Tagarchief: @zijnzegje

Zelfreflectie

Share Button

Geld maakt wél gelukkig. Dat moet PvdA-fractievoorzitter in de Eerste Kamer Marleen Barth hebben gedacht, toen ze bedelde om verlaging van de huur. Mevrouw vond de maandelijkse 1.400 euro wel wat veel, nadat haar man in januari 2017 aftrad als burgemeester van Wassenaar en hij er qua loon 20 procent op achteruit ging. Op het blote oog een redelijk verzoek, want van de ene op de andere dag gaan van kaviaar naar een boterham met hagelslag, is natuurlijk een hard gelag.

Het partijbestuur van de PvdA dacht er echter anders over en riep Barth op het matje. Waarom? Omdat haar echtgenoot Jan Hoekema (D66), met zijn opvolger Aptroot (VVD) een geheime overeenkomst sloot, waarin stond dat het verlies zou worden goedgemaakt. Barth was hiervan op de hoogte, waardoor het redelijke verzoek veranderde in een ordinaire poging voor bijna niets op de eerste rang te willen zitten. Nog afgezien van het feit dat als je er 20 procent aan inkomen op achteruit gaat, het dan ook redelijk is 20 procent minder huur te vragen (280 euro) en geen 400 euro, zoals onze Marleen eiste.

Nadat de NRC over de dubieuze praktijken van de partners in crime publiceerde – de krant moest een beroep doen op de Wet openbaarheid van bestuur (Wob) om de informatie los te krijgen – volgde er evenwel geen storm van kritiek. De pers hield zich vrij rustig en de PvdA hield het bij het waarschuwende vingertje. Maar wat wil je? Net als bijna iedereen weten ze ook bij de PvdA dat de sociaal-democratie nooit echt heeft bestaan en dat de woorden van Barth op de site van de PvdA, dan ook poeppraterij zijn.

Toch is het goed dat er nog media zijn die dit soort akkefietjes aankaarten. Vooral in deze tijd, waarin men moet concurreren met nieuws dat véél belangrijker is, bijvoorbeeld over De Luizenmoeder, over het optreden van Renate in Voetbal Inside en over allerlei achterklap aangaande BN-ers die bijna niemand kent. Waarom goed? Niet alleen omdat Barth en Hoekema een stel recidivisten van het zuiverste water zijn (ik zeg: google en huiver), maar ook omdat deze mensjes deel uitmaken van een grote groep zogenaamde progressieven, die zich al decennia terug lieten inpalmen door het geloof van rechts dat alles draait om geld. Het gevolg? De PvdA doet al jaren aan pappen en nat houden. Of zoals schrijfster en activiste Naomi Klein het verwoordt in haar boek Nee is niet genoeg:

‘Ze beloven wat meer kinderopvang, meer kansen voor vrouwen en niet-blanke mensen op een toppositie en misschien een paar zonne­panelen erbij. Maar onlosmakelijk verbonden met deze optie is de oude bezuinigingslogica, hetzelfde blinde vertrouwen in de markt, hetzelfde gelijkstellen van eindeloos consumeren en geluk, dezelfde pleisters op gapende wonden.’

Intussen kijken mensen zoals Barth en Hoekema, verbaasd naar Henk en Ingrid. Naar de gewone burger, waar ze maar niet van begrijpen waarom die stemt op een populist als Wilders of Baudet. Zou dat onbegrip héél misschien, wellicht een ietsepiesje maar, te maken kunnen hebben met het ontbreken van enige zelfreflectie en met het verkeerde voorbeeld geven, zodat mensen zich van je afkeren? Lees één interview met het asociale stelletje en je weet het:

Hij: ‘En we betalen de genormeerde huur, niet de marktwaarde, dat is door Binnenlandse Zaken nou eenmaal zo bepaald.’
Zij: ‘Als de minister de huur van ambtswoningen laat stijgen, zul je ons niet horen. Maar we moesten verhuizen, het was een voorwaarde. We woonden in Haarlem, waar we heel gelukkig waren.

‘Het doet best pijn als je als zakkenvuller wordt weggezet, terwijl je geen keuze hebt. Wassenaar verplicht de burgemeester in dat huis te gaan wonen. Wij kunnen zelf zo’n huis helemaal niet betalen, wij zijn echt de arme sloebers van de straat. Jan is er in inkomen op achteruit gegaan hier. We hebben het goedkoopste parket, de goedkoopste gordijnen. Alles om de kosten te bewaken. We genieten van het huis, maar we baden niet in luxe. Iedereen mag komen kijken naar de gouden kranen die we niet hebben!’

Volkskrant, 27-08-2011

Het mag duidelijk zijn dat we het met deze gemene delers, niet gaan redden in deze wereld. Dus willen we geen kredietcrisissen, geen milieurampen en geen holle frasen meer, dan is, zoals Klein zegt, meer nodig, nl. zelfanalyse en onszelf veranderen.

Dat dit mogelijk is, laat niet alleen Klein, maar ook econoom Kate Raworth zien. In haar boek Donuteconomie, beschrijft ze tal van inspirerende voorbeelden van organisaties en mensen die niet alleen ‘Nee’ zeggen, maar ook ‘Ja’ zeggen tegen het tegemoet komen aan de behoeften van iedereen, zonder dat dit ten koste gaat van onze planeet. Een boek dat ik van harte aanbeveel en waarvan ik hoop dat de heer Hoekema en mevrouw Barth het lezen, nu ze met hun luie reet op het strand van de Malediven liggen. En hebben ze het boek nog niet in hun bezit? Ze kunnen het van mij krijgen. Gratis!

Met dank aan collega columnist Peter Ludikhuize voor zijn bijdrage.

Share Button

Dat pakt goed uit

Share Button

Ze zegt dat het leven ons cadeaus geeft. En dat het belangrijk is dat we ieder pakje uitpakken, vooral wanneer het geschenk je niet aanstaat. Ik betwijfel dat, terwijl ik staar naar een luchtfoto die de hele wand bedekt, daar op de tweede verdieping in het streekziekenhuis.

Ik vraag me af hoe het dan zit met degenen die hier een paar gangen verderop, te horen krijgen dat hun levenscontract niet wordt verlengd. Ik vraag het haar en voeg eraan toe dat ik zo’n cadeau liever niet zou uitpakken.

‘Ik zou dan eerder vragen: kan ik het nog ruilen? Hoewel, dat kan natuurlijk niet. Het leven is geen Bol of Zalando.’

‘Daar gaat het ook niet om’, zegt ze. ‘Wel of je iets met je cadeau doet, dus of je het uitpakt.’

‘O, op die fiets. Maar dan nog, ik kan me wel leukere cadeaus bedenken dan te horen krijgen dat het einde oefening is. Trouwens, beschouw je je bezoekje van zo meteen, ook als een cadeau?’

‘Tuurlijk. Want je kan sommige dingen wel niet willen, maar daarmee verdwijnt het nog niet. Dan is het juist goed, dat je het vastpakt.’

‘Je lijkt wel een Chinees.’

‘Hoezo een Chinees? Waar slaat dat nu weer op?’

‘Nou, daar moest ik aan denken. Er schijnt namelijk ooit een Chinees te zijn geweest die zoiets zei als: ‘Om iets los te laten, moet je het eerst vastpakken’. Herken je trouwens de boerderij, daar op die muur?’

Ze ziet het ook, denkt terug aan het zomerfeest van toen en laat me daarna het bordeauxrode bandje om haar rechterpols zien.

‘Om me eraan te herinneren, dat ik de geschenken van het leven moet uitpakken.’

‘O. Dus je bent eigenlijk een lopende band?’ grap ik. Wat echter niet aankomt, omdat ze inmiddels op zoek is naar de oorzaak van een ratelend geluid.

Ik wijs. ‘Kijk, over een kar vol met cadeautjes gesproken.’

De koffiejuffrouwen naderen. Iedere bezoeker wordt gevraagd wat hij of zij blieft. Het koekje erbij is als een kusje erop. Een klein gebaar dat zorgen verzacht.

Terwijl we drinken, gaat ze tussen haar slokjes door verder. ‘Ik bedoel, neem nou Karin, waar ik laatst mee meereed. Nou, die heeft dus een tumor in haar hoofd en nog ongeveer een jaar of twee te leven. Ik schrok wel toen ze dat zei, maar ik was ook verrast toen ze vertelde dat ze het gezwel opvat als een cadeau en heeft besloten om zoveel mogelijk uit de rest van haar leven te halen.’

‘Hoe oud is ze?’

‘Zevenentwintig.’

Terwijl ik me bijna verslik in mijn koffie, gaat ze verder. Over hoe mooi het is, dat haar vriend haar na de diagnose ten huwelijk vroeg. En dat haar mantra voor dit jaar is: ‘Het wordt fantastisch!’

‘Wauw. Dat is nog eens wat anders dan zeuren dat het cadeau niet op je verlanglijstje stond. En ik maar mekkeren over teveel suiker in mijn koffie.’

Als we de parkeergarage uitrijden, brengt ze via haar mobiel verschillende mensen op de hoogte van het goede nieuws. Waarna er vrijwel direct appjes terugkomen, waaronder die van Frits.

‘Wat schrijft ie?’

‘Hij schrijft: Mooi. Houden zo, anders vermoord ik je’. We lachen er hard om.

‘Frits verloor zijn vrouw, nu drie jaar geleden.’

‘O, vandaar. Iemand die alles uitpakt dus.’

Ze knikt.

Share Button