Maandelijks archief: juli 2014

Column

25Shares
Share Button

Het kan klIedere dag

Iedere dag gaan er mensen dood. Dat weet iedereen. Toch sta je er zelden bij stil en eet je rustig door, als je de beelden van hongersnood op tv ziet. Je kent dat.

Zijn we met z’n allen afgestompt? Ja, nogal. Deels begrijpelijk, want de ellende van de wereld is niet te overzien en als je niet uitkijkt ga je er nog gebukt onder ook. En daarbij, wat kun je doen aan al die treurigheid, als je niet kunt toveren? Precies.

Maar toch, toch kunnen we meer doen dan alleen maar kaarsjes branden, bloemen leggen en condoleanceregisters tekenen. Allemaal goed bedoeld en tot grote steun van de nabestaanden, maar als dat alles is, dan verandert er te weinig in deze wereld.

Waar het op aankomt, is dat we erkennen dat ook wij vaak bezig zijn met kleine, persoonlijke oorlogen. In het verkeer, op het werk, in het gezin. Op kleine schaal, maar niet onbelangrijk. Want als er niets verandert op kleine schaal, hoe kan dat dan gebeuren op grote schaal?

Als de dood ons iets leert, dan is het wel dat we voor de uitdaging* staan geen tijd te verspillen en te bewijzen dat de schok van de vliegramp, ook daadwerkelijk een aardverschuiving in onze psyche teweeg heeft gebracht.

Hoe dat precies moet, daar is geen recept voor. Het is zoals Jiddu Krishnamurti zei: Naar het land van de waarheid loopt geen pad. Dat wij vaak denken dat dit wél zo is, is misschien nu net het probleem.

Dat er geen kant en klare oplossingen zijn, betekent echter niet dat we het erbij moeten laten zitten. We kunnen deze wereld een stuk beter maken. Dat zijn we niet alleen aan de slachtoffers van de vliegramp verplicht, maar aan iedereen. Iedere dag weer.

Samen kl

* Vrij naar Leo Buscaglia:

De dood is een uitdaging die ons vertelt geen tijd te verspillen. Die ons vertelt nu meteen te zeggen dat we van elkaar houden.’

Share Button
25Shares

Recensie Literatuur

8Shares
Share Button

Bijzonder en goed debuut

 

De vlucht CoverJesús Carrasco – De vlucht

In deze roman reizen we mee met een jongen die op de vlucht is. Terwijl mannen uit zijn dorp de oude olijfboomgaard uitkammen, houdt de jongen zich schuil in een met takken en bladeren bedekte kuil. Zelfs als de mannen allang verdwenen zijn en hij zijn plas niet meer kan ophouden, blijft de jongen zitten waar hij zit. Nooit wil hij meer terug naar zijn dorp.

Eens was het goed toeven in het dorp. Tot de droogte kwam, het graan niet meer groeide en meer dan de helft van de bevolking vertrok. Alleen de weinigen die nog diepe putten hadden hielden vol, net als degenen die geld hadden verdiend met de verkoop van het graan.

Wat is de reden dat de familie van de jongen, zonder put of vermogen, toch in het dorp is gebleven? Wat heeft de rechter, de man die iedereen zijn wil oplegt, daarmee te maken? En wat is het dat de jongen doet walgen als hij aan de rechter denkt? Het zijn vragen die zich al snel opdringen.

Als de jongen een geitenherder tegenkomt, ontfermt deze zich over de jongen. De jongen is niet opgewassen tegen de niets en niemand ontziende wetten van de natuur en onwetend over hoever de macht van de rechter reikt. Vandaar dat ze vooral ’s nachts reizen, zo ver mogelijk van het onheil vandaan.

Deze debuutroman van Jesús Carrasco is in één woord fantastisch. Een zeer geslaagd begin van een schrijverscarrière. In de eerste plaats adembenemend spannend, waarbij Carrasco toont dat hij de kunst van het weglaten verstaat. Slechts één keer waarschuwt hij ons voor naderend onheil, maar dan precies op het goede moment.

Omdat Carrasco niets weggeeft, blijft het verhaal buitengewoon verassend. Je kunt alleen maar raden waar het heen gaat. Daarnaast is het ook geloofwaardig. Van toevalligheden die er dik bovenop liggen, dan ook geen spoor.

Ook weet Carrasco ons in het verhaal te trekken omdat hij de zaken gedetailleerd en op een prachtige manier beschrijft. Het is alsof je erbij bent en je krijgt dorst wanneer de herder en de jongen ervan vergaan. Carrasco prikkelt alle zintuigen.

Toen hij uit de kuil klom, had het licht een roodachtige, stoffige textuur. Er was geen zon meer te zien boven de horizon, maar een gelig schijnsel verlichtte de vlakte vanuit het westen en verlengde de schaduwen op de braakliggende akkers. Hij rekte zich in alle mogelijke richtingen uit. Hij wrong zich in bochten, bukte, richtte zich op en stampte met zijn voeten op de grond, en heel even vergat hij de vlucht en sloeg hij geen acht op de geometrische stukken klei die als uit een gietvorm van zijn zolen vielen

Al met al een debuut om van te smullen. Om in één ruk uit te lezen en om daarna met een grote zucht en een gelukzalige glimlach een tijdje in het niets te staren. Wachtend op zijn volgende roman, waaraan wordt gewerkt. Wachten wordt smachten.

sterren 9

geit2Jesús Carrasco – De vlucht

Vertaling: Arie van der Wal en J.M. Meulenhoff bv

Uitgeverij: Meulenhoff

2013

Hardcover € 16,95 / E-book € 6,99

Share Button
8Shares