Tagarchief: Kort verhaal

Fietsquarantaine

16Shares
Share Button

Nu onze aandacht bijkans geheel is besmet met het Coronavirus, vergeten we al snel dat er ook nog andere zaken spelen op onze aardkloot. Zo stap ik maandagavond het hondenweer in en word ik bij het begin van het uitlaatgebied verrast door een wees geworden fiets.

Terwijl mijn honden een verse narcis besproeien, kijk ik naar het half in de struiken neergesmeten ding en denk ik terug aan de twee reedwielen van vorig jaar zomer. Ook die verschenen toen op wonderbaarlijke wijze, op bijna dezelfde plek.

Omdat mijn honden niet veel meer kunnen dan speuren naar natte plekken van teefjes en de politie druk bezig is met het reorganiseren van de zoveelste reorganisatie, zit er niets anders op dan zelf maar een daderprofiel op te stellen. Want ik wil nu eindelijk weleens weten wie die fietsendumper is.

Van enige sporen, ontbreekt helaas ieder spoor. Ik moet het dus doen met mijn gezonde verstand, dat zegt dat de dader met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid van de mannelijke kunne is. Niet alleen vanwege de stang, maar ook omdat het ding zwart is. Vrouwen gaan niet verder dan donkerblauw.

Ook moet het zo zijn dat de leg-m-hier-maar-neer-meneer sympathie koestert voor het Boeddhisme, de filosofie die het onthechten predikt. Want van het zich losmaken van het aardse is sprake, al was het alleen maar omdat een bedrijf als de Fietsentopper nog altijd 214 euries vraagt voor hetzelfde model. Deze week weliswaar met 50 euro korting, maar toch.

Daar kan aan worden toegevoegd, dat de wegdoener een mogelijke kandidaat is voor het tv-programma ‘Help, mijn man is klusser’. Waarom? Omdat de voorband lek is. Voor de dader zeer waarschijnlijk een kwestie van ‘Kan ik niets mee’. Iemand met zelfkennis, die doorheeft dat doe-het-zelven vaak meer kapot maakt dan je lief is.

Na een tijdje bezig te zijn, besef ik plots dat mijn eigen profiel en dat van de wegwerper, steeds meer op potje en dekseltje gaan lijken. En omdat ik wil voorkomen dat jullie mij gaan mijden – alsof ik zojuist hoestend en proestend uit Noord-Italië terugkom – besluit ik dan ook om de rest van mijn speurwerk voor onbepaalde tijd in quarantaine te doen. Daarbij, ik heb keelpijn na dat etentje bij de Chinees in Breda. Misschien maar een dagje binnenblijven.

 

Share Button
16Shares

Geen redden meer aan

20Shares
Share Button

Ik krijg een halve hartverzakking, als ik zie hoe ze achter het stuur zit. Haar hoofd ligt opzij, de mond half open en de blik op oneindig. Tel daarbij op dat haar lichtblauwe auto bijna dwars op de weg staat en dat deze daar blijft staan als het licht op groen gaat. Dit is foute boel.

Hoewel ik absoluut geen trek heb in een potje reanimeren (de eerste keer dat ik dat deed brak ik de ribben van het slachtoffer), parkeer ik mijn auto in de berm. Immers, ik ben christelijk opgevoed, de barmhartige Samaritaan indachtig.

Terwijl de adrenaline door mijn lijf giert, kijk ik eerst of er geen ander verkeer aankomt (eigen veiligheid eerst) en speur ik naar eventuele hulptroepen. Die vind ik in de persoon van een jonge meid, die in een witte auto achter die van het slachtoffer zit. Ik zeg haar 112 te bellen. Door de schrik vindt ze haar telefoon niet zo snel.

Even later zie ik – de Heer zij geprezen – dat er nog leven in mevrouw zit. Sterker nog: er is niets aan het handje en de traumaheli kan dus worden afbesteld. Dat ze er zo raar bijzat kwam doordat ze in plaats van rechtdoor, linksaf moest en werd verblind door de zon. ‘Maar wel heel lief van je’ voegt ze eraan toe.

Wat ook lief is van mij, is dat ik een paar dagen later bij de plaatselijke apotheek, het papiertje opraap van een oudere dame. Ze laat het vallen, omdat bij haar het licht uitgaat. Met een onaangenaam klinkende smak stort ze tegen de plavuizen. ‘Gaat u daar maar liggen’ denk ik nog.

Voordat het goed en wel tot mij doordringt dat hier wél redding nodig is, zijn twee anderen mij al voor. Een man met ruitjespet en een van de apothekersassistenten, knielen bij haar neer. Ik zie dat bij de assistente in gehurkte stand, haar bilnaad bloot is komen te liggen. Zoiets helpt relativeren.

Als de onfortuinlijke vrouw even later weer bijkomt, leg ik het papiertje op de balie en stel ik vast dat mijn hulp ook deze keer niet nodig is. Het enige wat ik op deze wereld kennelijk hoef te doen, is lief zijn. Daarmee moet ik het zien te redden.

Share Button
20Shares