die avond verloor (met 3-0, van Salzburg notabene) kon mijn stemming niet bederven. Integendeel. Ik was zojuist weer eens fijntjes met de neus op het feit gedrukt, dat het er bij het opvoeden voor een groot deel op aankomt los te laten en niet te manipuleren. Ik vind dat een mooi gegeven.

Appel2

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.