Categoriearchief: Columns

Blikken op de wereld

Wij willen LIEFDE!

9Shares
Share Button

In de politiek zou men veel meer de liefde moeten bedrijven. Ik doel daarbij niet op het liggen rollebollen in achterkamertjes, maar wel op het praktiseren van zoiets als de leer van de Turk Ates Ilyas Bassoy. Hij predikt ‘radicale liefde’ als politieke strategie.

Zijn oproep tot meer Turks fruit is hard nodig in het land dat wordt geregeerd door de man die zeer waarschijnlijk als eerste woordje geen ‘pappa’ of ‘mamma’ zei, maar ‘terörizm’. En natuurlijk is de liefde ook onmisbaar voor de rest van onze planeet, waar steeds meer fascisten-light het voor het zeggen krijgen.

Maar hoe doe je dat, liefde praktiseren in de politiek? In ieder geval niet, zoals Mark Rutte onlangs deed, door het schorem van de democratie uit te nodigen voor een debat. Want waarom zou je het uilskuikentje van Minerva een podium geven? Stop met het beroemd maken van rare mensen!

Hoe het dan wel moet, zegt Bassoy in een gesprek met NOS-correspondent Lucas Waagmeester. Cruciaal is om niet mee te gaan in het angst- en haatzaaien van je tegenstander. Beter is het de stemmers van de ander voor je te winnen met begrip. Zoals Ajax deed, toen het met oogstrelend voetbal zelfs Feyenoord-supporters achter zich kreeg.

Dus Lodewijk Asscher, geef gewoon toe dat jouw PvdA al een paar decennia de ‘A’ is vergeten. Dus lieve meneer gereformeer Van der Staaij, gooi die Nashville-verklaring bij het oud papier. Dus beste Markie, lees The Wealth of Nations nog eens een keer goed en gebruik dan de markeerstift bij de paragraaf waarin Adam Smith uitlegt dat een liberale maatschappij pas werkt als je grootgraaiers beperkingen oplegt.

Intussen staan wij als kiezers voor de taak politici te kiezen die, bijvoorbeeld ergens in een Haagse kroeg, jou en mij vragen of we meer of minder liefde willen. Politici die – nadat wij met alle liefde en uit volle borst hebben gescandeerd “Meer, meer, meer!” – dan zeggen: “Dan gaan we dat regelen!” Op zijn Turks dus.

Share Button
9Shares

Mannengriep

25Shares
Share Button

Wat is dat toch met vrouwen? Dat wanneer je als man eens een keer ongesteld bent, ze dan beweren dat jij je aanstelt. Dat de doorgaans begeerlijke wezens je ervan beschuldigen een bijna-doodervaring voor te wenden, zelfs als korsten snot je oogleden bedekken en het uit je oren komt. Waarom dan toch minachtend spotten en roepen: ‘Griep? Mannengriep zal je bedoelen!’

Is het dat de vrouw jaloers is, omdat de schepper de man afleverde zonder maandelijkse update van de hormoonhuishouding? Misschien een vorm van omgekeerd feminisme, waarbij zij zich groter voelt door hem kleiner te maken? Of is een oeroude angst de boosdoener, vervat in het bang zijn dat als vader ziek is, hij niet in staat is om op berenjacht te gaan en er dus geen vlees op de plank komt? Wie het weet mag het zeggen.

Wat de oorzaak van het natrappen ook is, we doen er wijs aan er geen verklaring voor te zoeken. Ook niet voor wat onterecht als aanstelleritis wordt aangemerkt. Want ook al zou het waar zijn dat jongens écht zieker worden van een griep- of verkoudheidsvirus dan meisjes, dan nóg is dat tegen dovevrouwsoren spreken. De Paus proberen te overtuigen dat God niet bestaat, heeft méér kans van slagen.

Maar ja, wat dan? Moeten wij mannenbroeders het ons dan maar laten welgevallen onterecht te worden beschuldigd van aandachttrekkerij? Of in therapie gaan, om in een zweethut ons man-zijn te herontdekken? Of het er toch niet bij laten zitten en in kotsgroen gekleurde hesjes de straat opgaan? Wat is wijsheid?

Op die laatste vraag kreeg ik antwoord tijdens een heuse koortsdroom. En hoewel de meeste dromen bedrog zijn, kwam ik er badend in het zweet achter wat ons kerels te doen staat als we door de vrouwelijke kunne weer eens valselijk worden beschuldigd. Dat is eerst heel diep ademhalen (gebruik wel eerst een neusspray) en daarna zo overtuigend mogelijk zeggen: ‘Maar toch hou ik veel van je’. Ze zal ogenblikkelijk zijn genezen.

Share Button
25Shares