Lachen om een kameel

Share Button

Terwijl half Holland bakt en eenzame boeren zoeken naar een vrouw, zoekt een ander deel van Nederland het geluk laag bij de grond. Op een matje, waar men zich in allerlei bochten wringt om standjes als ‘halve kameel’ uit te voeren. Een yoga-oefening die wat mij betreft ook ‘dood vogeltje’ had mogen heten.

Mijn idee om dit te filmen, beantwoordt ze met een gevaarlijk klinkend ‘Waag het eens’. Dat wordt dus geen kijkcijferhit op YouTube. Wel richt ze zich kreunend op, omdat het kijken naar de instructievideo, niet goed samengaat met het met je kanis op de plavuizen liggen. Nu ik dit zo zie, moet ik ineens denken aan een bevalling. Een heel zware.

Ach ja, geluk. Vooral de westerse mens jaagt het na, dus ook al die hoog opgeleide vrouwen bij wie yoga nogal in trek is. Overigens niets mis mee en ik maak het rollebollen dan ook niet belachelijk, al was het maar om te voorkomen dat hordes intelligente vrouwen mij ontvrienden. Ik juich de judo-light dan ook van harte toe, al zeg ik er wel eerlijk bij dat ik de poesjes en de pasjes eromheen niet helemaal, of liever gezegd: helemaal niet, serieus neem.

Wat bijvoorbeeld te denken van de bewering dat moderne yoga stoelt op een oeroude traditie van oosterlingen? Dat blijkt dus lariekoek te zijn. En gelukkig maar, want je moet er toch niet aan denken dat we de yogi’s van duizenden jaren terug zouden moeten geloven. Ze beweerden dat je tijdens het kameelbuigen de voortplantingssappen inwendig langs de ruggengraat omhoog moest brengen, naar een plek tussen de wenkbrauwen. Dat kan volgens mij veel eenvoudiger.

Dus beste mensen, yoga gerust je gang. Spreid je matje, of van mijn part twee, zodat je bij het uit balans raken alsnog op je pootjes terecht komt. En heb vooral ook veel plezier, maar verwacht er anderzijds niet teveel van. Natuurlijk is een portie rekken en strekken gezond, maar niet overdrijven. Waarom niet? Omdat, zo lees ik in NRC, volgens de wetenschap er nog geen harde conclusie kan worden getrokken dat yoga een wondermiddel is. Dus geloof al die zweverige praatjes niet, want dat is hetzelfde als geloven dat koffie lekkerder smaakt omdat de verpakking zachter is, zoals Douwe Egberts al een tijdje suggereert.

Intussen heeft de door mij bekeken vrouw haar partijtje ‘in de knoop, uit de knoop’ hervat. En mij wordt verteld dat ze de ‘zonnegroet’ doet, precies op het moment dat het buiten met bakken tegelijk uit de lucht valt. In de verte hoor ik een kameel lachen.

Share Button

Splinternieuw XL

Share Button

 18 september

 

  • Wat? Splinternieuwe singles en (vinyl)albumtracks, Splintertip, Album vd week, bijzondere dagen en opvallend regionieuws
  • Wanneer? #maakkennismaandag, ’s avonds tussen 7 en 8
  • Waar? meerradio.nl, FM 105.5 en 106.6, kabel 89.0 (H’meer)
  • Wie? Peter Ludikhuize & Jeroen Griekspoor

 Playlist

  • Jack Johnson – Big sur
  • Camelphat & Elderbrook – Cola (Splintertip)
  • Tori Amos – Benjamin
  • Tove Lo – Disco tits
  • Sparks – Missionary position
  • The Waterboys – Monument
  • George Michael – Fantasy ft Nile Rodgers
  • The National – Day I die (vh Album vd week)
  • Mindi Abair & The Boneshakers – Vinyl
  • Twarres – Tink oan my
  • KT Tunstall – Fade like a shadow
  • Klingande – Pumped up

 Splintertip

 
CamelPhat & Elderbrook – Cola

De Splintertip is een nummer dat al een paar maanden op het web te vinden is, maar waar kennelijk nu pas echt werk van wordt gemaakt. Met effect, want ook wij pikten ‘m op.

Het is het nummer Cola van Camelphat & Elderbrook, van de 2 heren dj’s die in Mexicaanse wortelmaskers optreden – misschien nog wat last van jeugdpuistjes…

Hoe dan ook, het is een verrassend lekkere track met subtiele verrassingen, die je pas hoort als je het volume omhoog zet en het over fatsoenlijke luidsprekers afspeelt.

Over een meisje dat zo diep in het glaasje heeft gekeken, dat ze het verschil tussen Coca Cola en Pepsi niet meer proeft. Proost!

 Album vd week

 
The National – Day I die

Op het nieuwe album Sleep Well Beast ondergaat The National een subtiele make-over, vergeleken met voorganger Trouble Will Find Me uit 2013.

Dat hoor je vooral aan de grotere rol voor elektronica in een aantal nummers.

Toch levert de groep niets in van haar oude magie op deze gevarieerde en sterke plaat, waar wij van kozen Day I Die.

Share Button