Verhaal

Share Button

Glücklicherweise

ParkerenGeluk is … van een wildvreemde een parkeerkaartje krijgen. Eentje die nog lang geldig is natuurlijk. Het overkomt mijn bevallige en mij, bij het strand van Noordwijk aan Zee.

De reddende engel is een grijs gekrulde vijftiger. Ze geeft het kaartje terwijl wij staan te eikelen bij een parkeermeter. Een die werkt volgens het principe: ‘Pinnen? Ja graag, maar nu even niet’. Nogal lastig als je geen muntgeld bij je hebt.

Ook een geluk: als wij het kaartje krijgen, is er in geen duinen of parkeerplaatsen een wetshandhaver te bekennen. Ook niet die Arnhemse rechter, die ooit bepaalde dat het doorgeven van een parkeerkaartje niet mag. Wij zijn dus niet het duinhaasje.

Een dikbil heeft echter minder geluk. Ze ligt op ons bord en is botermals. Zalig, ook omdat de prosecco zich goed laat drinken. Dat ik als bijna-Bob het bij één glas moet houden, maakt het nóg lekkerder. In tijden van schaarste, leert men waarderen.

Als we zo’n twee uur later bij de auto terugkomen, blijkt dat er wel degelijk parkeerwachters in de buurt waren. Het is te zien aan de parkeerbonnen, die vrolijk wapperen in de zeewind. Ze sieren vooral de bolides met een buitenlands kenteken. En die van ons.

In eerste instantie troosten we ons met de gedachte dat we dan misschien ongelukkig zijn in het spel, maar toch zeker gelukkig in de liefde. Echter, bij nader inzien blijkt dat de parkeerwachter zich moet hebben vergist. De bon is namelijk bedoeld voor de auto naast ons, die met een Duits kenteken. Gelukkig wel.

keingluck

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *