Verhaal

Share Button

HoogtevreesHoogspanning

Soms brengt een mens zichzelf daar, waar hij niet wil zijn. Zo ben ik in een flat in Purmerend, op zeven hoog. Ik ben liever beneden.

De vrees voor diepte, doet me angstvallig over de galerij gaan. Bloempotten zijn bijna niet te nemen obstakels omdat ze me ietsje dichter naar de balustrade dwingen. Een martelgang.

Vriendin in de verte ziet het glimlachend aan. ‘Kom snel binnen’, zegt ze. In haar woning opgesloten, voel ik me bevrijd.

De woning is ruim en het uitzicht mooi. En kijk, de zeven kleuren van net vormen plots een regenboog. Hier aarden zou best eens kunnen, gesteld dat ik nooit meer naar buiten hoef.

Na enkele genoeglijke uren, is er een tijd van gaan. Tijd voor de lijdensweg versa, die ik godzijdank met meer vertrouwen tegemoet zie dan de heenweg. Alles went, althans tot op zekere hoogte.

De jas gaat van de kapstok, een afscheidsknuffel volgt en aan het ‘tot ziens’ voeg ik met veel nadruk toe: ‘Volgende keer bij mij’.

Ironworkers

 

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *