Categoriearchief: Verhalen

Fictie. Hoewel …

Kort verhaal – Egoval

20Shares
Share Button

Flarden van een conversatie dringen zich op. Of je wilt of niet, je moet er wel naar luisteren. Niet omdat degenen aan het tafeltje naast ons in een Portugees restaurant in Ferragudo Nederlands spreken, maar vooral omdat er een opmerkelijk spel wordt gespeeld: dat van een alfadier met zijn ondergeschikten. Zo zit de hoogste in rang telkens ongevraagd aan de arm van de echtgenote van zijn mannelijke onderdaan. Een subtiel gebaar waarmee de machtspositie van de man met baard wordt versterkt, vooral omdat de slaafse vrouw er zenuwachtig bij giechelt en er verder niemand protesteert.

Een andere tactiek van haantje-de-voorste is het aftroeven. Als de man zonder baard zegt dat hij die en die BN’er in zijn zaak had, zet baardmans hem op zijn plaats door eroverheen te gaan met: ‘O, die heb ik nog een Volvo verkocht’. En zo zijn er meer manieren waarop de baardaap laat blijken dat hij het altijd beter doet (‘Ik weet een restaurantje waar je nóg goedkoper eet; Ik heb toen kaviaar besteld; Ik heb álle eilanden van Spanje en Italië gezien’). De koetjes en kalfjes van het grote ik, worden gepresenteerd als kampioenskoeien met een strik.

Dat het alfamannetje het bed deelt met een alfavrouwtje wordt pas duidelijk tegen de tijd dat het dessert op tafel komt. De vrouw in bloemjurk zegt weliswaar weinig, maar wie goed kijkt ziet dat het andere stel ook haar manier van doen spiegelt. Totdat het succesvol dreigt te worden, want dan is ons aapje op de rots er als de kippen bij om ze in de rede te vallen en het onderwerp van gesprek te veranderen. Op het menu staan alleen chef specials.

Ondanks het goed georganiseerde aanvalsspel van de mensaap, lukt het de mannelijke underdog toch om onder de druk uit te komen. Dat gebeurt tijdens het afrekenen als juist hij de fooi op tafel legt en de silverback verder uit zijn evenwicht brengt door te vragen waar diens weelderige haardos van jaren geleden eigenlijk is gebleven. De koning met baard komt niet verder dan een stamelend ‘Ja… Eh…’ De schaterlach van de anderen doet de rest.

Share Button
20Shares

Waaiwijf

134Shares
Share Button

Tijdens het middagrondje met mijn vierpotige vrienden, zie ik dat de storm tot nu toe al aardig heeft huisgehouden. Talloze takken liggen op ongebruikelijke plaatsen, in schuttingen gapen waaiboomgaten en een vergeten binnen te halen rolcontainer met het cijfer negentien schuift inmiddels voorbij huisnummer zeven. De storm die uithaalt met windkracht tien en op de Wadden zelfs met elf, heet Eunice. Een pittig vrouwtje.

Terwijl het waaiwijf mij met haar krachtige windstoten slaat en me de adem bijna ontneemt, moet ik lachen om mijn keffers die hun best doen om zich tijdens hun plasje staande te houden. Dat lukt ze wonderwel, waarbij ze er ook nog in slagen de gele straal zo te richten dat ze zichzelf niet bevlekken. Een kunststukje dat de titel ‘Wel gepist maar niet nat’ zou kunnen dragen.

Intussen houd ik bij iedere stap de grote bomen waar we langs moeten lopen scherp in de gaten. Zoals die ene zo’n vijftig meter verderop, die verdacht veel doorbuigt. Vandaar dat ik het wandelpad verlaat en verder ga op het trottoir aan de overkant. Tegen de zin in van mijn drollendraaiers, die juist van plan waren zich te laten bedwelmen door de achtergelaten geur van een teefje. Jammer jongens. Volgende keer beter.

Als we aan de overkant zijn krijgt mijn voorgevoel gelijk als de boom van zo-even een buiging van negentig graden maakt. Hoewel het twaalf meter lange dikke ding netjes langs de schutting van de achtertuin van het eerste huis valt, raakt het wel het schattig korenbloemblauw tuinhuisje achter het tweede huis. Een opberghok waar zo te horen aardig wat aardewerk in stond.

Zielig voor de eigenaren, zou je kunnen denken. Ware het niet dat de natuurliefhebbers het schuurtje ooit neerzetten op grond van de gemeente en zo hun tuin onrechtmatig vergrootten. Een gevalletje Russisch landjepik waar men nu de prijs voor betaalt. Bestraft door een storm die ook Karma had kunnen heten. In de ogen van de pineuten ongetwijfeld een bitch.

Share Button
134Shares