Column

Share Button

Ik ben familie

Daar ligt hij. Levenloos. Dat kleine mannetje van amper drie. Eerder gevlucht uit Kobani, was hij op weg naar Kos. Een kust te ver.

Op zee, in het donker, waren er hoge golven. Te hoog, ook voor zijn vader die hem nog probeerde te redden. De volgende dag gaf de zee hem terug aan een Turks strand. Een vakantiestrand.

Ach, lief kereltje, daar lig je dan. Je hoofdje half in het water, je schoentjes nog aan. Weg is je lach, voor altijd. Een sterke man in uniform tilt je op. Het zal je taak maar zijn.

De beelden komen keihard binnen. Verdriet en machteloosheid razen door mijn lijf. En vragen, die aloude vragen. Waarom toch? Wie stopt dit? Ik weet het even niet.

Een nacht verder, weer wat bij zinnen, voel ik iets, heel sterk. Dat de wereld niet daar is, maar hier. Dat het begint bij mij. Ik ben verantwoordelijk. Omdat we allemaal familie zijn.

De foto van Aylan past in mijn portemonnee. Opdat ik niet vergeet. Dat had hij vast goed gevonden, ons familielid.

Vader Aylan

 

Share Button

2 gedachten over “Column

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *