Verhaal

Share Button

Gele autoOude liefde

Mijn eerste auto was geel en niet zo’n beetje ook. Verlichting was eigenlijk overbodig. Het was een Datsun 100A, waaraan de kwalificatie ‘De luxe’ was toegevoegd. Overigens heb ik nooit kunnen ontdekken wat er dan wel zo luxe was, maar dat zal wel aan mij liggen.

Ik denk terug aan mijn gele gevaar, nu ik sinds kort steeds vaker wordt geslagen. Door mijn dochter, welteverstaan. Waar dat op slaat, dat leg ik uit.

Tijdens autoritjes spelen we vaak een spel. Een spel waarbij het erom gaat wie als eerste een geel vehikel in de smiezen krijgt. Zie je er één, dan brul je ‘Gele auto!’ en geef je de ander een tik. Een lolletje, zolang het maar geen blauwe plekken achterlaat.

Alleen, wanneer is een brik geel te noemen? De regel is dat een auto geel is, als hij dat grotendeels is. Ambulances doen in de meeste gevallen dus mee, al blijkt het nog een kunst te zijn om door al het geweld van zwaailicht en sirene heen, het geel zijn op te merken. Maar oefening baart kunst.

Vrachtwagens zijn trouwens iets aparts. Is het voorstuk geel, maar de laadbak of container niet, dan doet de combinatie niet mee. Immers, het merendeel is anders gekleurd. Is het achtervoegsel daarentegen okergeel, dan telt het zaakje wel mee. Logisch, want anders had okergeel wel okeroranje geheten.

Misschien denk je nu dat ik het spel meestal win omdat ik als bestuurder goed op het verkeer let. Helaas, de praktijk is anders. Droeviger, zo je wilt. Dat komt doordat in mijn aandacht het fenomeen kleur, zelden voorrang heeft. Het gemep is dus vooral eenrichtingsverkeer.

Zo ook, eerder deze week. Mijn dochter en ik zien een auto rijden. Ik zie dat het een oude Datsun 100A is en wil dit vreugdevol delen, maar mijn dochter gilt net even eerder: ‘Gele auto!’. Oude liefde roest dan misschien niet, zij maakt wel blind.

Datsun100A DeLuxe

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *