Tagarchief: @zijnzegje

Hond als mens

Share Button

De nogal groot uitgevallen teckel, wordt aangesproken met Sjonnie. Als ik zoiets hoor, dan ga ik bijna grienen. Dan drukken de waterlanders van het lachen tegen mijn oogbollen, omdat het vermenselijken van dieren mooie taferelen oplevert. Zo ook vanmorgen, bij de dierenarts.

Als ik met mijn viervoeter voor zijn jaarlijkse prik bij de balie sta, komt onze Sjon net uit het uitslaaphok. ‘Ach Sjonnie, jongen toch, ben je daar?’ vraagt zijn bazin, alsof ze verbaasd is haar surrogaatkind nog levend aan te treffen. Een meevaller dus.

Maar na een bemoedigende aai over de bol schrikt het vrouwtje, als ze ziet dat haar kereltje huilt. Ik sta op het punt om het uit te proesten, maar de dierenarts redt me. Zij geeft haar klant gelijk, maar stelt ook gerust: de tranen zijn niet van pijn of verdriet, maar van het wakker worden. Hoera, meevaller twee.

Wakker is onze Sjon inderdaad, want hij zet het op een grommen als hij zijn sekse- en soortgenoot ziet. Een waarschuwing die zegt: kijken mag, maar aanraken niet. Gelukkig begrijpt mijn hond dat, omdat hij als reu bekend is met het spel om de hoogste plaats op de rots. Het vrouwtje echter ontbeert die kennis, wat wel blijkt als ze Sjonnehon verzoekt wat aardiger te doen tegen die lieverd. Wat overigens niet helpt.

Wat wél helpt is de entree van het baasje. Met de hij-lag-nog-in-de-auto-riem loopt hij enthousiast op zijn makker af, waarna hij hem complimenteert met het design van zijn operatiehesje. Sjon moet dit de komende dagen dragen, om te voorkomen dat hij het zelf uitdoktert. Waarna vrouwtje opmerkt dat de kleur van het hesje, precies bij hun interieur past. Scheelt toch weer een ritje naar IKEA, of erger: een verbouwing. Kortom: meevaller drie.

Als ik even later met mijn inmiddels hyper geworden Jack weer naar de auto loop, passeren we roedel Sjon. Baas en bazin zijn druk in de weer om de achterbank van hun bolide zo comfortabel mogelijk in te richten. Een kleedje ligt rechts, maar de mensjes twijfelen eraan of het misschien verstandiger is het links te leggen, zodat Sjonnieboy geen zonnesteek oploopt.

‘Ach Fien, wat maakt het ook uit’ hoor ik de baas tenslotte verzuchten. ‘Het is een maar een klein stukkie. En Sjonnie gaat er echt niet dood van.’ Waarop de bazin hem aankijkt met een blik van ‘Hoe durf je?’ Ja, een dier als mens zien, dat valt soms niet mee.

Share Button

Verhaal

Share Button

Mijn allernieuwste verhaal. Woensdagavond rond 19.45 uur lees ik ‘m voor tijdens Puur Cultuur op Meerradio. Donderdag in zijn geheel op zijnzegje.nl!

Veel luister- en leesplezier!

Share Button