Tagarchief: zijnzegje

Woodstock ’69. De rock-‘n-rollrevolutie

Share Button

Goed verwoord en prachtig verbeeld

Ernesto Assante – Woodstock ’69. De rock-‘n-rollrevolutie

Het boeiende verhaal van het meest legendarische festival ooit

Slechts enkelen zullen nog nooit hebben gehoord van Woodstock, het muziek en kunstfestival dat van 15 t/m 18 augustus 1969 plaatsvond nabij Bethel in de Amerikaanse staat New York. Het festival zou de geschiedenis ingaan als het meest legendarische ooit, al was het alleen maar omdat bijna alles uit de hand liep: in plaats van de beoogde 200.000 bezoekers, kwamen er 500.000, noodweer toverde het terrein om tot een grote modderpoel en alle wegen naar het festival raakten tot op zo’n 35 kilometer in de omtrek verstopt.

De reden dat het festival toch een groot succes werd, lezen we in het door de Assante geschreven boek. De Italiaan schreef eerder muziekboeken (o.a. Legends of Rock en U2, Past, Present, Future) en artikelen voor talloze Italiaanse en internationale week- en maandbladen (o.a. Rolling Stone). Hij schrijft dat er geen grote ongelukken gebeurden, vooral door een groot saamhorigheidsgevoel. Dat dit mede werd opgewekt door het overvloedig gebruik van allerlei geestverruimende middelen, is bijna overbodig om te melden.

Het was dus één en al ‘Peace & Love’, een gegeven dat Assante plaatst in de geest van die tijd. Een tijd die werd gekenmerkt door de zgn. ‘tegencultuur’, waarbij jongeren die genoeg hadden van de regels en beperkingen van de Amerikaanse samenleving in de jaren vijftig, op een vooral persoonlijke, niet-politieke manier in opstand kwamen.

Nadat Assante de context schetst, stelt hij de hoofdrolspelers van de organisatie aan ons voor (m.n. Michael Lang). Daarna bespreekt hij de optredens van de artiesten, van iedere dag afzonderlijk. Zo is er het verhaal van Richie Havens, die als eerste het podium opging en erin slaagde het publiek in vervoering te brengen, ondanks het feit dat hij al lang door zijn repertoire heen was en moest improviseren om tijd te rekken: de volgende act moest namelijk nog per helikopter worden ingevlogen.

Hoewel Woodstock voor veel artiesten een opstap was naar (nog meer) succes (het leverde Carlos Santana een platencontract op en Joe Cocker bekendheid in de VS), waren er ook grootheden die er niets van bakten en dan ook weigerden in de later uitgekomen film te worden opgenomen. Maar de meeste artiesten stegen boven zichzelf uit en kijken jaren later met veel genoegen terug op het festival dat ze nooit meer zullen vergeten. Roger Daltrey van The Who, verwoordt het zo:

‘We gingen dus het podium op en daar was de chaos zo mogelijk nog groter. Bijna niets werkte en het was onmogelijk te horen wat ik zong. We werden gered door de zonsopkomst achter publiek terwijl ik ‘See Me, Feel Me’ zong. Het was de mooiste lichtshow die we hadden kunnen bedenken.’

Met dit boek slaagt de auteur erin een halve eeuw na dato een klein monument neer te zetten. Zijn verhaal leest lekker weg, is interessant en ook goed te volgen voor de lezer die minder bekend is met de geschiedenis van de pop- rockmuziek. Een boek dat naast lezen, ook bedoeld is om te bekijken: veel prachtige foto’s geven een goed beeld van de sfeer destijds. Van een festival dat gemakkelijk had kunnen uitlopen op een ramp, maar dat niet deed. Als je het boek leest en bekijkt, begrijp je pas waarom. Van harte aanbevolen!

Ernesto Assante – Woodstock ’69. De rock-‘n-rollrevolutie

Uitgever: Fontaine Uitgevers

Druk: 1e

ISBN 9789059569157

Februari 2019

Pag.: 224

Hardcover €29,99

Share Button

Soms zit ’t mee

Share Button

Soms geeft het leven je een koekje van andermans deeg. In mijn geval door loten van de Postcodeloterij. Zo mag ik twee rijkelijk gevulde koekblikken ophalen bij de Praxis. Bij de bouwmarkt, omdat een mens na het eten van een pak spritsen nu eenmaal stevige trek krijgt in doe-t-zelven.

Over spritsen gesproken: omdat mijn familieleden doorgaans veel trek hebben en ik wil voorkomen de hond in de blikken te vinden, vergrijp ik me in de keuken (lees: uit het zicht) aan de inmiddels derde Nobo Sprits Melk. Mijn smaakpapillen beleven een orgastisch genoegen aan de combinatie van zand en chocola, terwijl ik aan de overkant van de straat iets opmerkelijks zie.

Een jonge vrouw komt aangelopen met de hondenriem losjes om haar nek. Terwijl ze linksaf gaat, is haar blik strak gericht op haar mobieltje. Waardoor ze niet ziet, dat haar zwarte dobermann voor rechtsaf kiest. Daar geurt kennelijk iets wat onweerstaanbaar is.

Na uitgebreid snuffelen en het afmaken met een plasje, gaat de kop van de viervoeter omhoog en kijkt hij om zich heen. Om te ontdekken dat zijn bazin is verdwenen. Waarna hij terug gaat naar Start. Een verstandig besluit, want thuiskomen, kun je beter doen vóór je verdwaalt.

Als ik zie dat de hond is teruggelopen en de bazin niet terugkeert, spoed ik mij – met de vierde sprits – naar de andere kant van ons huis. Naar het balkon, om daar te zien wat ik al hoopte: het jonge ding loopt over het wandelpad voorbij, nog steeds druk in de weer met haar telefoon. Het is als kijken naar een Funniest Home Video. Het is dan niet de vraag óf er iemand op z’n gezicht gaat, als wel hóe en vooral, hoe hard?

Mijn wens gaat zelfs meer dan in vervulling, want de vrouw merkt haar eenzaamheid pas op als ze honderd meter verder is. Daar beseft ze, dat er niets anders op zit dan haar koekje van eigen deeg door te slikken. Ik moet erom lachen, terwijl ik me bijna verslik in sprits nummer vijf.

Share Button