Wegwezen

Share Button

Ik heb een heel leuke dochter. Blije tongen beweren dat dit ook niet anders kan met zo’n vader en ik spreek dat niet tegen. Echter, het voor de helft hebben van mijn genen heeft ook een nadeel. Een kleintje maar, maar toch. Dat blijkt wel als mijn pappenheimer op de Hooigracht in Leiden tegen me zegt: ‘Ik herken ‘t hier niet meer’.

Daarna kijkt ze me hoopvol aan. Van Tom Poes wordt een list verwacht. Maar ze vraagt naar de onbekende weg, omdat ik het papiertje met het juiste adres erop in het dashboardkastje liet liggen. Dus keren we ten halve en op onze schreden terug. Wat moet je anders?

Een paar maanden geleden, waren de rollen omgedraaid. In Amersfoort zochten we naar de Stationsweg. Die vonden we, alleen moesten we in de Stationsstraat zijn. Een subtiel verschil, waar Google Maps echter geen boodschap aan had. Zodat we vijfhonderd meter te ver liepen en het daarna begon te regenen. Misschien wel tranen van God, die huilde van het lachen.

Maar in Leiden schijnt de zon. Gelukkig, ook omdat er nog tijd over is. Dus keren we welgemutst terug naar de parkeergarage. Terug naar Start, waar het vanaf de uitgang linksaf moest gaan. Niet zo’n gekke gedachte, want als je maar een genoeg aantal keren linksaf gaat kom je uiteindelijk óók in Rome terecht.

Verdwaal ik dan vaak? Nee, nooit. Maar wel rijd ik op weg naar een onbekende bestemming, altijd minstens één keer verkeerd. Zelfs met een routeplanner voor m’n snufferd. Dus kijk niet vreemd op als je me ziet rijden in de richting waar ik zojuist vandaan kwam. Maar echt verdwalen? Nee. En ik hoop dat dit nu ook bij mijn dochter het geval is.

Alsof mijn gebed wordt verhoord schreeuwt ze: ‘Ja! Hier is ‘t!’. Ze ziet plots dat het na één keer linksaf, nóg een keer linksaf moet zijn. Zo gezegd, zo gelopen en even later staan we voor het beoogde bedrijfsverzamelgebouw op de Middelstegracht. Waar nog wel een klein probleempje wacht, want wat was ook alweer het juiste nummer? Nummer 84 is er namelijk in de smaken A tot en met M. Iene miene mutte.

Als we een paar uur later thuis zijn, vraagt de net veertienjarige wat pa ervan vindt als ze komend weekend met twee even oude vriendinnen naar Amsterdam gaat. Nou, dat vindt paps niet zo’n goed idee. Hij vreest namelijk dat hij zijn erfelijk zwaar belaste wegwees, dan aan het einde van de dag moet ophalen in Appingedam, of nog erger: Rotterdam. Dat begrijpt ze direct. Haar geërfde genen hadden kennelijk al zoiets verwacht.

Share Button

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.