Column

Share Button

Het kan klIedere dag

Iedere dag gaan er mensen dood. Dat weet iedereen. Toch sta je er zelden bij stil en eet je rustig door, als je de beelden van hongersnood op tv ziet. Je kent dat.

Zijn we met z’n allen afgestompt? Ja, nogal. Deels begrijpelijk, want de ellende van de wereld is niet te overzien en als je niet uitkijkt ga je er nog gebukt onder ook. En daarbij, wat kun je doen aan al die treurigheid, als je niet kunt toveren? Precies.

Maar toch, toch kunnen we meer doen dan alleen maar kaarsjes branden, bloemen leggen en condoleanceregisters tekenen. Allemaal goed bedoeld en tot grote steun van de nabestaanden, maar als dat alles is, dan verandert er te weinig in deze wereld.

Waar het op aankomt, is dat we erkennen dat ook wij vaak bezig zijn met kleine, persoonlijke oorlogen. In het verkeer, op het werk, in het gezin. Op kleine schaal, maar niet onbelangrijk. Want als er niets verandert op kleine schaal, hoe kan dat dan gebeuren op grote schaal?

Als de dood ons iets leert, dan is het wel dat we voor de uitdaging* staan geen tijd te verspillen en te bewijzen dat de schok van de vliegramp, ook daadwerkelijk een aardverschuiving in onze psyche teweeg heeft gebracht.

Hoe dat precies moet, daar is geen recept voor. Het is zoals Jiddu Krishnamurti zei: Naar het land van de waarheid loopt geen pad. Dat wij vaak denken dat dit wél zo is, is misschien nu net het probleem.

Dat er geen kant en klare oplossingen zijn, betekent echter niet dat we het erbij moeten laten zitten. We kunnen deze wereld een stuk beter maken. Dat zijn we niet alleen aan de slachtoffers van de vliegramp verplicht, maar aan iedereen. Iedere dag weer.

Samen kl

* Vrij naar Leo Buscaglia:

De dood is een uitdaging die ons vertelt geen tijd te verspillen. Die ons vertelt nu meteen te zeggen dat we van elkaar houden.’

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *