Veelzeggende stilte

Share Button

veelzeggende-stilteVanaf mijn balkon gezien, loopt de man van links naar rechts het coulisselandschap in. Ik schat hem dik in de zeventig, gezien zijn wit doorschijnende resthaar, de ietwat gekromde houding die tijdens het lopen een ouderdomskwaal verraadt en de ver in de richting van zijn oksels opgetrokken textielpantalon. Toch gaat het met gezwinde pas.

Als hij zo’n twintig meter verder is en een flauw vermoeden mij influistert dat ik hem al eens eerder zag, verschijnt er in zijn voetspoor een vrouw. Een oud dametje die hetzelfde tempo aanhoudt en dus zijn wederhelft moet zijn. Maar klopt dat wel? Horen ze ook echt bij elkaar? En waarom dan die afstand? Hebben ze soms ruzie?

Weetgraag blijf ik kijken, terwijl ik zie dat de onderlinge afstand gelijk blijft. Dat maakt het aannemelijker dat ze een koppel vormen. En ook van bonje lijkt sprake, omdat de man niet op- of omkijkt, maar zijn blik nors en strak op het asfalt houdt gericht. Het prikkelt mijn fantasieoog, zodanig dat boven zijn hoofd een wolkvormige gedachteballon verschijnt met daarin de uitroep ‘Takkenwijf!’

Meer vragen wellen op, wanneer ik ook zie dat mams een buggy voortduwt met daarin een krulharig hondje. Waarom loopt het beest niet los? Is het invalide? Misschien een loop in de weg tijdens de achtervolging? Of projecteert de vrouw grootmoederlijke gevoelens op haar keffertje, vanwege een kleinkind dat nooit kwam? Het is mij een raadsel, dat kan worden opgelost als ik ze vraag hoe het nu precies zit. Maar dat doe ik niet. Teveel moeite en te weinig moed. En dus stap ik weer naar binnen.

In de keuken wacht mij een nieuw vraagstuk, als ik zie dat mijn zoon de eerder gearriveerde boodschappen opruimt. Uit eigen beweging! Het is alsof ik hallucineer. Wat is hier aan de hand? Welke geest is hier werkzaam?

De verbazing op mijn gezicht doet hem lachen. En het ligt voor de hand dat ik hem vraag naar de reden. Maar verder dan het op mijn lippen branden komt het niet, omdat ik me plots realiseer dat er in het leven zaken zijn, die hun schoonheid nu juist ontlenen aan het mysterieus zijn. Dan moet je niet willen dat iemand iets aan je verstand peutert. Dus houd ik mijn mond en laat de stille kracht voor zichzelf spreken.

stilte

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *