Kerstblues

Share Button

kersthitNu de Sint is vertrokken – volgens anonieme bronnen verdween hij via het Friese St. Nicolaasga – zijn we terechtgekomen in de meest verschrikkelijke tijd van het jaar. Met recht ‘de donkere dagen’ genoemd, niet vanwege het duistere verhaal over een zwangere maagd die ooit beviel in een stal (hoe verzin je het?), als wel omdat de kersthits weer van stal worden gehaald. Het is ieder jaar hetzelfde liedje.

Ik weet niet hoe het met jou is, maar ik ben dat spuugzat. Ik heb er genoeg van om alweer te moeten luisteren naar Chris Rea, die de afslag maar niet kan vinden. Ik ben toe aan iets gezelligers dan Jessica Simpson horen beweren, dat ze mammie de Kerstman zag kussen (zet effe lekker het huwelijk van je ouders op het spel, klikspaan). En ik wil iets anders dan pijn in lichaamsdelen, waarvan ik niet eens wist dat ik ze had, als botoxmeisje Carrey als een gillende keukenmeid ‘All I want for Christmas is you’ blèrt. Het draaien van al die nummers zou verboden moeten worden.

Maar iets verbieden, dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Want wees tegenwoordig maar eens ergens tegen. Heb je voor je het weet driedubbele beveiliging nodig. En is ieder pakketje verdacht, dus ook dat onbeheerd achtergelaten kerstpakketje voor jou onder de kerstboom. Tegen de tijd dat duidelijk is dat er geen explosiegevaar dreigt, is je huis al vijf keer ontruimd en kun je pas op eerste paasdag beginnen met uitpakken. Is dan handig, zo’n nieuwe ijskrabber.

Toch zat ik niet bij de pakken neer en ik vroeg dan ook advies aan enkele ervaringsdeskundigen. Maar die bazelden iets als ‘Minder, minder!’ en ‘de zwarte piet toegespeeld krijgen’. Onbegrijpelijk. En dus zocht ik mijn heil maar bij mijn psychiater, die met een pillendoos in de aanslag, opendeed.

En zo zat ik daar, in de stoel tegenover mijn zenuwarts. Na het aanhoren van mijn klachten, dwong hij mij te luisteren naar het gejank van ene George die vorige kerst zijn hart weggaf, om de volgende dag te ontdekken dat z’n lief er met een ander vandoor was – de slons. En precies op het moment dat ik het voelde prikkelen achter mijn huig, duwde mijn zielenknijper mij een overheerlijk stuk overgebleven chocoladeletter in de mond. Het effect? Het voorheen traumatische gejank van Wham! veranderde als bij toverslag in iets zaligmakend. Of beter gezegd: zaligsmakend.

Een bijwerking van deze therapievorm is wel dat als ik nu een kerstnummer hoor, er net als bij een buldog al snel meterslange kwijlslierten langs mijn kin hangen, tenminste als ik niet snel genoeg een stuk chocolade tot mij neem. Dus bij deze dan ook mijn oproep: heb je nog ergens een overgebleven chocoladeletter rondslingeren, dan houd ik mij aanbevolen. Dan schrijf ik ondertussen verder aan mijn eerste kersthit, die volgend jaar uitkomt. Inderdaad, een bluesnummer.

kerstblues

Share Button

4 gedachten over “Kerstblues

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *