Reedwielen

24Shares
Share Button

Op mijn nachtkastje ligt het boek met de titel Dingen die je alleen ziet als je er de tijd voor neemt. Ik heb het nog niet gelezen en ga het ook niet lezen. Vanwege die fietsen. Waarvan er een, ineens op het pad achter mijn zesentwintig-onder-een-kapwoning stond. Wat deed die daar? Achtergelaten door een hoogbejaarde Duitser in gewetensnood?

Het rijwiel kon natuurlijk ook van een visser zijn, want even verderop is een mooie stek. Maar een hengelaar was in geen velden of wegen te bekennen, of het moest zijn dat hij na een uurtje dobberturen in trance was geraakt en daarna in het water was gekukeld. Maar die mogelijkheid viel uiteindelijk af, omdat er geen rood witte afzetlinten of duikers van de brandweer verschenen.

Na er twee dagen te hebben gestaan, kreeg de zwarte herenfiets ineens gezelschap van een rode mountainbike. Waarop bij mij de zeven w’s, nu echt de voetjes over de bedrand gooiden: wie, wat, waar, wanneer, waarmee, op welke wijze en waarom?

Terwijl ik diep nadacht over de fietsverschijningen, gebeurde er met de fietsen zelf weinig. De plantsoenendienst maaide er keurig omheen. Het enige dat veranderde, was dat ze op dag drie niet meer als dronkenmannen rond de lantaarnpaal hingen. Een onzichtbare hand had ze rechtop gezet, zij aan zij. Daardoor veranderde de aanblik van grofvuil, naar ‘Wie neemt me mee?’

Intussen bleef ik speuren naar aanwijzingen, die meer zouden kunnen vertellen over de herkomst van de fietsen. Omdat ik daar zo druk mee was, had ik geen tijd om me te verdiepen in het nieuws, dat sprak van een naderende hittegolf en de terugkeer van Lingo.

En dat allemaal door het zien van dingen, omdat ik er de tijd voor nam. Dat er ook voor zorgde dat ik vaak moeilijk in slaap kwam. Waarbij schaapjes tellen niet hielp en dat boek lezen al helemaal niet.

 

Share Button
24Shares

Wij willen LIEFDE!

9Shares
Share Button

In de politiek zou men veel meer de liefde moeten bedrijven. Ik doel daarbij niet op het liggen rollebollen in achterkamertjes, maar wel op het praktiseren van zoiets als de leer van de Turk Ates Ilyas Bassoy. Hij predikt ‘radicale liefde’ als politieke strategie.

Zijn oproep tot meer Turks fruit is hard nodig in het land dat wordt geregeerd door de man die zeer waarschijnlijk als eerste woordje geen ‘pappa’ of ‘mamma’ zei, maar ‘terörizm’. En natuurlijk is de liefde ook onmisbaar voor de rest van onze planeet, waar steeds meer fascisten-light het voor het zeggen krijgen.

Maar hoe doe je dat, liefde praktiseren in de politiek? In ieder geval niet, zoals Mark Rutte onlangs deed, door het schorem van de democratie uit te nodigen voor een debat. Want waarom zou je het uilskuikentje van Minerva een podium geven? Stop met het beroemd maken van rare mensen!

Hoe het dan wel moet, zegt Bassoy in een gesprek met NOS-correspondent Lucas Waagmeester. Cruciaal is om niet mee te gaan in het angst- en haatzaaien van je tegenstander. Beter is het de stemmers van de ander voor je te winnen met begrip. Zoals Ajax deed, toen het met oogstrelend voetbal zelfs Feyenoord-supporters achter zich kreeg.

Dus Lodewijk Asscher, geef gewoon toe dat jouw PvdA al een paar decennia de ‘A’ is vergeten. Dus lieve meneer gereformeer Van der Staaij, gooi die Nashville-verklaring bij het oud papier. Dus beste Markie, lees The Wealth of Nations nog eens een keer goed en gebruik dan de markeerstift bij de paragraaf waarin Adam Smith uitlegt dat een liberale maatschappij pas werkt als je grootgraaiers beperkingen oplegt.

Intussen staan wij als kiezers voor de taak politici te kiezen die, bijvoorbeeld ergens in een Haagse kroeg, jou en mij vragen of we meer of minder liefde willen. Politici die – nadat wij met alle liefde en uit volle borst hebben gescandeerd “Meer, meer, meer!” – dan zeggen: “Dan gaan we dat regelen!” Op zijn Turks dus.

Share Button
9Shares