Tagarchief: Verhalen

Reedwielen

Share Button

Op mijn nachtkastje ligt het boek met de titel Dingen die je alleen ziet als je er de tijd voor neemt. Ik heb het nog niet gelezen en ga het ook niet lezen. Vanwege die fietsen. Waarvan er een, ineens op het pad achter mijn zesentwintig-onder-een-kapwoning stond. Wat deed die daar? Achtergelaten door een hoogbejaarde Duitser in gewetensnood?

Het rijwiel kon natuurlijk ook van een visser zijn, want even verderop is een mooie stek. Maar een hengelaar was in geen velden of wegen te bekennen, of het moest zijn dat hij na een uurtje dobberturen in trance was geraakt en daarna in het water was gekukeld. Maar die mogelijkheid viel uiteindelijk af, omdat er geen rood witte afzetlinten of duikers van de brandweer verschenen.

Na er twee dagen te hebben gestaan, kreeg de zwarte herenfiets ineens gezelschap van een rode mountainbike. Waarop bij mij de zeven w’s, nu echt de voetjes over de bedrand gooiden: wie, wat, waar, wanneer, waarmee, op welke wijze en waarom?

Terwijl ik diep nadacht over de fietsverschijningen, gebeurde er met de fietsen zelf weinig. De plantsoenendienst maaide er keurig omheen. Het enige dat veranderde, was dat ze op dag drie niet meer als dronkenmannen rond de lantaarnpaal hingen. Een onzichtbare hand had ze rechtop gezet, zij aan zij. Daardoor veranderde de aanblik van grofvuil, naar ‘Wie neemt me mee?’

Intussen bleef ik speuren naar aanwijzingen, die meer zouden kunnen vertellen over de herkomst van de fietsen. Omdat ik daar zo druk mee was, had ik geen tijd om me te verdiepen in het nieuws, dat sprak van een naderende hittegolf en de terugkeer van Lingo.

En dat allemaal door het zien van dingen, omdat ik er de tijd voor nam. Dat er ook voor zorgde dat ik vaak moeilijk in slaap kwam. Waarbij schaapjes tellen niet hielp en dat boek lezen al helemaal niet.

 

Share Button