Tagarchief: Verhaal

Soms zit ’t mee

Share Button

Soms geeft het leven je een koekje van andermans deeg. In mijn geval door loten van de Postcodeloterij. Zo mag ik twee rijkelijk gevulde koekblikken ophalen bij de Praxis. Bij de bouwmarkt, omdat een mens na het eten van een pak spritsen nu eenmaal stevige trek krijgt in doe-t-zelven.

Over spritsen gesproken: omdat mijn familieleden doorgaans veel trek hebben en ik wil voorkomen de hond in de blikken te vinden, vergrijp ik me in de keuken (lees: uit het zicht) aan de inmiddels derde Nobo Sprits Melk. Mijn smaakpapillen beleven een orgastisch genoegen aan de combinatie van zand en chocola, terwijl ik aan de overkant van de straat iets opmerkelijks zie.

Een jonge vrouw komt aangelopen met de hondenriem losjes om haar nek. Terwijl ze linksaf gaat, is haar blik strak gericht op haar mobieltje. Waardoor ze niet ziet, dat haar zwarte dobermann voor rechtsaf kiest. Daar geurt kennelijk iets wat onweerstaanbaar is.

Na uitgebreid snuffelen en het afmaken met een plasje, gaat de kop van de viervoeter omhoog en kijkt hij om zich heen. Om te ontdekken dat zijn bazin is verdwenen. Waarna hij terug gaat naar Start. Een verstandig besluit, want thuiskomen, kun je beter doen vóór je verdwaalt.

Als ik zie dat de hond is teruggelopen en de bazin niet terugkeert, spoed ik mij – met de vierde sprits – naar de andere kant van ons huis. Naar het balkon, om daar te zien wat ik al hoopte: het jonge ding loopt over het wandelpad voorbij, nog steeds druk in de weer met haar telefoon. Het is als kijken naar een Funniest Home Video. Het is dan niet de vraag óf er iemand op z’n gezicht gaat, als wel hóe en vooral, hoe hard?

Mijn wens gaat zelfs meer dan in vervulling, want de vrouw merkt haar eenzaamheid pas op als ze honderd meter verder is. Daar beseft ze, dat er niets anders op zit dan haar koekje van eigen deeg door te slikken. Ik moet erom lachen, terwijl ik me bijna verslik in sprits nummer vijf.

Share Button

Wegwezen

Share Button

Ik heb een heel leuke dochter. Blije tongen beweren dat dit ook niet anders kan met zo’n vader en ik spreek dat niet tegen. Echter, het voor de helft hebben van mijn genen heeft ook een nadeel. Een kleintje maar, maar toch. Dat blijkt wel als mijn pappenheimer op de Hooigracht in Leiden tegen me zegt: ‘Ik herken ‘t hier niet meer’.

Daarna kijkt ze me hoopvol aan. Van Tom Poes wordt een list verwacht. Maar ze vraagt naar de onbekende weg, omdat ik het papiertje met het juiste adres erop in het dashboardkastje liet liggen. Dus keren we ten halve en op onze schreden terug. Wat moet je anders?

Een paar maanden geleden, waren de rollen omgedraaid. In Amersfoort zochten we naar de Stationsweg. Die vonden we, alleen moesten we in de Stationsstraat zijn. Een subtiel verschil, waar Google Maps echter geen boodschap aan had. Zodat we vijfhonderd meter te ver liepen en het daarna begon te regenen. Misschien wel tranen van God, die huilde van het lachen.

Maar in Leiden schijnt de zon. Gelukkig, ook omdat er nog tijd over is. Dus keren we welgemutst terug naar de parkeergarage. Terug naar Start, waar het vanaf de uitgang linksaf moest gaan. Niet zo’n gekke gedachte, want als je maar een genoeg aantal keren linksaf gaat kom je uiteindelijk óók in Rome terecht.

Verdwaal ik dan vaak? Nee, nooit. Maar wel rijd ik op weg naar een onbekende bestemming, altijd minstens één keer verkeerd. Zelfs met een routeplanner voor m’n snufferd. Dus kijk niet vreemd op als je me ziet rijden in de richting waar ik zojuist vandaan kwam. Maar echt verdwalen? Nee. En ik hoop dat dit nu ook bij mijn dochter het geval is.

Alsof mijn gebed wordt verhoord schreeuwt ze: ‘Ja! Hier is ‘t!’. Ze ziet plots dat het na één keer linksaf, nóg een keer linksaf moet zijn. Zo gezegd, zo gelopen en even later staan we voor het beoogde bedrijfsverzamelgebouw op de Middelstegracht. Waar nog wel een klein probleempje wacht, want wat was ook alweer het juiste nummer? Nummer 84 is er namelijk in de smaken A tot en met M. Iene miene mutte.

Als we een paar uur later thuis zijn, vraagt de net veertienjarige wat pa ervan vindt als ze komend weekend met twee even oude vriendinnen naar Amsterdam gaat. Nou, dat vindt paps niet zo’n goed idee. Hij vreest namelijk dat hij zijn erfelijk zwaar belaste wegwees, dan aan het einde van de dag moet ophalen in Appingedam, of nog erger: Rotterdam. Dat begrijpt ze direct. Haar geërfde genen hadden kennelijk al zoiets verwacht.

Share Button