Tagarchief: zijnzegje

Rupsje Mooigenoeg

2Shares
Share Button

Van de natuur houden is soms moeilijk. Zo brengt duivenpoep op je pas gewassen auto, je behoorlijk uit je humeur. En dan die irritant zoemende mug: het beest laat je midden in de nacht twijfelen aan de zin van het leven. Zelfs leden van de Partij voor de Dieren herkennen dat.

Toch valt dat allemaal nog mee. Het is maar tijdelijk. Hoe anders is het met de rups, het beestje dat zich dit jaar ontpopte als een blijvende bedreiging voor onze maatschappij. Maar liefst drie soorten (eikenprocessierups, dennenprocessierups en buxusrups) haalden het nieuws. Je zal er maar verslag van moeten doen en dan ook nog Gerri Eickhof heten.

Is de rups echt zo bedreigend? Zeker! Het leed is inmiddels al niet meer te overzien. Zo hoorde ik dat ome Ko uit Epe op een middag verdween, vlak nadat hij op zijn campingstoeltje onder een eikenboom in slaap was gevallen. En wat te denken van buxuskweker Adrie van Dun. Net als zijn 550 collega’s, moest hij er het bijltje bij neergooien (d.w.z. ná het omhakken van de dode buxussen).

En ook zelf werd ik slachtoffer. Dit nadat ik eerder dit jaar de raad van de eerder genoemde verslaggever opvolgde, om de buxus toch vooral níet met gif te bespuiten. Natuurlijk Gerri. Maar wel mooi veertig, ik herhaal: veertig strekkende meter buxus naar de gallemiezen. Fijn dat onbespoten rupsjes zo goed zijn voor de koolmeesjes. Alleen: waar waren ze toen ik ze nodig had? Ja, gevlogen.

En dat is nog niet alles, want nadat het gekrioel het buikje vol had, ging de meute op zoek naar een plek om zich te verpoppen. Zodat binnen no time de halve voordeur vol zat. Maar misschien had ik die deur dan ook niet groen moeten verven.

Intussen verwerk ik mijn verdriet, door vanaf mijn balkonnetje heel mindful te kijken naar de vele vlinders, die op en rond de toortsen van twee grote vlinderstruiken in de achtertuin, een prachtig schouwspel opvoeren. Het brengt de liefde voor de natuur langzaam maar zeker terug. En dat allemaal door beestjes die ooit rups waren.

Share Button
2Shares

Woodstock ’69. De rock-‘n-rollrevolutie

31Shares
Share Button

Goed verwoord en prachtig verbeeld

Ernesto Assante – Woodstock ’69. De rock-‘n-rollrevolutie

Het boeiende verhaal van het meest legendarische festival ooit

Slechts enkelen zullen nog nooit hebben gehoord van Woodstock, het muziek en kunstfestival dat van 15 t/m 18 augustus 1969 plaatsvond nabij Bethel in de Amerikaanse staat New York. Het festival zou de geschiedenis ingaan als het meest legendarische ooit, al was het alleen maar omdat bijna alles uit de hand liep: in plaats van de beoogde 200.000 bezoekers, kwamen er 500.000, noodweer toverde het terrein om tot een grote modderpoel en alle wegen naar het festival raakten tot op zo’n 35 kilometer in de omtrek verstopt.

De reden dat het festival toch een groot succes werd, lezen we in het door de Assante geschreven boek. De Italiaan schreef eerder muziekboeken (o.a. Legends of Rock en U2, Past, Present, Future) en artikelen voor talloze Italiaanse en internationale week- en maandbladen (o.a. Rolling Stone). Hij schrijft dat er geen grote ongelukken gebeurden, vooral door een groot saamhorigheidsgevoel. Dat dit mede werd opgewekt door het overvloedig gebruik van allerlei geestverruimende middelen, is bijna overbodig om te melden.

Het was dus één en al ‘Peace & Love’, een gegeven dat Assante plaatst in de geest van die tijd. Een tijd die werd gekenmerkt door de zgn. ‘tegencultuur’, waarbij jongeren die genoeg hadden van de regels en beperkingen van de Amerikaanse samenleving in de jaren vijftig, op een vooral persoonlijke, niet-politieke manier in opstand kwamen.

Nadat Assante de context schetst, stelt hij de hoofdrolspelers van de organisatie aan ons voor (m.n. Michael Lang). Daarna bespreekt hij de optredens van de artiesten, van iedere dag afzonderlijk. Zo is er het verhaal van Richie Havens, die als eerste het podium opging en erin slaagde het publiek in vervoering te brengen, ondanks het feit dat hij al lang door zijn repertoire heen was en moest improviseren om tijd te rekken: de volgende act moest namelijk nog per helikopter worden ingevlogen.

Hoewel Woodstock voor veel artiesten een opstap was naar (nog meer) succes (het leverde Carlos Santana een platencontract op en Joe Cocker bekendheid in de VS), waren er ook grootheden die er niets van bakten en dan ook weigerden in de later uitgekomen film te worden opgenomen. Maar de meeste artiesten stegen boven zichzelf uit en kijken jaren later met veel genoegen terug op het festival dat ze nooit meer zullen vergeten. Roger Daltrey van The Who, verwoordt het zo:

‘We gingen dus het podium op en daar was de chaos zo mogelijk nog groter. Bijna niets werkte en het was onmogelijk te horen wat ik zong. We werden gered door de zonsopkomst achter publiek terwijl ik ‘See Me, Feel Me’ zong. Het was de mooiste lichtshow die we hadden kunnen bedenken.’

Met dit boek slaagt de auteur erin een halve eeuw na dato een klein monument neer te zetten. Zijn verhaal leest lekker weg, is interessant en ook goed te volgen voor de lezer die minder bekend is met de geschiedenis van de pop- rockmuziek. Een boek dat naast lezen, ook bedoeld is om te bekijken: veel prachtige foto’s geven een goed beeld van de sfeer destijds. Van een festival dat gemakkelijk had kunnen uitlopen op een ramp, maar dat niet deed. Als je het boek leest en bekijkt, begrijp je pas waarom. Van harte aanbevolen!

Ernesto Assante – Woodstock ’69. De rock-‘n-rollrevolutie

Uitgever: Fontaine Uitgevers

Druk: 1e

ISBN 9789059569157

Februari 2019

Pag.: 224

Hardcover €29,99

Share Button
31Shares