Categoriearchief: Verhalen

Fictie. Hoewel …

Fietsquarantaine

16Shares
Share Button

Nu onze aandacht bijkans geheel is besmet met het Coronavirus, vergeten we al snel dat er ook nog andere zaken spelen op onze aardkloot. Zo stap ik maandagavond het hondenweer in en word ik bij het begin van het uitlaatgebied verrast door een wees geworden fiets.

Terwijl mijn honden een verse narcis besproeien, kijk ik naar het half in de struiken neergesmeten ding en denk ik terug aan de twee reedwielen van vorig jaar zomer. Ook die verschenen toen op wonderbaarlijke wijze, op bijna dezelfde plek.

Omdat mijn honden niet veel meer kunnen dan speuren naar natte plekken van teefjes en de politie druk bezig is met het reorganiseren van de zoveelste reorganisatie, zit er niets anders op dan zelf maar een daderprofiel op te stellen. Want ik wil nu eindelijk weleens weten wie die fietsendumper is.

Van enige sporen, ontbreekt helaas ieder spoor. Ik moet het dus doen met mijn gezonde verstand, dat zegt dat de dader met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid van de mannelijke kunne is. Niet alleen vanwege de stang, maar ook omdat het ding zwart is. Vrouwen gaan niet verder dan donkerblauw.

Ook moet het zo zijn dat de leg-m-hier-maar-neer-meneer sympathie koestert voor het Boeddhisme, de filosofie die het onthechten predikt. Want van het zich losmaken van het aardse is sprake, al was het alleen maar omdat een bedrijf als de Fietsentopper nog altijd 214 euries vraagt voor hetzelfde model. Deze week weliswaar met 50 euro korting, maar toch.

Daar kan aan worden toegevoegd, dat de wegdoener een mogelijke kandidaat is voor het tv-programma ‘Help, mijn man is klusser’. Waarom? Omdat de voorband lek is. Voor de dader zeer waarschijnlijk een kwestie van ‘Kan ik niets mee’. Iemand met zelfkennis, die doorheeft dat doe-het-zelven vaak meer kapot maakt dan je lief is.

Na een tijdje bezig te zijn, besef ik plots dat mijn eigen profiel en dat van de wegwerper, steeds meer op potje en dekseltje gaan lijken. En omdat ik wil voorkomen dat jullie mij gaan mijden – alsof ik zojuist hoestend en proestend uit Noord-Italië terugkom – besluit ik dan ook om de rest van mijn speurwerk voor onbepaalde tijd in quarantaine te doen. Daarbij, ik heb keelpijn na dat etentje bij de Chinees in Breda. Misschien maar een dagje binnenblijven.

 

Share Button
16Shares

Reedwielen

24Shares
Share Button

Op mijn nachtkastje ligt het boek met de titel Dingen die je alleen ziet als je er de tijd voor neemt. Ik heb het nog niet gelezen en ga het ook niet lezen. Vanwege die fietsen. Waarvan er een, ineens op het pad achter mijn zesentwintig-onder-een-kapwoning stond. Wat deed die daar? Achtergelaten door een hoogbejaarde Duitser in gewetensnood?

Het rijwiel kon natuurlijk ook van een visser zijn, want even verderop is een mooie stek. Maar een hengelaar was in geen velden of wegen te bekennen, of het moest zijn dat hij na een uurtje dobberturen in trance was geraakt en daarna in het water was gekukeld. Maar die mogelijkheid viel uiteindelijk af, omdat er geen rood witte afzetlinten of duikers van de brandweer verschenen.

Na er twee dagen te hebben gestaan, kreeg de zwarte herenfiets ineens gezelschap van een rode mountainbike. Waarop bij mij de zeven w’s, nu echt de voetjes over de bedrand gooiden: wie, wat, waar, wanneer, waarmee, op welke wijze en waarom?

Terwijl ik diep nadacht over de fietsverschijningen, gebeurde er met de fietsen zelf weinig. De plantsoenendienst maaide er keurig omheen. Het enige dat veranderde, was dat ze op dag drie niet meer als dronkenmannen rond de lantaarnpaal hingen. Een onzichtbare hand had ze rechtop gezet, zij aan zij. Daardoor veranderde de aanblik van grofvuil, naar ‘Wie neemt me mee?’

Intussen bleef ik speuren naar aanwijzingen, die meer zouden kunnen vertellen over de herkomst van de fietsen. Omdat ik daar zo druk mee was, had ik geen tijd om me te verdiepen in het nieuws, dat sprak van een naderende hittegolf en de terugkeer van Lingo.

En dat allemaal door het zien van dingen, omdat ik er de tijd voor nam. Dat er ook voor zorgde dat ik vaak moeilijk in slaap kwam. Waarbij schaapjes tellen niet hielp en dat boek lezen al helemaal niet.

 

Share Button
24Shares