Verhaal

Share Button

Child in time

Vader en zoonHet grootbrengen van kinderen gaat vaak gepaard met niet-weten. Dat begint al eerder bij de daad, als de zaadcel naar het eitje gaat. Het is een ‘shot in the dark’.

Is de spruit er eenmaal uit, dan tast je nog steeds in het duister. De foto van mij en mijn pasgeboren zoon spreekt wat dat betreft boekdelen. Door de lach heen, schijnt een vraagteken.

Ruim zestien jaar later lijkt de toekomst iets minder ongewis, omdat er ervaring is opgedaan. Het geeft hoop, ook al bieden in het verleden behaalde resultaten geen garantie voor de toekomst.

Wel ga ik met een gerust hart met hem op weg. Op een zaterdag naar Goes, de plaats waar goed geluid vandaan komt. De rit duurt bijna twee uur, maar dat deert ons niet. Immers, straks betreden wij het klankwalhalla met apparatuur te kust en te keur. We gaan voor twee goede luidsprekers.

Zodra we over de drempel zijn verrast mijn kind zijn vader. Hij neemt mij bij de hand en lijkt opeens centimeters groter. Eerst leidt hij me rond (‘kijk, daar staan de speakers pap, komen we zo), waarna hij recht op ons doel afgaat. Ik volg en geniet van deze blijk van volwassenheid.

Even later staan we in een kleine geluidsstudio, waar hij de knoppen bedient alsof hij er al jaren werkt. ‘Verrek’, denk ik, ‘ik hoor Deep Purple’. Maar niet alleen dat. Ook hoor ik details, die ik nooit eerder hoorde. ‘Vind je ‘t wat?’ vraagt hij. Ik antwoord met een grote glimlach.

Na een keuze te hebben gemaakt volgt het afrekenen, wat drinken en een plas en keren we huiswaarts. En waar hij al op hoopte, daar stem ik mee in: dat hij straks het zaakje mag aansluiten en afstellen. Goed geregeld.

In de weken erna vraagt hij regelmatig of ik nog steeds tevreden ben over mijn aankoop. Ik word daar blij van. Niet zozeer omdat hij belangstelling toont, als wel omdat zijn eerdere optreden mij meer vertrouwen heeft gegeven in de toekomst. In zijn toekomst. Waar muziek in zit.

Child in time collage

Share Button

4 gedachten over “Verhaal

  1. Ja Jeroen, op een gegeven moment moet je weer bij de hand genomen worden….
    Ik hoop, dat wanneer ik aan de beurt ben, ik ook zo goed geholpen zal worden.
    Vroeg of laat? Ik heb er alle vertrouwen in.

    Met een stevige handdruk,

    De Ouder(e)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *