Categoriearchief: Recensies muziek

Voor jou beluisterd

Recensie muziek

0Shares
Share Button

Stacey-Kent-The-Changing-LightsStacey Kent – Changing Lights

De dag nadat ze haar studie afrondt vertrekt ze met het vliegtuig naar Europa. Ze is van plan een jaartje iets met muziek doen, gewoon voor de lol. In Oxford ontmoet ze haar latere man Jim Tomlinson. Ze maken muziek en worden steeds vaker gevraagd om op te treden. In 1997 verschijnt de eerste cd.

Zestien jaar na de eerste cd is er nu het 10e album. Te horen zijn nummers met bossanova (This Happy Madness) en samba (One Note Samba), maar ook werk van eigen hand. Het idee om iets met Braziliaanse invloeden te doen sluimerde, maar komt pas echt van de grond als Stacey en haar band in 2012 in Brazilië optreden.

Kent laat zich inspireren door Braziliaanse muziek. Toch is Changing Lights geen Braziliaans album, maar in de eerste plaats een Stacey Kent album. Ja, er wordt samengewerkt met o.a. de Braziliaanse gitarist Roberto Menescal en de Portugese poëet Antonio Ladeira, maar deze spelen en schrijven naar Kent toe. Kent op haar beurt verdiept zich in de geest van de muziek en de taal. Als Kent Portugees zingt, is het alsof je iemand hoort die in Portugal of Brazilië geboren en getogen is.

Naast Portugees werk en een chanson, is de rest Engelstalig. Allemaal romantische liedjes met een nostalgische sfeer. Nu eens opgewekter, dan weer wat donkerder, maar nooit somber. Op het eerste gehoor eenvoudig, maar wie goed luistert merkt dat er aan elke noot aandacht is geschonken.

Er zijn geen nummers die er echt uitspringen. Dat is omdat elk nummer van hoge kwaliteit is. Oké, One note samba en Changing Lights liggen iets beter in het gehoor, The summer we crossed Europe is wat romantischer en Waiter, oh waiter valt op omdat het in tegenstelling tot de andere nummers meer pratend wordt gezongen (praatje tegen een ober). Maar dat zijn details. Is het album dan één pot nat? Zeker niet. Elk nummer staat zowel op zichzelf, als dat het perfect past in het geheel. Een waar muzikaal hoogstandje.

Ten slotte nog de zang van Stacey. Die kan zich meten met die van Billie Holiday en Ella Fitzgerald. Stacey heeft een eigen geluid dat erin gaat als koek. De kans is groot dat, als je ook maar een beetje van vocal jazz houdt, je na de eerste klanken bent verkocht. Je bent dus gewaarschuwd.

sterren 9stacey kent jim tomlinson collage

Stacey Kent treedt – voor zover bekend – niet op in Nederland. Ze komt wel naar Europa, o.a. op 23 oktober naar het Paleis voor Schone Kunsten in Brussel.

Share Button
0Shares

Recensie muziek

6Shares
Share Button

Katie Melua – Ketevan

Ketevan coverHet nieuwe album van Katie Melua verschijnt op haar 29e verjaardag en precies 10 jaar na het uitkomen van haar debuutalbum (Call of the search). Haar 6e studioalbum draagt de naam ‘Ketevan’, haar Georgische geboortenaam. Een album waar juweeltjes op staan.

Katie Melua. Wie kent haar niet? Met het nummer ‘Nine million bicycles’ werd ze wereldberoemd. Zelfs zo beroemd dat ze na het uitkomen van haar 3e album Pictures, zich ‘s werelds best verkopende vrouwelijke artiest van Engeland kon noemen. Geen geringe prestatie.

Inmiddels zijn we jaren verder. Melua is nog steeds een bekende naam, al zien we haar minder vaak in de hitlijsten. Zo zullen alleen de echte fans een nummer van haar vorige album (Secret Symphony) kunnen noemen. Zegt dat iets over de kwaliteit van Melua? Nee, integendeel. In de loop der jaren is deze gestegen. Misschien wel juist omdat Melua zich niet meer bezig hoeft te houden met het scoren van hits.

Ketevan is een gevarieerd album. Te horen zijn zowel romantische nummers (Where does the ocean go?; Sailing ships from heaven), als meer stevige nummers. Deze laatste zijn nu eens jazzy-smokey (I never fall), dan weer rock of bluesachtig (Love is a silent thief; Shiver ans shake). Melua hoopt dat het publiek de variatie waardeert. Ze is zich er overigens goed van bewust dat men tegenwoordig minder snel een heel album achter elkaar beluistert.

Enkele nummers springen eruit. Het openingsnummer Never felt less like dancing is misschien wel het mooiste. Melodie, opbouw, afwisseling en zang, zijn perfect op elkaar afgestemd. Dat is ook – zij het in iets mindere mate – het geval bij het nummer Sailing ships from heaven. Als er nummers zijn met hitpotentie, dan zijn deze twee het wel.

Over mogelijke hits gesproken: ook het laatste nummer I will be there verdient zo’n status. Het ligt goed in het gehoor, waarbij elektrisch gitaar en slagwerk een subtiele rol vervullen, te midden van alle strijkers.

Apart is ook Idiot school. Apart omdat het een nummer met humor is (“If there was an idiot school, I would be the top of the class”), waarbij de muziek de tekst prachtig ondersteunt. Een knap staaltje werk.

Al met al is Ketevan een heerlijk album. Het is gevarieerd, de muziek staat geheel in dienst van de zang, terwijl ze tegelijkertijd haar eigen rol speelt en het is een album met een goede geluidskwaliteit. En niet onbelangrijk: de stem van Melua lijkt rijker geworden. Ze doet er meer mee dan voorheen. Noten worden langer aangehouden, beter afgerond en haar stem lijkt krachtiger. Allemaal zaken die er mede voor zorgen dat de zalen voor Katie Melua, ook de komende 10 jaar, vol zullen zijn.

Melua collage

‘Ketevan’ komt 16 september uit in Engeland, de week erna in de rest van Europa. Het concert ter gelegenheid van het tienjarig jubileum, is woensdag 2 oktober in The Roundhouse in Londen.

sterren 8

Share Button
6Shares