Categoriearchief: Verhalen

Fictie. Hoewel …

Reedwielen

Share Button

Op mijn nachtkastje ligt het boek met de titel Dingen die je alleen ziet als je er de tijd voor neemt. Ik heb het nog niet gelezen en ga het ook niet lezen. Vanwege die fietsen. Waarvan er een, ineens op het pad achter mijn zesentwintig-onder-een-kapwoning stond. Wat deed die daar? Achtergelaten door een hoogbejaarde Duitser in gewetensnood?

Het rijwiel kon natuurlijk ook van een visser zijn, want even verderop is een mooie stek. Maar een hengelaar was in geen velden of wegen te bekennen, of het moest zijn dat hij na een uurtje dobberturen in trance was geraakt en daarna in het water was gekukeld. Maar die mogelijkheid viel uiteindelijk af, omdat er geen rood witte afzetlinten of duikers van de brandweer verschenen.

Na er twee dagen te hebben gestaan, kreeg de zwarte herenfiets ineens gezelschap van een rode mountainbike. Waarop bij mij de zeven w’s, nu echt de voetjes over de bedrand gooiden: wie, wat, waar, wanneer, waarmee, op welke wijze en waarom?

Terwijl ik diep nadacht over de fietsverschijningen, gebeurde er met de fietsen zelf weinig. De plantsoenendienst maaide er keurig omheen. Het enige dat veranderde, was dat ze op dag drie niet meer als dronkenmannen rond de lantaarnpaal hingen. Een onzichtbare hand had ze rechtop gezet, zij aan zij. Daardoor veranderde de aanblik van grofvuil, naar ‘Wie neemt me mee?’

Intussen bleef ik speuren naar aanwijzingen, die meer zouden kunnen vertellen over de herkomst van de fietsen. Omdat ik daar zo druk mee was, had ik geen tijd om me te verdiepen in het nieuws, dat sprak van een naderende hittegolf en de terugkeer van Lingo.

En dat allemaal door het zien van dingen, omdat ik er de tijd voor nam. Dat er ook voor zorgde dat ik vaak moeilijk in slaap kwam. Waarbij schaapjes tellen niet hielp en dat boek lezen al helemaal niet.

 

Share Button

Soms zit ‘t mee

Share Button

Soms geeft het leven je een koekje van andermans deeg. In mijn geval door loten van de Postcodeloterij. Zo mag ik twee rijkelijk gevulde koekblikken ophalen bij de Praxis. Bij de bouwmarkt, omdat een mens na het eten van een pak spritsen nu eenmaal stevige trek krijgt in doe-t-zelven.

Over spritsen gesproken: omdat mijn familieleden doorgaans veel trek hebben en ik wil voorkomen de hond in de blikken te vinden, vergrijp ik me in de keuken (lees: uit het zicht) aan de inmiddels derde Nobo Sprits Melk. Mijn smaakpapillen beleven een orgastisch genoegen aan de combinatie van zand en chocola, terwijl ik aan de overkant van de straat iets opmerkelijks zie.

Een jonge vrouw komt aangelopen met de hondenriem losjes om haar nek. Terwijl ze linksaf gaat, is haar blik strak gericht op haar mobieltje. Waardoor ze niet ziet, dat haar zwarte dobermann voor rechtsaf kiest. Daar geurt kennelijk iets wat onweerstaanbaar is.

Na uitgebreid snuffelen en het afmaken met een plasje, gaat de kop van de viervoeter omhoog en kijkt hij om zich heen. Om te ontdekken dat zijn bazin is verdwenen. Waarna hij terug gaat naar Start. Een verstandig besluit, want thuiskomen, kun je beter doen vóór je verdwaalt.

Als ik zie dat de hond is teruggelopen en de bazin niet terugkeert, spoed ik mij – met de vierde sprits – naar de andere kant van ons huis. Naar het balkon, om daar te zien wat ik al hoopte: het jonge ding loopt over het wandelpad voorbij, nog steeds druk in de weer met haar telefoon. Het is als kijken naar een Funniest Home Video. Het is dan niet de vraag óf er iemand op z’n gezicht gaat, als wel hóe en vooral, hoe hard?

Mijn wens gaat zelfs meer dan in vervulling, want de vrouw merkt haar eenzaamheid pas op als ze honderd meter verder is. Daar beseft ze, dat er niets anders op zit dan haar koekje van eigen deeg door te slikken. Ik moet erom lachen, terwijl ik me bijna verslik in sprits nummer vijf.

Share Button