Wastobben

Share Button

Omdat ik het niet fatsoenlijk kan verwoorden, zeg ik het maar zoals het is: het washandje is drie keer ka-u-tee. Een gebruiksvoorwerp dat vloekt met de moderne tijd. Alleen al omdat het de irritante eigenschap heeft om uit een volle wasmand te vallen, buiten de menselijke wil om. Het is alsof je hond tussen je benen door naar buiten glipt en ervandoor gaat, precies op het moment dat je met je volle boodschappentassen in je handen de voordeur op een kiertje hebt weten te krijgen. Pak me dan, als je kan.

Toen ik maandagmorgen een schoongewassen handdoek uit de wasmand haalde, was het weer zover. Het eerste washandje sprong achter zijn grote broer aan, waarna het zich overgaf aan de zwaartekracht. Daarna riep het witte geval me vanaf het parket toe: ‘Raap me op’. Ik wilde eerst nog antwoorden met ‘Doe ‘t lekker zelf’, maar ik zag daar toch maar van af. Ook al was er niemand in de buurt, ik wilde me niet voor mezelf voor Jan Joker zetten. Wel zuchtte ik: ik schat zo’n anderhalve meter diep.

Eens was er een mens, die op een regenachtige zondagmiddag het washandje uitvond. Een goed idee in de tijd dat je jezelf nog moest wassen met water uit een lampetkom. Zie dan maar eens je oksels en edele delen te reinigen, zonder een waterballet te veroorzaken. Maar anno nu moet de waslap verleden tijd zijn. Ik bedoel, het ding heet niet voor niets washandje.

Zeg je misschien dat de poetsdoek nog steeds reuze handig is, bijvoorbeeld om je voorbips of harige bilspleet mee te reinigen. Prima, maar dan is er het volgende probleem: waar laat je het ding? Niet in de wasmand, want dat gaat schimmelen. En ook te drogen hangen over een handdoek is geen optie: zeker niet als die van een ander is, omdat die niet weet in welk gat het heeft gezeten.

En dan is er nog dat kleine klotelusje aan de bovenkant. Dat is zó verrekte klein, dat je de boenlap nergens aan kan ophangen. Want je dure Italiaanse marmeren douchwand ontsieren met een haakje, dat wil je natuurlijk niet. Ook omdat je daar geheid een keer aan blijft hangen met je rechtertepel.

Wat een zegen is het dan als je op vakantie bent en er in het Portugese huurhuis in geen velden of wegen een washandje is te bekennen. Dubbel zo fijn, omdat het pand van Nederlanders is en je ze dus wel verwacht aan te treffen. Maar niets van dat al. Dat wil zeggen: totdat mijn schat haar koffer open doet.

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.