Wij willen LIEFDE!

9Shares
Share Button

In de politiek zou men veel meer de liefde moeten bedrijven. Ik doel daarbij niet op het liggen rollebollen in achterkamertjes, maar wel op het praktiseren van zoiets als de leer van de Turk Ates Ilyas Bassoy. Hij predikt ‘radicale liefde’ als politieke strategie.

Zijn oproep tot meer Turks fruit is hard nodig in het land dat wordt geregeerd door de man die zeer waarschijnlijk als eerste woordje geen ‘pappa’ of ‘mamma’ zei, maar ‘terörizm’. En natuurlijk is de liefde ook onmisbaar voor de rest van onze planeet, waar steeds meer fascisten-light het voor het zeggen krijgen.

Maar hoe doe je dat, liefde praktiseren in de politiek? In ieder geval niet, zoals Mark Rutte onlangs deed, door het schorem van de democratie uit te nodigen voor een debat. Want waarom zou je het uilskuikentje van Minerva een podium geven? Stop met het beroemd maken van rare mensen!

Hoe het dan wel moet, zegt Bassoy in een gesprek met NOS-correspondent Lucas Waagmeester. Cruciaal is om niet mee te gaan in het angst- en haatzaaien van je tegenstander. Beter is het de stemmers van de ander voor je te winnen met begrip. Zoals Ajax deed, toen het met oogstrelend voetbal zelfs Feyenoord-supporters achter zich kreeg.

Dus Lodewijk Asscher, geef gewoon toe dat jouw PvdA al een paar decennia de ‘A’ is vergeten. Dus lieve meneer gereformeer Van der Staaij, gooi die Nashville-verklaring bij het oud papier. Dus beste Markie, lees The Wealth of Nations nog eens een keer goed en gebruik dan de markeerstift bij de paragraaf waarin Adam Smith uitlegt dat een liberale maatschappij pas werkt als je grootgraaiers beperkingen oplegt.

Intussen staan wij als kiezers voor de taak politici te kiezen die, bijvoorbeeld ergens in een Haagse kroeg, jou en mij vragen of we meer of minder liefde willen. Politici die – nadat wij met alle liefde en uit volle borst hebben gescandeerd “Meer, meer, meer!” – dan zeggen: “Dan gaan we dat regelen!” Op zijn Turks dus.

Share Button
9Shares

Woodstock ’69. De rock-‘n-rollrevolutie

31Shares
Share Button

Goed verwoord en prachtig verbeeld

Ernesto Assante – Woodstock ’69. De rock-‘n-rollrevolutie

Het boeiende verhaal van het meest legendarische festival ooit

Slechts enkelen zullen nog nooit hebben gehoord van Woodstock, het muziek en kunstfestival dat van 15 t/m 18 augustus 1969 plaatsvond nabij Bethel in de Amerikaanse staat New York. Het festival zou de geschiedenis ingaan als het meest legendarische ooit, al was het alleen maar omdat bijna alles uit de hand liep: in plaats van de beoogde 200.000 bezoekers, kwamen er 500.000, noodweer toverde het terrein om tot een grote modderpoel en alle wegen naar het festival raakten tot op zo’n 35 kilometer in de omtrek verstopt.

De reden dat het festival toch een groot succes werd, lezen we in het door de Assante geschreven boek. De Italiaan schreef eerder muziekboeken (o.a. Legends of Rock en U2, Past, Present, Future) en artikelen voor talloze Italiaanse en internationale week- en maandbladen (o.a. Rolling Stone). Hij schrijft dat er geen grote ongelukken gebeurden, vooral door een groot saamhorigheidsgevoel. Dat dit mede werd opgewekt door het overvloedig gebruik van allerlei geestverruimende middelen, is bijna overbodig om te melden.

Het was dus één en al ‘Peace & Love’, een gegeven dat Assante plaatst in de geest van die tijd. Een tijd die werd gekenmerkt door de zgn. ‘tegencultuur’, waarbij jongeren die genoeg hadden van de regels en beperkingen van de Amerikaanse samenleving in de jaren vijftig, op een vooral persoonlijke, niet-politieke manier in opstand kwamen.

Nadat Assante de context schetst, stelt hij de hoofdrolspelers van de organisatie aan ons voor (m.n. Michael Lang). Daarna bespreekt hij de optredens van de artiesten, van iedere dag afzonderlijk. Zo is er het verhaal van Richie Havens, die als eerste het podium opging en erin slaagde het publiek in vervoering te brengen, ondanks het feit dat hij al lang door zijn repertoire heen was en moest improviseren om tijd te rekken: de volgende act moest namelijk nog per helikopter worden ingevlogen.

Hoewel Woodstock voor veel artiesten een opstap was naar (nog meer) succes (het leverde Carlos Santana een platencontract op en Joe Cocker bekendheid in de VS), waren er ook grootheden die er niets van bakten en dan ook weigerden in de later uitgekomen film te worden opgenomen. Maar de meeste artiesten stegen boven zichzelf uit en kijken jaren later met veel genoegen terug op het festival dat ze nooit meer zullen vergeten. Roger Daltrey van The Who, verwoordt het zo:

‘We gingen dus het podium op en daar was de chaos zo mogelijk nog groter. Bijna niets werkte en het was onmogelijk te horen wat ik zong. We werden gered door de zonsopkomst achter publiek terwijl ik ‘See Me, Feel Me’ zong. Het was de mooiste lichtshow die we hadden kunnen bedenken.’

Met dit boek slaagt de auteur erin een halve eeuw na dato een klein monument neer te zetten. Zijn verhaal leest lekker weg, is interessant en ook goed te volgen voor de lezer die minder bekend is met de geschiedenis van de pop- rockmuziek. Een boek dat naast lezen, ook bedoeld is om te bekijken: veel prachtige foto’s geven een goed beeld van de sfeer destijds. Van een festival dat gemakkelijk had kunnen uitlopen op een ramp, maar dat niet deed. Als je het boek leest en bekijkt, begrijp je pas waarom. Van harte aanbevolen!

Ernesto Assante – Woodstock ’69. De rock-‘n-rollrevolutie

Uitgever: Fontaine Uitgevers

Druk: 1e

ISBN 9789059569157

Februari 2019

Pag.: 224

Hardcover €29,99

Share Button
31Shares