Tagarchief: Lek

Column

Share Button

LuchtledigLucht en ledig

Eén ding in dit leven is zeker. Ik zal nooit de hoofdrol spelen in het tv-programma ‘Help, mijn man is klusser!’. Niet alleen omdat ik twee linkerhanden heb, maar ook omdat ik mijn grenzen ken.

Waar ik mij wél aan waag, is aan de kleinere klussen, zoals het plakken van een band. Volgens sommigen mag zoiets niet eens een klus worden genoemd, maar ik bestrijd dat. Immers, er komt zweet aan te pas en dus is het een klus. In mijn geval dan.

Vorige week maandag was het zover. In de voorband van de jongeling hier in huis, bleek te weinig lucht te zitten. En zoals dat bij fietsbanden het geval is, is ‘iets’ hetzelfde als ‘niets’. Toch werd het geen kwestie van plakken, want een knoeperd van een scherf bracht geen geluk. Een nieuwe binnen- en buitenband waren nodig.

Ondanks de opgeschaalde moeilijkheidsgraad van de klus – het voorwiel moest er immers ook uit – durfde ik het toch nog aan. En dus ging het op maandagavond richting de plaatselijke doe-het-zelf. Dinsdag moest er immers weer worden gefietst.

Anderhalf uur en een liter zweet later, ontdekte ik na veel gewrik en gevloek dat de maat van de buitenband weliswaar de juiste was (28), maar dat het bijbehorend maatje 1⅜ was in plaats van 1¼. In zo’n geval zit je er weliswaar niet ver naast, maar ernaast blijft het. Het is net voetbal.

Met een nieuwe set banden, die ik deze keer voor alle zekerheid kocht bij de fietsenboer zelf, deed ik dinsdag een 2e poging. Dit ging echter zo gemakkelijk, dat ik met poging 1 nog in gedachten wantrouwig werd en met wiel en al terugkeerde naar de bandenspecialist. Daar bleek echter dat ik te achterdochtig was geweest. Binnen 30 seconden – wrik, wrik, tjoep, psst – legde de fietstovenaar het zaakje eromheen. Over je vernederd voelen gesproken.

De ontstane vreugde over de nieuwe band was helaas van korte duur. Woensdagmorgen blies namelijk ook de achterband zijn laatste adem uit. Hoe dat kon? Ik wist het niet. Wat ik in ieder geval wel wist was dat ik de rijwielspecialist weer met een bezoekje ging vereren. Nou ja, de volgende dag dan, want de fiets bleek op slot te staan en de enige echte sleutelhouder op school te zitten. Halleluja.

En zo werd het donderdag en stond ik voor de derde keer bij de fietsenman. Ja, ook de achterband. Wat zegt u? Vrijdag is ie klaar? Fijn.

Eind goed al goed? Ja, er kan weer worden gefietst. Maar ook nee, want mijn geloof in wat wel genoemd wordt ‘de vooruitgang’, kreeg een behoorlijke deuk. Begrijpelijk als je ziet dat de mens wel in staat is op de maan te wandelen en het condoom uit te vinden, maar er nog steeds niet in slaagt een lekvrije fietsband voort te brengen. Er is kennelijk nog een lange weg te gaan. Of klets ik nu in het luchtledige?

No air

Share Button