Maandelijks archief: oktober 2013

Recensie

2Shares
Share Button

Een monument voor een dochter

Vuyk_Vaatstra_coverSimon Vuyk – Marianne Vaatstra. Het verhaal van haar moord

Het nieuwste boek van misdaadjournalist Simon Vuyk gaat over de geruchtmakende moord op het Friese meisje Marianne Vaatstra. Vuyk schreef het op verzoek van de vader van Marianne, Bauke Vaatstra. Een vader die in het begin van het boek laat optekenen:

Ik was zo vreselijk, zo onvoorstelbaar kwaad. Ik dacht: ik moet de man vinden die dit heeft gedaan. Dan hoeft er maar één veroordeeld te worden. En dat ben ik.

Intense woede over het onrecht dat zijn dochter en anderen is aangedaan, is de primaire drijfveer van Bauke om de moordenaar te vinden. We lezen hoe een tot het uiterste gedreven man, ruim 13 jaar lang doorvecht om daar te komen waar hij wil zijn. Alles haalt hij uit de kast, ook al gaat dat ten koste van zijn gezondheid en zijn huwelijk. En zoals bekend is, uiteindelijk lukt het. Moordenaar Jasper S. wordt aangehouden en veroordeeld tot 18 jaar cel.

Een strijd is het, want vooral de eerste jaren liggen kopstukken van politie, justitie en politiek nogal eens dwars. Aan de ene kant begrijpelijk. Politie en justitie willen niet dat alle informatie op straat komt te liggen. En de politiek is als de dood dat de vlam in de pan slaat, omdat vanaf dag één de dader wordt gezocht in een nabij gelegen asielzoekerscentrum.

Aan de andere kant heeft de voorzichtigheid van m.n. de top van het OM, een prijs, zo concludeert Vuyk. Het zorgt ervoor dat het lang duurt voordat er een doorbraak is:

Wat pas jaren later bekend zal worden is dat het RBT eigenlijk in 1999 al een grootschalig DNA-onderzoek wilde. Omdat het kansrijker was dan een klassiek rechercheonderzoek. Het was de top van het OM die het afwees.

DNA is het toverwoord in de zaak Vaatstra, want op de kleding en het lichaam van Marianne wordt een groot aantal biologische sporen aangetroffen. De sporen zijn van zo’n goede kwaliteit dat van het ‘ultieme daderspoor’ wordt gesproken. Vuyk gaat uitgebreid in op de ontwikkelingen rond het DNA. Niet alleen in technisch opzicht, maar ook in politieke zin omdat het pas tot 2012 duurt voordat wat kán, ook onderzocht mág worden.

Vuyk heeft weer een spannend boek geschreven. Knap omdat zo goed als elke lezer al weet hoe het afloopt. Toch spannend omdat de reis naar het einde vol met verrassingen zit en duidelijk wordt dat de oplossing van de zaak afhankelijk is van allerlei factoren en toevalligheden. Zo blijkt bijvoorbeeld dat het oplossen van een moordzaak in Engeland in 2003, een steun in de rug is voor het uiteindelijk veranderen van de wetgeving rondom DNA in Nederland.

Daarnaast is het boek vlot geschreven en leest het makkelijk weg. Vuyk houdt de vaart er dus in en zorgt ook voor afwisseling. Niet een boek waarbij Vuyk het naadje van de kous wil weten, zoals in zijn boek over de vuurwerkramp, maar wel gedetailleerd genoeg en interessant. En een mooi monument voor de dochter van de initiatiefnemer, Bauke Vaatstra. Een man om veel respect voor te hebben.

sterren 8

Vaatstra_Vuyk_collageVuyk, S.

Marianne Vaatstra. Het verhaal van haar moord

Nieuw Amsterdam, 2013

€ 19,95

Share Button
2Shares

Column

18Shares
Share Button

Zwarte_PietHoor, wie zeurt daar kinderen?

Er zijn er niet veel van, maar ze bestaan wel degelijk: azijnpissers. Figuren die onnodig en vervelend negatief commentaar geven. Waar geen brand is, stichten ze er een. Waar het zoetjes aan gaat, maken zij het zuur. En waar statistieken stijgen, zien zij het ondersteboven. Roet-in-het-eten-gooiers.

Over zo-zwart-als-roet gesproken. De afgelopen dagen was er zo’n zuurplasser in het nieuws. Ene Quincy, die beweert dat Zwarte Piet racisme is. Tuurlijk joh. Ronald McDonald lokt kinderen naar zijn hut en dus is hij een kinderlokker. Zo logisch als wat. Alleen wat logisch is, hoeft nog niet waar te zijn.

Toch beweert Quincy – die denkt een hele Piet te zijn, maar bij nader inzien meer op een pietlut lijkt – dat zijn waarheid, dé waarheid is. En bij de poging van Jeroen Pauw om Quincy op andere gedachten te brengen (JP: ‘Dat is zoals jij het ervaart’, Q: ‘Nee, dat is zoals het ís’) moest ik dan ook denken aan die regel van Marco Borsato: ‘Hoe vertel je iemand, dat de aarde niet meer rond is’. Nou, niet dus.

Discussiëren over Zwarte Piet en racisme heeft dan ook geen zin, althans niet met Quincy. Het is kruidnoten voor de zwijnen werpen omdat onze spritplasser zich Onze Lieve Heer zelf waant. En probeer daar maar eens bovenuit te stijgen. Ondoenlijk. Zeg jij chocoladeletter A (melk graag), zegt hij chocoladeletter B en omgekeerd.

Veel interessanter is het om het strijdperk te verlaten en eens te kijken waarom ik me zo erger aan zo’n pruttelaar. Waarom krijg ik als ik Quincy zie, moordneigingen? Is er sprake van wat good old Freud ‘defensieve projectie’* noemde? Wijs ik er dus graag op dat Quincy een betweter is omdat ik er stiekem niet aan wil dat ikzelf ook nogal eens betweterig ben?

Ik vrees dat Freud het bij het rechte eind heeft. Ik erger me aan Quincy omdat hij zich gedraagt als een wijsneus, waarbij de pot de ketel verwijt. En zoiets doet ‘au’.

Denk overigens niet dat ik mij vereenzelvig met Quincy en al helemaal niet met een van zijn geestverwanten, ene mevrouw Bergman. Zij vindt dat haar kinderen op school onbewust racistische stereotyperingen krijgen opgedrongen door het zien van Zwarte Piet. Tuurlijk schat. En Koekiemonster zet aan tot diefstal. Nou goed?

Maar terug naar Quincy, die ik – als ik psycholoog Roos Vonk* volg – dankbaar moet zijn. Dankbaar omdat ik mede door Quincy iets over mezelf leerde. Wat zich bij een eventuele ontmoeting tussen Quincy en mij, zal uiten in een aai over zijn kroesbol en de vraag: ‘Hé Quin, hoe is ie, ouwe zeurpiet?’

ergernis

 

*Uit: Vonk, R.,  Ego’s en andere menselijke gebreken, Schiedam, Scriptum Psychologie, 2011

Share Button
18Shares