Maandelijks archief: oktober 2017

Splinternieuw XL

14Shares
Share Button

 16 oktober

  • Wat? Splinternieuw singles en vinyltracks, de Splintertip, het Album vd Week, bijzondere dagen en opvallend regionieuws
  • Wanneer? #maakkennismaandag, ’s avonds tussen 7 en 8
  • Waarmeerradio.nl, FM 105.5 en 106.6, kabel 89.0 (H’meer)
  • Wie? Peter Ludikhuize & Jeroen Griekspoor

 Playlist

  • Selecter – Daylight
  • Grace VanderWaal – Escape my mind (Splintertip)
  • Depeche Mode – Cover me (radio edit)
  • Delv!s – Home coming
  • Carla Bruni – Miss you
  • A Boogie With a Hoodie – Drowning
  • CID – Creepin’
  • Stars – Fluorescent light (vh Album vd Week)
  • Kele Okereke – Streets been talkin’
  • JP Cooper & Stormzy – Momma’s prayers
  • Ane Brun – No reason to cry
  • Jacob Banks – Unknown

 Splintertip

 
Grace VanderWaal Escape my mind

De Splintertip deze week is van de nog piepjonge dame (13 jaar) met een Amerikaanse moeder en Nederlandse vader: Grace VanderWaal.

In 2016 deed ze mee aan de 11e versie van America’s Got Talent, dat ze won en waarna ze een platencontract tekende bij Columbia Records. Met goed gevolg, want haar nummers kwamen hoog binnen in de Amerikaanse hitlijsten.

Intussen is er het album Just the beginning – inderdaad dat belooft nog wat – met dit nieuwe Escape my mind. Met het gebruikelijke jukelele-geluid, is ie weer reuzegoed.

 Album vd week

Stars Fluorescent light

De Canadese band Stars maakt al jaren mooie platen. De grote doorbraak bleef echter tot nu toe uit, hoewel ze in 2014 met hun plaat No One Is Lost in de VS en hun thuisland, de top twintig haalden.

Nu is er de opvolger en 8e studioalbum There Is No Love In Fluorescent Light uit. Opnieuw een plaat met uitermate prettige in het gehoor klinkende nummers, zoals het bijna titelnummer Fluorescent Light.

Nu is er de opvolger en 8e studioalbum There Is No Love In Fluorescent Light uit. Opnieuw een plaat met uitermate prettige in het gehoor klinkende nummers, zoals het bijna titelnummer Fluorescent Light.

Share Button
14Shares

Recensie

13Shares
Share Button
Moedige auteur schrijft een juweeltje

Griet op de Beeck – Het beste wat we hebben

Eerste deel van een trilogie over incest, door de ogen van een volwassen geworden kind.

Op een dag staat rechter Lucas op de rand van een eenentachtig meter hoge brug, klaar om de dood tegemoet te springen. Alleen, zijn willen wordt geblokkeerd door het niet durven. Wat te doen?

Nadat de drieënveertigjarige magistraat zichzelf enigszins hervindt, besluit hij een andere route uit zijn labyrint van onaangename gevoelens en gedachten te kiezen. In een impulsieve bui koopt hij het huis dat dicht bij de brug staat, waar hij direct kan intrekken. Het wordt zijn burcht tegen en tegelijkertijd zijn uitvalsbasis naar de buitenwereld, een wereld waarin hij opnieuw de weg wil leren vinden.

Om iemand te worden met wie hij kan leven, gaat Lucas’ o.m. de brug in de gaten houden. Vanuit zijn nieuwe woonkamer heeft hij er goed zicht op en ook loopt hij er iedere dag, meerdere keren overheen. Dit om andere potentiële zelfmoordenaars, voor hun daad te behoeden.

Verder praat hij met verschillende bekende en onbekende mensen en ondervindt daarbij de meeste steun van degene die het meest zwak lijkt, zijn iets jongere zus Suzanne die al jaren in een inrichting zit. Het is alsof de lamme en de blinde elkaar helpen, om zo goed en zo kwaad als dat kan, in het reine te komen met hun incestverleden.

Qua verhaal draait het in deze roman om de vraag of het Lucas lukt zijn leven weer op orde te krijgen. Hoe verwerkt hij zijn verleden en lukt het hem uiteindelijk zijn ware zelf te vinden?

Vanuit een algemener perspectief, zijn er andere vragen. Is het mogelijk verloren of verdrongen jeugdherinneringen te hervinden en van een jeugdtrauma te herstellen? Vragen waarop moeilijk antwoord is te geven, wat wel blijkt als de lezer de discussie volgt die losbarstte, nadat Op de Beeck op de Nederlandse televisie vertelde over haar vermeende misbruik.

Het voert in het kader van deze recensie te ver om alle argumenten voor en tegen, te beschrijven. Belangrijk is echter wel dat de lezer onthoudt, dat het debat over hervonden herinneringen tot nu toe slechts voorlopige conclusies kent. Ja, het gevaar is levensgroot dat er valse herinneringen worden geschapen aan gebeurtenissen die nooit hebben plaatsgevonden[i]. Anderzijds is het hervinden van herinneringen niet onmogelijk en is er ook nog zoiets als indirect bewijs. In het geval van Op de Beeck: twee anderen herinneren zich ook het misbruik door haar vader en zij zegt meer dan honderd aanwijzingen te hebben. Daarmee lijkt ze een sterke ‘zaak’ te hebben.

Nadat de auteur in de media haar verhaal deed, lieten enkele recensenten zich er nogal negatief over uit. Onterecht, want zij halen het thema en de wijze waarop dit in een verhaal wordt uitgewerkt door elkaar. Daarnaast zijn er lieden die gewoon niet van het werk van Op de Beeck houden, maar kennelijk niet de moed hebben dat hardop te zeggen. Dit laatste valt vooral op bij Dirk Leyman[ii], die Op de Beeck bijvoorbeeld beschuldigt van ‘wollig’ taalgebruik. Echter, leest men zijn recensie, dan ziet men dat hij het zelf ook doet. De pot verwijt de ketel.

Nu dan écht terug naar het boek. Want houd je van boeken met een stevig onderwerp, van bloemrijk taalgebruik, van mooi verwoordde gevoelens, prikkelende gedachten en scherpe observaties, dan zal je Het beste wat we hebben een juweeltje vinden. Uiteraard niet omdat je als lezer van tevoren al weet dat de problemen van Lucas en zijn zus voor een groot deel zijn te wijten aan incest. Maar wel, omdat de weg naar het einde van het verhaal, vele verassingen kent.

Daarnaast is het een uitstekend boek omdat het Op de Beeck lukt een zwaar thema, op een niet zware manier aan te snijden. Ja, Lucas lijdt maar hij zit niet bij de pakken neer. Integendeel, hij kijkt zijn monster recht in de ogen, iets waarvan Op de Beeck hoopt dat veel meer mensen dat zullen doen. Het biedt geen garantie op ‘verlossing’ (alweer een onjuiste aanname, dit keer van Hannah van Wieringen in NRC), wat het verhaal laat zien, dat geen en-hij-leefde-nog-lang-en-gelukkig-einde kent. Gelukkig niet.

Al met al een roman met een beladen thema, met een boodschap van hoop. De boodschap dat problemen aanpakken begint met het uiten van gevoelens, ook als die lelijk zijn. Met veel moed geschreven in een goed verhaal, dat bovendien prachtig is verwoord en recht uit het hart komt. Een eerste deel dat hevig doet verlangen naar het volgende.

Griet op de Beeck – Het beste wat we hebben

Roman

Uitgeverij Prometheus

Druk 1

Blz. 320

September 2017

ISBN10 904462937

ISBN13 9789044629378

Hardcover: €22,50 / E-book €13,99

[i] Zie bijvoorbeeld: Loftus, E. en K Ketcham, Graven in het geheugen. De mythe van de verdrongen herinneringen, Atlas Contact, 1995.

[ii] Boekenrecensent voor de Volkskrant en de Vlaamse krant De Morgen

Share Button
13Shares