Tagarchief: zijnzegje.nl

Recensie Mary L. Trump – Too Much and Never Enough

1Shares
Share Button

Gedegen schedellichting

Mary L. Trump – Too Much and Never Enough. How My Family Created the World’s Most Dangerous Man

De nicht van president Trump, doet een boekje open over zijn persoonlijkheid

Hij liegt, bedriegt, fraudeert, ging vijf keer failliet, schoffeert, kleineert, ontkent iedere kritiek, gebruikt anderen, schept op, ziet zijn vrouw als een trofee, grijpt vrouwen in hun kruis, is racistisch, schenkt veroordeelde vrienden gratie, vindt zichzelf een genie en zo kunnen we nog wel even doorgaan. Als je niet beter weet, zou je denken dat het hier gaat over een maffiabaas of een dictator. Maar het gaat toch echt over de president van de Verenigde Staten, de man die ooit zei dat hij op 5th Avenue rustig iemand kan doodschieten zonder dat het hem kiezers kost: Donald Trump. Zijn nicht Mary schreef een boek over hem.

Vanaf het moment dat hij in de media opdook, is er veel over Trump geschreven. En sinds hij in het Witte Huis zit, werd de stapel publicaties alleen maar hoger. Waarbij opvalt dat vooral die boeken het goed doen, die zijn geschreven door direct betrokkenen. Dat van voormalig Nationaal Veiligheidsadviseur John Bolton (The room where it all happened), was vóór de verkoop al een bestseller.

Dat laatste geldt ook voor het boek van Mary Trump. Op de dag van verschijnen ging het dan ook meer dan een miljoen keer over de al dan niet virtuele toonbank. Ze schreef haar verhaal aan de hand van herinneringen, allerlei gesprekken en diverse documenten. Ze beschrijft niet alleen het gedrag van haar oom, maar maakt ook duidelijk hoe hij volgens haar ‘de meest gevaarlijke man op aarde’ werd.

Donald groeit op als de op een na jongste, in een gezin met vijf kinderen (twee zussen, twee broers). Ze worden door hun ouders emotioneel verwaarloosd. Volgens Mary omdat haar grootvader Fred een hoog-functionerende sociopaat is, die zelf geen emotionele behoeften lijkt te hebben. En omdat moeder Mary Anne, haar kinderen gebruikt voor haar eigen emotionele behoeften, in plaats van andersom. Het is een liefdeloos nest, waar je het in de ogen van de pater familias nooit goed doet.

Vooral de oudste zoon – de vader van Mary – krijgt het zwaar te verduren wanneer hij als beoogd opvolger van de inmiddels puissant rijk geworden Fred, wordt ingewijd in de wereld van het onroerend goed. Hoe Fred jr. ook zijn best doet, het is in de ogen van zijn vader nooit goed. Al helemaal niet als Freddy ontslag neemt en een carrière begint als piloot. Een loopbaan die amper een jaar duurt, omdat hij zwaar aan de drank raakt. Waarna hij met hangende pootjes naar zijn vader terug moet. En alsof dat nog niet genoeg is, loopt ook zijn huwelijk stuk en gaat het slecht met zijn gezondheid. Hij is slechts 42 jaar oud, als hij sterft.

Intussen heeft Donald van jongs af aan geleerd dat hij binnen het gezin alleen de goedkeuring van zijn vader krijgt, als hij er een killersmentaliteit op nahoudt. Wanneer hij dat doet, krijgt Donald binnen het Trump-imperium steeds meer ruimte. Waarmee vader Fred zichzelf tegelijkertijd klemzet, omdat hij tegenover niemand wil toegeven dat zijn zoon zich roekeloos gedraagt. Hij redt zijn zoon dan ook iedere keer van de ondergang. Zo laat vader een bediende naar een van de casino’s van Donald rijden, om fiches op te kopen en mee naar huis nemen. Een strafbaar feit.

Omdat zijn vader hem steeds uit de brand helpt, komt Donald overal mee weg. Het onverantwoordelijke gedrag wordt op die manier beloond en het is dan ook niet gek dat op het moment dat Fred gaat dementeren, Donald probeert om de totale controle over het familiefortuin van meer dan een miljard dollar te krijgen. Daar steken zijn broers en zussen echter een stokje voor, maar weer is het zonder noemenswaardige gevolgen.

Het versterken van het gedrag doet ook de media. Zij voeden het opgeblazen ego van Donald, door hem een podium te geven in boeken en een realityshow dat een kijkcijfercanon wordt (het wordt zelfs in Nederland uitgezonden). Het publiek smult van de sappige verhalen en de media vinden het best – als het maar verkoopt.

Na de dood van haar grootvader in 1999, leest Mary in zijn wilsbeschikking dat haar familielijn niet in zijn testament staat, alsof zijn oudste zoon nooit heeft bestaan. In eerste instantie twijfelt ze dan ook of ze allerlei documenten moet tekenen, maar doet het uiteindelijk toch en laat het verder rusten. Totdat in 2018 onderzoeksjournalist Susan Craig van de New York Times op haar stoep staat en vraagt of Mary wil meewerken aan een onderzoek naar de financiële handel en wandel van haar oom. In eerste instantie weigert ze.

Als Mary daarna vanwege een voetblessure noodgedwongen een tijdje thuiszit en meer televisie kan kijken, dringt het pas goed tot haar door dat haar oom er een enorme puinhoop van maakt. Mede daarom besluit ze alsnog met Craig in zee te gaan en geeft ze de journaliste maar liefst negentien verhuisdozen vol documenten, die ze meeneemt uit het kantoor van de nog levende advocaat van haar grootvader. Het leidt tot het langste artikel ooit in de geschiedenis van de krant.

Als het 2020 is geworden, ziet Mary Trump met lede ogen aan hoe slecht haar oom omgaat met de steeds groter wordende coronacrisis. Ze ziet dat hij het veel belangrijker vindt om wraak te nemen op anderen die hem in de weg zitten. Dat kost mensenlevens, iets dat ze durft te bestempelen als massamoord.

Met haar verhaal laat Mary Trump zien wat de invloed was van Fred Trump en zijn behoefte aan erkenning, op zowel haar vader als op Donald. Het zegt volgens haar veel over Donalds roekeloze overdrijvingen en overdreven zelfvertrouwen, waar volgens haar een pathologische zwakheid en angst achter schuil gaat.

Mary kan en mag zoiets zeggen. Niet alleen omdat ze haar oom persoonlijk kende en deel was van de familie Trump, maar ook omdat ze klinisch psycholoog is. Dat maakt dat ze verder kan kijken dan anderen, die Donald eerder al bestempelden als een kwaadaardige narcist. Daar is niets mis mee, zegt Mary, maar zo’n kwalificatie zegt nog niets over de oorzaak. Met haar boek hoopt ze die te hebben blootgelegd.

Over de auteur

Mary Lea Trump (1965) is klinisch psycholoog en expert op het gebied van trauma, psychopathologie en ontwikkelingspsychologie. Ze is de dochter van Fred Trump Jr., de oudste broer van de president van de Verenigde Staten en dus zijn nichtje. Ze woont met haar dochter in New-York.

Behalve narcist, denkt Mary dat het heel goed mogelijk is dat haar oom een antisociale- en / of afhankelijke persoonlijkheidsstoornis heeft. Bovendien denkt ze dat hij een leerstoornis heeft, mede gezien het feit dat iemand anders zijn examens zou hebben gemaakt (ene Joe Shapiro) en dat een van zijn zussen altijd huiswerk voor hem maakte. De kans dat we ooit zullen weten hoe het echt zit, is echter klein. Immers, de president zorgde ervoor dat zijn schoolresultaten geheim zijn en hij zal zich psychologisch nooit uitgebreid laten onderzoeken, in ieder geval niet ten overstaan van een groot publiek.

Waarom schreef Mary Trump dit boek niet eerder? Ze zegt dat het moment nu daar is, omdat men in de VS vlak voor de verkiezingen staat. Haar publicatie moet meehelpen een herverkiezing van haar oom te voorkomen. Dit omdat hij een bedreiging is voor miljoenen mensen en daarnaast omdat een tweede termijn het einde van de Amerikaanse democratie zou betekenen. Het zijn motieven die dus verder gaan dan met dit boek te willen cashen, of uit zijn op wraak. Van die laatste twee zaken is volgens Mary absoluut geen sprake.

Met haar goed geschreven boek, geeft Mary Trump ons niet alleen een kijkje achter de schermen van de familie Trump, maar ook licht zij a.h.w. de schedel van haar oom. Een oom die bizar gedrag vertoont en tegelijkertijd de functie bekleedt van ‘de machtigste man op aarde’. Een combinatie die hem tot ‘de meest gevaarlijke man op aarde’ maakt. Een conclusie waar je tijdens het lezen steeds meer van overtuigd raakt. Een verhaal waarin Mary Trump precies uitlegt welke psychologische mechanismen achter het idiote gedrag van haar oom schuilgaan en wat de titel Too Much and Never Enough betekent. Zeer interessant, zonder sensatielust geschreven en daarom van harte aanbevolen.

 

Mary L. Trump – Too Much and Never Enough. How My Family Created the World’s Most Dangerous Man

Uitgeverij: Simon & Schuster Ltd

Taal: Engels

Druk: 1

Verschijningsdatum: juli 2020

Aantal pagina’s: 240

EAN: 9781471190131

Hardcover € 23,99 / E-book € 16,=

NB De Nederlandstalige versie van het boek heet Te veel en nooit genoeg. Hoe mijn familie de gevaarlijkste man ter wereld heeft gecreëerd. Het verschijnt naar verwachting in september 2020 bij Xander Uitgevers B.V. als paperback (€ 20,99)

Share Button
1Shares

Apostelkind

143Shares
Share Button

Openhartig en treffend

Renske Doorenspleet – Apostelkind. In de greep van een gesloten genootschap

Persoonlijk verslag van het loskomen van een religieuze beweging

‘Hoe kun je iets loslaten als je niet weet wat jou heeft vastgehouden?’ Dat zegt echtgenoot Martin, als Renske Doorenspleet het graven in haar verleden wil opgeven. Een geschiedenis van opgroeien in Het Apostolisch Genootschap (ApGen), een religieuze beweging waar tot in de jaren ’80 een grote mate van discipline, loyaliteit, uiterlijk en geestelijk conformisme werd geëist.

Het doorknippen van de navelstreng – in 1998 stappen Renske en haar man uit de beweging – betekent nog niet een definitieve breuk met het verleden. Integendeel. Naarmate de tijd verstrijkt kijkt Doorenspleet met steeds meer verbazing naar wat haar is overkomen. Zo vraagt ze zich af hoe het kan dat deze groep waaraan het individu volledig ondergeschikt werd gemaakt (‘Ik was wij, wij waren nooit ik’), in een open en democratische samenleving als Nederland, ongemoeid zijn gang kon gaan.

Om antwoord te krijgen, raadpleegt Doorenspleet talloze oude documenten en voert ze gesprekken met haar ouders, andere (ex)leden en wetenschappers. De kennis die ze opdoet, legt ze naast haar eigen herinneringen. Dit maakt dat ze in een emotionele rollercoaster terecht komt, waarbij ze zich afvraagt of iemand haar ooit zal geloven. Niet zo vreemd als je bent opgegroeid in een groep die (ook nu nog) de donkere kanten van het verleden het liefst onder het tapijt veegt.

Doorenspleet brengt de geschiedenis van het ApGen in kaart, niet alleen door te beschrijven hoe de oorspronkelijke beweging vanuit Engeland, via Duitsland naar Nederland kwam, maar ook vertelt zij hoe het genootschap zich in de periode 1946-1951 losmaakte van de Duitse moederkerk, de Neuapostolische Kirche. Daarnaast is ieder hoofdstuk voorzien van persoonlijke herinneringen, als ware het dagboekaantekeningen. Zo krijgen we een gedetailleerd beeld van hoe Doorenspleet binnen de beweging opgroeide en hoe zij dat beleefde.

Over de auteur:

Renske Doorenspleet (1973) was als docent en onderzoeker verbonden aan de universiteiten van Harvard en Leiden. Ze schreef wetenschappelijke artikelen en vier Engelstalige boeken over vrijheid en democratie. Sinds 2006 woont ze in Engeland, waar ze werkt als universitair docent.

De schrijfster wordt geboren in 1973, het jaar dat er in het ApGen een crisis ontstaat. Het gevolg van een groeiende kloof tussen de progressiever wordende buitenwereld en het genootschapsleven. In plaats van mee te bewegen met de tijdsgeest, trapt de toenmalige apostel L. Slok (1904-1984) keihard op de rem.

Nog meer olie op het vuur is dat er in augustus 1974 negatieve berichten verschijnen in het veelgelezen weekblad Panorama. Dat slaat binnen het genootschap in als een bom. Het zorgt ervoor dat alle luiken potdicht gaan en dat de inmiddels strakke teugels, nóg strakker worden aangehaald. Zo krijgt elk gezin iedere zes weken huisbezoek, word je geacht allerlei persoonlijke zaken (studie, andere baan, verhuizen, met elkaar op vakantie gaan, relatieproblemen, enz.) te bespreken met de voorganger van jouw gemeente en moet je een geldige reden hebben om niet te komen opdagen bij de talloze activiteiten (dit wordt allemaal nauwkeurig bijgehouden).

In dit verstikkende klimaat groeit de jonge Renske op. Een hoogsensitief kind dat last heeft van alle drukte; een intelligent kind dat vragen stelt die niet op prijs worden gesteld; een serieus kind dat uitgroeit tot een jonge vrouw met vragen over haar identiteit, mede veroorzaakt door te moeten leven in twee parallelle werelden. Een vrouw die er zo nu en dan letterlijk kotsmisselijk van wordt als ze terugdenkt aan die tijd dat het altijd maar ‘fijn’ moest zijn.

Apostelkind is het eerste boek dat de zwarte bladzijden uit de geschiedenis van het ApGen openbaar maakt. Volgens Doorenspleet hard nodig, omdat sprake was van emotioneel misbruik. Praktijken waarin kinderen ongewild werden meegezogen en waar velen tot op de dag van vandaag last van hebben. Waarover op de eigen website niets is te vinden (alsof er niets is gebeurd) en waarop het genootschap nogal lauw reageert*.

Volgens Doorenspleet zou het beter zijn, als groepen als het ApGen regelmatig worden geïnspecteerd, zoals bijvoorbeeld in het onderwijs. De situatie binnen het genootschap is sinds 1994 weliswaar veranderd, maar oude gewoonten, zoals het uit hun functie zetten van mensen omdat ze zich niet ‘keurig’ zouden gedragen, komen nog steeds voor. Hoezo ‘samen wijzer worden’?

Al met al is Apostelkind een openhartig verslag, dat treffend beschrijft hoe het eraan toe ging binnen het ApGen. Een boek dat geschreven moest worden en dat sinds het verschijnen bij zowel leden als oud-leden veel losmaakt. Ook een aanrader voor buitenstaanders. Een publicatie die bovendien kan worden gezien als een wijze raad en dan ook begint met de woorden van Kahlil Gibran (De profeet, 1923):

‘Je kinderen zijn je kinderen niet.

Zij zijn de zonen en dochters van ‘s levens hunkering naar zichzelf.

Je mag hen je liefde geven, maar niet je gedachten, want zij hebben hun eigen gedachten.’

Titel: Apostelkind. In de greep van een gesloten genootschap

Auteur: Renske Doorenspleet

Verschenen: april 2020

Uitgever: Balans

Pagina’s: 320

ISBN: 9789463820936 (paperback) / 9789463820943 (E-book)

Prijs: Paperback € 22,99 / E-book € 11,99

 

* Zie De Telegraaf, katern Vrouw, woensdag 8 april, pagina W7 en de website van De Monitor van KRO-NCRV

 

Share Button
143Shares