Column

Share Button

Elleboog

Cruijff2Ajax speelt de eerste wedstrijd in de halve finale om de KNVB-beker tegen PSV. Vlak voor het begin loopt de dan immens populaire verslaggever Harry Vermegen langs de zijlijn. Een paar herkennen hem, scanderen zijn naam, waarna de rest van het vak volgt. Harry zwaait licht geamuseerd terug. Voorpret. Daarna begint het.

Cruijff mag dan een wereldster zijn, PSV-er en Koreaan Huh Jung-moo geeft eerder in het seizoen al de boodschap af daar geen boodschap aan te hebben. En vanaf het begin van de wedstrijd blijkt dat nog steeds zo te zijn. Cruijff moet keer op keer het gras van dichtbij zien.

Ook al weet Cruijff dat hij Huh de baas is, op een gegeven moment is het mededogen waar Huh in de verste verte geen recht op heeft, op. En als Cruijff zijn kans ziet laat hij dan ook een elleboog spreken. Op ongeveer twintig meter voor ons zien we dat de stoot het hoofd van Huh treft als een moker. Huh ziet sterretjes – althans pas in het ziekenhuis als hij zijn gezichtsvermogen terug krijgt, zo blijkt later – en moet het veld verlaten. Een fotograaf legt het in zwart-wit vast.

Precies dertig jaar en één dag later. Met een auto onder mijn kont rijden we naar de Arena. Vooruitgang heet zoiets. Ajax speelt tegen NEC. Een competitiewedstrijd. Net zoals in de afgelopen twee jaren, staan de Amsterdammers na de winterstop weer bovenaan. Terwijl de concurrentie het laat afweten (Van Basten verdient indirect punten voor Ajax door met zijn Heerenveen Feyenoord met 2-0 te verslaan; PSV laat zich vijf minuten voor tijd gelijk spelen tegen RODA), scoort de thuisclub 5 maal. Eén doelpunt wordt afgekeurd en één krijgt het tegen. Maar de drie punten zijn binnen. ‘Goede zaken doen’ heet dat.

Jan Joost van Gangelen loopt met microfoon langs de zijlijn. Niemand scandeert zijn naam. De Meer is vervangen door een woonwijk en het spel is, tot hartzeer van velen, verplaatst naar de Arena. Van Basten (2-0) is vervangen door Sigthórsson. En lijn 9 stopt niet meer voor de deur. We parkeren onder het veld. Geen patatkraam met vette ballen, die je al op honderden meters afstand ruikt. Daarvoor in de plaats een hapje en een drankje. U aangeboden door iets jongs in het rood. Mooi maar zonder sfeer.

In het stadion hangen foto’s van gedenkwaardige namen, oogstrelende momenten, hoog gehouden cups. Monumentjes voor verdampte herinneringen. Opdat wij niet vergeten. Voorbije glorie die de hoop uitstraalt op nóg een keer.

2013. De geestelijke zonen van Cruijff coachen vanaf de bank. De Boer, Bergkamp, anderen. Het is het resultaat van een door Cruijff eerder uitgedeelde bestuurlijke ellenboog. Ten Have en consorten hadden het kunnen weten. Als ze bij die wedstrijd in 1983 waren geweest

CruijffNB Naar aanleiding van het overlijden van meestervoetballer en – trainer Johan Cruijff, plaatst ik als bescheiden eerbetoon deze column uit april 2013, opnieuw.

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *