Tagarchief: Column

Elk nadeel heb

33Shares
Share Button

 

Een vrij bekende voetballer zei ooit dat ieder nadeel zijn voordeel heb. Een waarheid als een koe, die ook in deze turbulente tijd geldt. Zoiets beweren is misschien vloeken in de kerk, maar die zijn toch leeg. Over voordeel gesproken.

Is de zonzijde zien nodig? Nou en of! Want diverse media praten ons zowat een collectieve depressie aan. Waarbij die Truus van Nieuwsuur de kroon spant: bij ieder item steunt en kreunt ze, alsof ze nodig moet poepen.

Nee, dan lees ik liever berichten, zoals over die clown in het Witte Huis. Die geen mondkapje wil dragen omdat hij presidenten, premiers, dictators, koningen en koninginnen moet ontvangen. Tuurlijk gast. Toch moet dit worden aangemoedigd, want des te groter de kans dat we eerdaags van ‘m af zijn.

Wat ook fijn is, is dat er nu de app is dat het geluid van een rumoerig kantoor afspeelt. Kletsende collega’s, een zoemende airco of een printer die documenten uitspuugt, kunnen het wat levendiger laten lijken bij het thuiswerken. En wordt het wat té levendig, bijvoorbeeld omdat je nageslacht zich zo niet kan concentreren op het schoolwerk? Geen nood. Kalmerende apps zat. Of dreigen met huisarrest.

En dan die geweldige campagne van de Rijksoverheid. Met een tekst die luidt: ‘Want alleen sámen kunnen we anderhalve meter afstand houden’. De spijker op z’n kop. Want probeer dat maar eens in je eentje te doen.

Waarmee ik maar wil zeggen dat er dankzij de crisis, tal van lieve, creatieve en vaak ook humorvolle dingen ontstaan. Zodat kleintjes op berenjacht kunnen gaan, met kunst en vliegwerk cabinepersoneel wordt ingezet in de zorg en kinderliedjes reïncarneren (‘Zeg mondkapje waar ga je heen?’)*

Kortom, achter de wolken schijnt de zon. Waar je natuurlijk wel oog voor moet hebben. Waarvan die voetballer gezegd zou hebben: “Je gaat het pas zien als je het door hebt.”

* Idee Marianne Koopman

Share Button
33Shares

Deug ik?

3Shares
Share Button

In de tijd die ik nog heb voordat mijn vlucht vertrekt, koop ik het boek De meeste mensen deugen. Niet uit vliegschaamte, maar omdat op de achterflap staat dat historicus Rutger Bregman antwoord geeft op interessante vragen als: Zijn we diep vanbinnen geneigd tot het kwade of het goede? Omdat mijn lot straks, op tien kilometer hoogte, in handen ligt van anderen, hoop ik natuurlijk op het laatste.

Nadat ik mij in mijn vliegtuigstoel heb gewurmd, blijkt al snel dat de quote op de achterkant van Geert Mak, juist is: ‘Rutger Bregman sleept je mee’. Het is zelfs zo erg, dat de veiligheidsinstructies en het rondje ‘Tuu-nog-koffie-tuu-nog-thee?’ aan mij voorbijgaan.

Opzienbarend is bijvoorbeeld, dat talloze onderzoeken waarmee hordes psychologiestudenten zijn opgeleid, niet deugen. Zo zou bij de moord op Kitty Genovese, niemand van de maar liefst 38 getuigen, ook maar een vinger hebben uitgestoken. Dit ‘omstandereffect’ zou te wijten zijn aan de onverschilligheid die mensen nu eenmaal eigen is. Niet dus.

Waar het Bregman allemaal om gaat, is afrekenen met het westerse geloof dat de mens verdorven is. Hij zegt dat we er beter aan doen, bij voorbaat uit te gaan van het goede. Dus vertelt mijn medepassagier mij dat hij bij de afdeling Toeslagen van de Belastingdienst werkt? Stel een vraag en denk niet direct aan een noodlanding.

Dit dragen van een roze bril is mooi, maar wat nu als ik beken dat ik de veiligheidsinstructies in een vliegtuig alleen dan volg, als de stewardess een aantrekkelijke verschijning is? Dat doe ik natuurlijk niet en ik begrijp dan ook totaal niet waar zo’n gedachte vandaan komt, maar stel dat het wél zo is? Deug ik dan, of behoor ik dan tot de categorie ‘You’re no good’? Ik vraag ’t maar.

Share Button
3Shares