Maandelijks archief: januari 2014

Recensie Literatuur

9Shares
Share Button

Mooie buitenkant, lelijke binnenkant

Sakia Noort Debet coverSaskia Noort – Debet

De talentenshow van Michel Brouwers trekt steeds minder kijkers. En ook heeft hij torenhoge schulden. Michel ziet geen uitweg meer uit de problemen en zet daarom op een nacht zijn auto met hoge snelheid tegen een betonnen pijler.

Zijn vrouw Karen ontdekt na zijn dood dat Michel haar heeft onterfd. Ze moet daarom haar huis in Blaricum verkopen. Eén van de oud zakenpartners van Michel – ene Simon – koopt haar huis. Hij brengt Karen en haar dochters onder op een etage in haar oude woonplaats Bergen.

Gaandeweg ontdekt Karen dat er iets niet pluis is aan de dood van Michel. Zo vindt ze een sporttas met veel geld en wordt ze door allerlei mensen onder druk gezet om het geld en de dubbele boekhouding die Michel in bezit had, aan de oude zakenpartners terug te geven.

Karen komt er achter dat de ‘Brotherhood’ het niet bepaald goed voor had met Michel. De club wil dat uiteraard verborgen houden. Maar denkt Karen er ook zo over? Een strijd volgt.

Auteur Saskia Noort was benieuwd naar hoe het de leden van haar eerdere roman (De eetclub, 2004), na tien jaar zou zijn vergaan. Zouden ook zij lijden onder de economische crises? Ze vroeg het zich af toen ze in haar omgeving steeds meer borden ‘Te koop’ zag staan en er in de kroeg steeds vaker over hoorde praten.

Een vervolg maken op een eerder succes is een riskant iets. Dat blijkt ook nu weer. Debet heeft weinig om het lijf en ze voldoet niet aan de benaming ‘literaire thriller’. Ja, het boek leest lekker weg door de vlotte schrijfstijl en ja, het verhaal is op het einde spannend. Maar dat is het dan ook. Noort borduurt voort op eerdere thema’s als de rijke buitenkant versus de arme binnenkant van het leven der rijken en zet als hoofdpersoon wederom een klagend, wijn drinkend en aan zichzelf twijfelende vrouw neer. Meer van hetzelfde dus.

Al met al een boek waarbij je tijdens het lezen nauwelijks hoeft na te denken. Een ‘Baantjer’ vraagt wat dat betreft vele malen meer. Commercieel gezien een groot succes – er gingen al meer dan 100.000 exemplaren over de toonbank – maar inhoudelijk gezien nogal arm. Het is de proeve van een Botox-spuitende auteur, die ook in haar werk duidelijk meer bezig is met het uiterlijk dan met het innerlijk. Een gemiste kans waar Noort zelf debet aan is.

Botoxsterren4

Saskia Noort – Debet

Uitgeverij Anthos|Amsterdam

Paperback € 19,95 / E-book € 15,99

Share Button
9Shares

Column

19Shares
Share Button

Time is on your sideDoodgewoon

Dat er een eind komt aan ons leven is op z’n zachtst gezegd fantastisch. Ik realiseerde me dit afgelopen zaterdagavond, tijdens een diner. Ik geef toe, een diner is nu niet bepaald een geschikt moment voor zulke gedachten, zeker niet als je net met je neus boven een biefstuk hangt. Je mocht je eens verslikken. Maar het had dan ook niets met het eten te maken, als wel met het feit dat het er even op leek dat één van de aanwezige gasten – een krasse tante van 89 – het tijdelijke met het eeuwige ging verwisselen.

Terwijl mijn vrouw de knie van de tante tegenhield en zo voorkwam dat ze onder tafel gleed, belde een van de serveersters 112. Een kwartier later constateerden twee ambulancebroeders dat er gelukkig slechts sprake was geweest van een flauwte. Gelukkig omdat nu zonder gêne het toetje kon worden besteld. En zoals je weet, is het toetje het hoogtepunt van de maaltijd. Dat wil je niet missen.

Later op de avond, vlak voor het slapen gaan, nam ik nog even het laatste nieuws door. Ik werd daarbij voor de tweede keer geconfronteerd met de dood, althans met het uitstel daarvan. Ik las namelijk dat in de toekomst het verouderingsproces wellicht kan worden geremd via de darmflora. Het lukt wetenschappers nu al dit te doen bij fruitvliegjes. En van een fruitvliegje is het maar een kleine stap naar een mens.

Leuk en aardig allemaal. De vraag is echter of we dit met z’n allen wel moeten willen. Moet de gemiddelde levensduur van de mens worden verlengd? Moeten we blij zijn met het feit dat van de kinderen die nu worden geboren, minstens de helft honderd wordt?

Afgezien van allerlei praktische bezwaren – je familie wordt zo groot dat je bijna iedere dag op verjaarsvisite moet – is er het probleem van de grens. Want waar ligt die? Wanneer is een leven lang genoeg? Is dat als we onze achter-achter-achter-kleinkinderen hebben zien opgroeien? Is dat als we drie of vier carrières achter de rug hebben? Zeg het maar.

En daarbij, van uitstel komt afstel en voor je het weet is het levenseinde zoek en zijn we gedoemd eeuwig in het heelal te moeten rondbanjeren. Veroordeeld tot het levenslang streven naar geluk. Over doodmoe worden gesproken.

Dat dankzij de wetenschap de ouderdom komt met minder gebreken is een goede zaak. Maar dat dit leidt tot het verzetten van de afspraak met Magere Hein, of nog erger: tot het cancelen ervan, daar moeten wij een broertje aan dood hebben. Nee, laat mij maar zo rond m’n tachtigste de oven in en de pijp uitgaan. Dat lijkt me ideaal. Wel ná het toetje graag. Of is dat teveel gevraagd?

Tijdje

Share Button
19Shares