Tagarchief: Kort verhaal

Op de bus doen

25Shares
Share Button

Ed is klusser. Zo een met een busje. Met belettering, zodat we de doe-het-voor-anderen kunnen bereiken. Zo te zien is de buren dat gelukt.

Als ik naar het busje kijk, concludeer ik dat Ed een vakman moet zijn. Dit omdat er niets over zijn professionaliteit op zijn bus staat. Een goed teken, want iets expliciet vermelden terwijl je het impliciet al verwacht is verdacht. Dat is net als bij ‘ambachtelijk bereid’, ‘huisgemaakt’ en ‘onze klanten waarderen ons met een 9’.

Toch heb ik wel wat aan te merken op Ed. Dat wil zeggen op zijn bus. Zo verschilt de kleur van de belettering slechts een fractie van die van de bus zelf. Beiden zijn donkergrijs en daarom zijn de letters en cijfers bijna onleesbaar. Dus wil je het mailadres of telefoonnummer van Ed lezen, dan moet je je wel binnen een straal van twee meter van de bus bevinden. Dit geldt overigens alleen voor overdag want zodra het gaat schemeren, lijken de opdrukken verdwenen. Het lijkt dan Eds bus niet meer.

Ook betreurenswaardig is dat het woord ‘Dakbedekkingen’ op de bus staat. Weliswaar maakt het direct duidelijk dat je Ed niet hoeft te bellen bij zoiets als een verstopte gootsteen, maar wat hij nu precies met dat woord bedoelt is onduidelijk. Ik gok dat Ed doelt op zijn specialiteit (het dakdekken) en niet op de materialen waarmee hij werkt (de dakbedekkingen). Maar schrijf dan gewoon dat je dakdekker bent Ed (dus zonder -be-). Dat voorkomt verwarring.

Het meest jammere is dat Eds Fortuyniaanse reclameleus in priegelschrift op de motorkap staat en alleen maar dáár. Alleen te zien als je met je snufferd recht voor het busje staat. Dat had best wat groter en op meer plaatsen afgedrukt mogen worden Ed. Met laten we zeggen een tikkie meer geschreeuw van de daken, dat ‘Ed your service’.

Share Button
25Shares

Fietsquarantaine

24Shares
Share Button

Nu onze aandacht bijkans geheel is besmet met het Coronavirus, vergeten we al snel dat er ook nog andere zaken spelen op onze aardkloot. Zo stap ik maandagavond het hondenweer in en word ik bij het begin van het uitlaatgebied verrast door een wees geworden fiets.

Terwijl mijn honden een verse narcis besproeien, kijk ik naar het half in de struiken neergesmeten ding en denk ik terug aan de twee reedwielen van vorig jaar zomer. Ook die verschenen toen op wonderbaarlijke wijze, op bijna dezelfde plek.

Omdat mijn honden niet veel meer kunnen dan speuren naar natte plekken van teefjes en de politie druk bezig is met het reorganiseren van de zoveelste reorganisatie, zit er niets anders op dan zelf maar een daderprofiel op te stellen. Want ik wil nu eindelijk weleens weten wie die fietsendumper is.

Van enige sporen, ontbreekt helaas ieder spoor. Ik moet het dus doen met mijn gezonde verstand, dat zegt dat de dader met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid van de mannelijke kunne is. Niet alleen vanwege de stang, maar ook omdat het ding zwart is. Vrouwen gaan niet verder dan donkerblauw.

Ook moet het zo zijn dat de leg-m-hier-maar-neer-meneer sympathie koestert voor het Boeddhisme, de filosofie die het onthechten predikt. Want van het zich losmaken van het aardse is sprake, al was het alleen maar omdat een bedrijf als de Fietsentopper nog altijd 214 euries vraagt voor hetzelfde model. Deze week weliswaar met 50 euro korting, maar toch.

Daar kan aan worden toegevoegd, dat de wegdoener een mogelijke kandidaat is voor het tv-programma ‘Help, mijn man is klusser’. Waarom? Omdat de voorband lek is. Voor de dader zeer waarschijnlijk een kwestie van ‘Kan ik niets mee’. Iemand met zelfkennis, die doorheeft dat doe-het-zelven vaak meer kapot maakt dan je lief is.

Na een tijdje bezig te zijn, besef ik plots dat mijn eigen profiel en dat van de wegwerper, steeds meer op potje en dekseltje gaan lijken. En omdat ik wil voorkomen dat jullie mij gaan mijden – alsof ik zojuist hoestend en proestend uit Noord-Italië terugkom – besluit ik dan ook om de rest van mijn speurwerk voor onbepaalde tijd in quarantaine te doen. Daarbij, ik heb keelpijn na dat etentje bij de Chinees in Breda. Misschien maar een dagje binnenblijven.

 

Share Button
24Shares